osaka-po-piwie

Kulturowy hamburger

2010-11-24T01:01:00.002+01:00

Kultura to nie tylko opera i literatura romantyzmu. Hamburgerowi też należy się miejsce na piedestale. Oto mój nowy blog. Nie kończę z polityką, ze sprawami społecznymi, ani z własnymi wkrętami. Ale wszystko to wrzucam z nieco innej perspektywy. Minęło trochę czasu i skończyłem się tamten. Jestem ten, trochę inny. Formuła poprzedniego bloga się wyczerpała. Zresztą, kiedy ostatnio w nim pisałem?

Teraz czas na nowe. Przeczytacie tu o tym, co myślę o naszej kulturze. O Polsce, Europie i Świecie przez pryzmat tego co czytam, słucham i jem aktualnie. Co ugryzę, wypluję tutaj.

Postaram się, aby każde zjawisko kulturowe, które wpłynie na mnie znacząco (lub nie) odbiło się w tym blogu. Oto przed wami wielka księga mojego życia. Na przegląd zawsze subiektywnych, niesprawiedliwych i bezkompromisowych opinii zaprasza Oskar Mieczkowski.

Doppelganger.: Spotkanie Założycielskie Grupy LARPowej Doppelgang...

2010-10-29T17:43:00.001+02:00

We wtorek, 2 listopada, chciałbym zaprosić wszystkich zainteresowanych współtworzeniem GL Doppelganger. Nie mówię tylko o Mistrzach Gry. Jestem pewien, że wielu z was chce mieć coś do powiedzenia na temat LARPów w Toruniu. Jesteś zainteresowany przyszłością naszego LARPowania? To przyjdź.

Moria, godz. 20:00.

Copernicon 2010

2010-07-15T15:19:00.002+02:00

W Październiku w Toruniu odbędzie się Festiwal Gier i Fantastyki Copernicon. Ma być to duża impreza, skierowana nie tylko do fanów gier i fantastyki, ale do każdego, kto lubi się trochę pobawić. Chcemy, aby nasz impreza była świetnym pierwszym krokiem dla osób niezwiązanych z fandomem. Stąd też spora liczba imprez towarzyszących: Gra Miejska, zabierająca naszych uczestników w podróż po mrocznej stronie historii miasta, Korowód po ulicach Nowego i Starego Rynku połączony z konkursem strojów, czy wreszcie koncerty w zaprzyjaźnionym Klubie Muzycznym Bunkier. Chcemy, aby Copernicon stał się obecny w umysłach fandomowiczy, ale także przeciętnych torunian. Chcemy być kojarzeni z kolorową, wesołą bandą freaków, którzy dają miastu weekend przedniej zabawy.

Copernicon będzie więc otwarty dla wszystkich, i to na dwa sposoby: po pierwsze każdy będzie u nas mile widziany i postaramy się, żeby każdy - od żółtodzioba po fanatyka - znalazł coś dla siebie. Po drugie, to my wyjdziemy do ludzi, za pomocą imprez towarzyszących.

Jak na większości tego typu imprez nie będzie mile widziany alkohol - wynika to z prostego faktu, że głównym budynkiem festiwalu jest Szkoła. W szkole nie pije się alkoholu i tyle. Nie ważne, czy jesteś jej uczniem, czy nie. Ale wiemy, że spora część osób, która nas odwiedzi to dorośli ludzie, którzy mają prawo (a często i ochotę) bawić się nieco zakrapianie. Dlatego też mamy i dla nich propozycję - pobliskie knajpy konwentowe (na razie wspomniany wyżej Bunkier, jak i Czeski Sen), w których oprócz niektórych punktów programu będą też zniżki i nieco luźniejsze zasady co do spożywania.

Ja sam na tym konwencie zajmuje się trochę mediami, a bardziej działem LARPowym, co nie powinno nikogo dziwić (moje zainteresowania są ogólnie widoczne nawet na tym blogu). Sam też mam zamiar przedstawić coś, co ostatnio spędza mi sen z powiek: podczas festiwalu odbędzie się odsłona mojego najnowszego dziecka - LARPa cyklicznego Shadows of Toruń, który rusza od września. Oparty na nowym Świecie Mroku, jednak uzupełniony o lokalne frakcje system jest obecnie w przygotowaniu. Zaś drama, która odbędzie się podczas Festiwalu będzie miała wpłynąć na całe losy późniejszego Cienistego Torunia. Dzieje się w roku 1987 i ociera się o tajne służby PRL-u. Temat więc na czasie ;-).

O Shadows of Toruń będę jeszcze pisał, zapewne z zamiarem przekonania osób z innych miast w Polsce, aby dołączyły się do większego projektu, wstępnie nazwanego Shadows of Poland.

Wracając do Coperniconu - piszę to wszystko, bo jestem dumny z tego, że uczestniczę w organizacji tego wydarzenia. I po prostu chcę was przekonać, że warto do nas przyjechać. Zapraszam. Jeśli macie jakieś pytania, które chcielibyście zadać właśnie mi, a nie całej bandzie organizatorów, jestem otwarty na maile, komentarze i takie tam ;)

Wolność

2010-06-24T17:43:00.003+02:00

Potrzebuję wyzwolenia. Siedząc w domu, skuty kajdanami niemocy, krzyczę dzisiaj na całe gardło: "Chcę być wolny!". Mam dosyć problemów z kasą, wiecznie nie spłaconych długów, mam dosyć samotności, w której grzęznę spędzając życie przed monitorem komputera. Mam dość nic-nie robienia, dosyć tego, że nie miałem energii ani odwagi na to, żeby zanieść głupie podanie o repetę do dziekanatu. Mam dosyć pojebanych prac wakacyjnych, w których człowiek jest niewolnikiem - nie ma żadnych szans spełnić się choćby troszeczkę, ale robić kasę trzeba... Mam dość kosmicznej niesprawiedliwości, faszerowania mnie bełkotem mediów, mam dość gówna, którym rzuca we mnie świat każdego dnia. Nie będę płaszczyć się przed skurwielami na wyższych pozycjach, nie będę prosił o przysługi, nie będę trybikiem w tej jebanej maszynie. Ogłaszam bunt.

Znam swoją wartość, wiem kim chcę być i nie dam sobie wmówić, że jest inaczej. Nie dam się zepchnąć w przepaść, pognębić, nie pozwolę, żeby inni mówili mi jak mam się zachowywać, nie będę dłużej ofiarą.

Zostaję w tym podłym mieście, zostaję tu, żeby pokazać sobie, że nie muszę zmieniać wszystkiego, że wystarczy tylko kilka kropel prawdy. Znajdę sobie pracę. Ale taką, w której nie będę czuł się jak gówno. A jeśli nie, będę grał na rozstrojonej gitarze smutne grunge'owe piosenki, byleby zarobić na chleb. Będę mógł robić to, co chcę. Grać. Muzyka od dawna jest dla mnie najważniejsza. To moja najwierniejsza kochanka, którą chcę dzielić się z ludźmi, a ona nigdy nie protestuje. Ja nigdy nie jestem zazdrosny. Dead Gentlemen wchodzi w ciężki okres, robimy przerwę koncertową, aby stworzyć materiał, który każdemu będzie w stanie skopać dupę. Potrzebuję do tego wolności. Potrzebuję uwolnić się z kajdan, które sam sobie nałożyłem, akceptując kolejne porażki i wycofując się ze strachu przed następnymi. Ale z tym już koniec. Nie potrzebuję niczego. Przecież z głodu nie umrę, nikt na mnie nie poluje, żyję w bezpiecznym, dobrym świecie, Somalia czy Chiny są daleko stąd. Nie muszę żyć tak, jak wypada. Nie muszę niczego.

I to, kto będzie prezydentem tego śmiesznego, zacofanego kraiku nic nie zmieni. To już nie sny o potędze. Świadomość wolności to potęga, która jest całkowicie wystarczająca.

The End by Dead Gentlemen

2010-06-09T15:16:00.001+02:00

The End by Dead Gentlemen

Cosmos Pizza - scenariusz

2010-04-25T15:26:00.002+02:00

Dawno, dawno temu Korporacja Kokon naręciła film fantasy "Mroczna Przygoda", który możecie sobie obejrzeć na YouTube:

Ja zaś, pełen nadziei na powstanie kolejnego, tym razem w konwencji sci-fi napisałem kolejny scenariusz, który niniejszym prezentuję:

Cosmos Pizza - scenariusz

Osoby:

Oralianie:
Zamaskowany Dostarczyciel Pizzy Joe
Zamaskowany Nawigator Zamaskowanego Dostarczyciela Pizzy Joe'a John

Konkurenci:
Dostarczyciel James Blunt
Dostarczyciel Al Hashishin
Dostarczyciel Mary Jane
Dostarczyciel Jerry Weed

Imperator Benito Pizzanito
Służący
Służąca

Rada Pizzermanów:
Lord Buena Pizza Makaroni
Hrabia Janusz Pizzerka Drugi

Hrabina Margherita Cappricioza (Pepperoni Cappriciosa)

Zakładniczki Analian:
Hermenegilda
Kunegunda

Analianie:
Kapitan Pirackiego Statku
Pirat 1
Pirat 2

Ziemianie:
Pizza Dude 1
Pizza Dude 2

Scena 1
/Napisy. Czyta je Narrator./

Narrator:
Za górami, za lasami, za pięcioma pulsarami,
Jakieś dziesięć tysięcy lat świetlnych od Ziemi,
W Układzie Planetarnym o nazwie Oralia,
Powstała wysoce rozwinięta cywilizacja.
I nazwali się oni Oralianami.
Rasa Oralian była galaktycznym potentatem
w dziedzinie seksbiznesu, lecz w
Galaktycznym Parlamencie do władzy
Doszła Konserwatywna Unia Radykalnych Wierzących Antypornograficznych.
Zagrozili układowi Oralia, że nałożą na niego embargo,
Jeśli nie przestanie rozprowadzać pornografii, dziwek i kokainy
po całej galaktyce. Oralianie zmienili fach.
Od tamtego dnia założyli znaną sieć Pizzerii: Cosmos Pizza.

Scena 2
/Planeta Oral B, stolica układu Oralia. Zamek Imperatora./
/Na zamku napis: Przycięliśmy na reszcie z pizzy już 7348982 obywateli galaktyki.
Pod spodem: Przycięliśmy ich na sumę 92837372,90 kosmodolarów./

Scena 3
/Wnętrze zamku. Imperator siedzi na tronie. Obok niego – służąca./
Impreator: Podaj pizzę, kobieto.
Służąca: Tak jest, o Panie i Władco, Królu, Cesarzu i Imperatorze Wszystkich Oralian, o Benito Pizzanito!
Imperator: Nie gadaj tyle, tylko dawaj pizzę! I zawołaj mojego sługę!
/Służąca skina głową i wybiega. Wchodzi służący./
Służący: Słucham cię, o panie i włądco, królu, cesarzu i imperatorze wszystkich oralian, o Benito, Pizzanito!
Imperator: Poślij po Radę Pizzermanów. Czas, by pięciu najlepszych rozwozicieli pizzy przystąpiło do konkursu.
Służący: Tak jest, o Panie i Władco, Królu, Cesarzu i Imperatorze Wszystkich Oralian, o Benito Pizzanito!
Imperator: Aha! I zmieniam etykietę dworską. Mówcie do mnie “Ej ty”.
Służący: Ej ty?
Imperator: Albo nie. To brzmi głupio. Może lepiej: Imperatorze.
Służący: Tak jest, Imperaotrze.
/Służący wychodzi, kłaniając się. Służąca wchodzi z pizzą./
Służąca: Oto pizza... Imperatorze.
Imperator: Yeah baby!

Sceana 4
/Za stołem siedzi Rada Pizzermanów oraz Imperator. Wchodzi służąca i słuzący./
Służący: A oto pierwszy zawodnik: w ostatnim tygodniu przyciął 124 klientów na łączną sumę 201, 76 kasy!!! - James Blunt!
/Służąca wprowadza go i sadza na krześle na przeciw Rady./
Służący: Drugi konkursowicz to Al Hashishin – 3 tygodnie temu ustanowił rekord miesiąca w przycinaniu reszty z klientów – 2094,92 kasy!!!
/Służąca wprowadza go, ten siada./
Służący: Kolejną uczestniczką zawodów jest Mary Jane – przepiękna rozwozicielka pizza, której udało się pobić rekord miesiąca stycznia w przycinaniu reszty z największej ilości osób – 3113 przyciętych na reszcie frajerów.
/Służąca wprowadza ją, ta siada na miejscu./
Służący: Następnym dostarczycielem pizzy zgłoszonym do konkursu jest Jerry Weed – pracownik roku w zeszłym roku, który przyciął na reszcie 40892 osoby na łączną sumę 69987 kasy!!! Brawa!
/Służąca wprowadza go, on siada./
Służący: Ostatni z uczestników to Zamaskowany Dostarczyciel Pizzy Joe – człowiek, który w zeszłym roku prawie wygrał zawody, ale zabrakło mu paliwa, bo przycinał skarb państwa na fakturach za ropę.
/Służąca wprowadza go. Ten siada. W trakcie przedstawiania zawodników Rada i Imperator kiwają głowami, klaszczą, itp./
Imperator: Czy wiecie, czemu tu jesteście?
Konkurenci: /razem/: NIE, Imperatorze!
Zamaskowany Dostarczyciel: Tak, meen!
/Podchodzi/ Służący: /uderza z płaskiego ZD/: Trochę szacunku!
ZD: Okej, okej: tak, Imperatorze.
Służący: Tak lepiej! /odchodzi/.
/Konkurenci chichrają się pod nosem, pokazują na ZD i pokazują mu “ciuś-ciuś”./
Imperator: Wiem, że wiesz, ale mówiłem to nie do ciebie, tylko do tych, których tu nigdy wcześniej nie było.
ZD: Aha! /pauza. Służący robi krok. ZD przypomina sobie:/ Imperatorze! /Służący cofa się/
Imperator: Jesteście tu, ponieważ wezwałem was na konkurs. Tem kto wygra konkurs, będzie mógł uczyć sę u najlepszych pizzermenów w galaktyce: Rady Pizzermanów. Nie będzie już musiał dłużej rozwozić pizzy! Lordzie Buena Pizza Makaroni, kontynuuj.
Lord BPM: Otóż, moi drodzy! Sprawa jest prosta. Dostaniecie 100 pizz do rozwiezienia. Razem ze swoimi nawigatorami pojedziecie do losowo wybranych układów planetarnych i opchniecie tam pizze. Ten, kto przytnie na największą ilość gotówki, zostanie przyjęty na pizzermena. W tym roku uczyć zwycięzcębędzie Hrabia Janusz Pizzerka Drugi!
Hrabia JP2: Zauważyliście że moje inicjały to JP2?
Lord BPM: A teraz przyjdźcie do stołu. Hrabina Pepperoni Cappriciosa przez całą noc przygotowywała karteczki do losowania /hrabina hihocze. Ci podchodzą./

/Dostarczyciel James Blunt wyciąga planetę Tatooine/: I have a bad feeling about that.
/Dostarczyciel Al Hashishin wyciąga Śródziemie/: Cholera! Przecież tam nie lubią pizzy!
/Dostarczyciel Mary Jane wyciąga Planetę Małp/: Dziwne...
/Dostarczyciel Jerry Weed wyciąga KASFSADFGSDJGVMACXVNSDAFJASDFM/: Yes, yes, yes!
/Zamaskowany Dostarczyciel wyciąga Ziemię/: O fuck! Znowu to samo! Jak ostatnim razem! Ale Ziemia jest zacofana! A ziemianie są głupi! AAAAAAA! Nie! Zamienisz się? A może ty? A ty? Oj, zamień się... /pyta wszystkich, ci się nie zgadzają/
Imperator: Zebranie zakończone! Odejdźcie. Nie zapomnijcie swego przycdziału pizzy!
/Wszyscy wychodzą, zostaje rada i imp./
Hrabia JP2: Nie zauważyli, że moje inicjały to JP2.
Imperator: Stary. Daj se siana. Albo leć na Ziemię.
/wyciemnienie/.

Scena 5
/Zamaskowany i jego Nawigator stoją przy swoim statku kosmicznym./
ZDP: Stary! Masakra, znowu wyciągnąłem Ziemię!
ZNZDP: O ja! To niedobrze...
ZDP: (słucham: Basshunter - Boten Anna). Tym razem nie możemy przyciąć na paliwie...
ZNZDP: Stary...
ZDP: Nie ma gadania! Pamiętasz...
ZNZDP: Chciałem powiedzieć...
ZDP: jak się to skończyło ostatnim razem? Musimy...
ZNZDP: że już...
ZDP: Zatankować do pełna!
ZNZDP: już przyciąłem.
ZDP: Wtedy na pewno wygramy!
ZNZDP: Słyszałeś?
ZDP: Co?
ZNZDP: Już zdążyłem przyciąć. Mamy za mało paliwa. Ale starczyło na wagon fajek.
ZDP: Co?
ZNZDP: Na wagon fajek...
ZDP: Co? Przyciąłeś? Już? Bez uzgodnienia ze mną?
ZNZDP: (słucham: Basshunter - Boten Anna), ale wagon fajek!
ZDP: Ale ja nie palę.
ZNZDP: Ej (słucham: Basshunter - Boten Anna) faktycznie...
/ZDP siada załamany, chwila cieszy, nagle ZNZDP wpada na pomysł/
ZNZDP: Stary! Mam pomysł!
ZDP: Wal się, już nic nam nie pomoże przegramy!
ZNZDP: /łapie ZDP za ramiona/ Nie! Uda nam się! Przecież zanmy skrót!
ZDP:/otrząsa się/: Masz na myśli...
ZNZDP: Tak! Polecimy przez układ analian!
/wyciemnienie/

Scena 6
/Układ Analian. Planeta Anal Terror. W tle muzyka: Anal Blast. Totalne zadupie. Cienki statek kosmiczny i 3 analian (kapitan i 2 piratów)./
Kapitan: /wchodzi w kadr do piratów, którzy piją rum/: Ej, jak tam, załogo? Moi dzielni Analianie?
Pirat1: A popijamy se, nie ma nic do roboty...
Pirat2: (słucham: Basshunter - Boten Anna), od jakiegoś czasu nikt tędy nie lata...
Pirat1: Wszyscy się nas boją i omijają nasz ukłąd planetarny! Co zrobimy, kapitanie?
Kapitan:(słucham: Basshunter - Boten Anna) nie wiem... Muszę nad tym pomyśleć, zanim staniecie się alkoholikami.
Pirat2: A może zajmiemy się piractwem komputerowym?
Pirat1: Brzmi nieźle...
Kapitan: Ok. Tak zrobimy. Ale bądźcie w pogotowiu! Gdyby ktoś przejeżdżał, to wsiadamy do blaszaka i ścigamy go!
Pirat1: Ale od tyłu atakujemy?
Pirat2: Jak zawsze!
Kapitan: Oczywiście, moi piraci!

Scena 7
/Statek kosmiczny El Condor Pizza. Na tylnim siedzeniu pudełka pizzy, z przodu siedzi ZDP i ZNZDP. Mnóstwo przycisków i światełek./
ZNZDP: Melduję, że trajektoria trasy zostały ustalone!
ZDP: Oki-dej. Startujemy.
/turbulencje/
ZDP: Ale trzęsło prze chwilę. Co zrobiłeś z Imperialnymi Subwencjami na renowację naszego Kondora?
ZNZDP: Eeee...
ZDP: Tylko mi nie mów, że też przyciąłęś!
ZNZDP: Eeee...
ZDP: Co kupiłeś?
ZNZDP: Eeee...
ZDP: Mów!
ZNZDP: Kilka wagonów fajek.
ZDP: Fak!

Scena 8
/Układ analian. Wnętrze - Statek kosmiczny. Dwie laski (Kunegunda i Hermenegilda – dostarczycielki pizzy)/
Kunegunda: Jesteś pewna, że to tu miałyśmy jechać?
Hermenegilda: (słucham: Basshunter - Boten Anna)... Nie bardzo.
Kune: Zgubiłyśmy się?
Herm: Chyba tak... sorry.
Kune: Oł, szit!
/dzwoni komunikator/
Herm: O, patrz, ktoś się zbliża! Chce nawiązać kontakt.
Kune: /włącza komunikator, na ekranie – twarz Kapitana piratów/: Halo?
Kapitan: Tu Kapitan Pirackiego statku Analian – poddajcie się, albo zaatakujemy was od tyłu!
/Kune i Harm wymieniają spojrzenia/
Kune: (słucham: Basshunter - Boten Anna) dobra. Poddajemy się.
/w komunikatorze słuchać głos Pirata 1/: Ty to się kapitanie zawsze od dupy strony zabierasz do wszystkiego! Mieliśmy najpeirw ich zestrzelić, a potem kazać się poddać!
Kapitan: Następnym razem. A wy laseczki – lądujecie na tej planecie.
/wyciemnienie/

Scena 9
/El Condor Pizza/
ZNZDP: Teraz bądź uważny. Wlatujemy na próżnię terytorialną układu Analian. Musisz być czujny, kapitanie.
ZDP: /chrapie/
ZNZDP: Kapitanie!!!
ZDP: Eeee! Co! Gdzie!
ZNZDP: Jesteśmy w układzie Analian!
ZDP: Już? Ile już lecimy?
ZNZDP: 2 dni.
ZDP: Tak długo spałem?
ZNZDP: Nie, sir. Zażył pan LSD.
ZDP: Aha. Okej.

Scena 9
/Pałac Imperatora. Rada+ Imp grają w karty/
Hrabina: Jak myślicie, kto wygra?
Hrabia: Ja stawiam na Jerrego. Wyciągnął najprostrzy układ planetarny.
Lord: Tak, to prawda. Czemu właściwie go dałaś, hrabino? Czyż to nie za proste?
Imperator: (słucham: Basshunter - Boten Anna) właśnie, węszę tu...
/Wchodzi służący/
Sługa: Przyniesiono pizzę, Imperatorze.
Wszyscy: Okej, okej, dawaj ją tu, nareszcie itp.

Scena 10
/El Condor Pizza./
ZNZDP: Już za pół godziny wyjedziemy z tego niebezpiecznego układu.
ZDP: (słucham: Basshunter - Boten Anna). Nie było tak źle, co?
/nagłe turbulencje i hałas: łuuuups/
ZDP: Co to było?
ZNZDP: O szit, mamy kogoś na ogonie!

Scena 11
/Kosmos. Piraci zestrzeliwują Kondora. Ten spada na ich planetę./

Scena 12
/El Condor Pizza/
Obaj: Aaaaaaaaaaa!!
/Ciągłe turbulencje/

Scena 13
/Rozbity statek leży na planecie, obok wstają Zamaskowani. Lądują Piraci. Wychodzą razem z panienkami, te są związane i zakneblowane/
Kapitan: Poddajcie się jeśli wam żcie miłe!
ZDP: Nigdy!
/walka na pistolety laserowe. Dobrzy wygrywają./

Scena 14
/Zamaskowani przychodzą do panienek, rozwiązują je, zauważają, ze są Oraliankami./
ZDP: Och, czy oni nic wam nie zrobili?
Kuneg: Mhamahamah!
ZDP: Co?
ZNZDP: Zdejmijmy im kneble!
/zdejmują ich kneble/
Kuneg: Chcieli zrobić nam krzywdę
Hermen: Ale dzięki wam...
Kuneg: Tak uratowaliście nas!
/dziewczyny przytulają się do Zamaskowanych. Kapitan widzi to, bo otworzył oczy i odturluje się do rowu. Wjazd kamery na niego/
Kapitan: /szepcze/Odpłacę się.... jeszcze!

Scena 15
/El Condor Pizza. Na tylnich siedzeniach siedzą laski, leci jakaś romantycna muza/
ZDP: Teraz tylko na Ziemię i lecimy spowrotem do naszego układu!/
ZNZDP: (słucham: Basshunter - Boten Anna), dobrze, że znacie się na mechanice, dziewczyny. Ja bym sobie nigdy nie poradził.
Dziewczyny: (słucham: Basshunter - Boten Anna) ba!

Scena 16
/Statek ląduje na ziemi. /

Scena 17
/El Condor Pizza/
ZDP: Dobra dziewczyny, musimy teraz opchnąć te pizze, które tam były.
ZNZDP: (słucham: Basshunter - Boten Anna), startujemy w konkursie. Wieźliśmy 100 pizz, żeby przyciąć na nich dużo kasy, żeby zostać uczniami pizzermanów. Taki konkurs.
/Dziewczyny patrzą po sobie. Widać mnóstwo pustych opakowań po pizzy. Dają im jedną pizzę, która ocalała. Z poczuciem winy na twarzach. Zamaskowani są przerażeni./

Scena 18
/Ziemia. Zamaskowani idą ulicą./
ZDP: Nie mogę uwierzyć, że takie fajne laski zjadły nam 99 pizz!
ZNZDP: (słucham: Basshunter - Boten Anna), ale trzeba im wybaczyć, były głodne.
ZDP: Co wybaczyć? Byleby się tylko nie styły...
ZNZDP: A! Ty o tym!
ZDP: A o czym?
ZNZDP: (słucham: Basshunter - Boten Anna), stary! Zostałą nam jedna pizza.
/Przystają. ZDP przekonuje przekonująco./
ZDP: Zamaskowany Nawigatorze Zamaskowanego Dostarczyciela Pizzy! Uda nam się! Musimy tylko przyciąć na tej pizzy tyle, ile byśmy przycięli na 100 pizzach.
ZNDP:/zrezygnowany/: Ale jak?
ZDP: Normalnie! Ziemianie są głupi. Chodź, to tu.
/Wchodzą do klatki, pukają do drzwi czy coś w tym stylu./

Scena 19
/Otwiera im pizza dude 1. w tle na kanapie przed tv siedzi pizza dude 2/
PD1: O, pizza przyjechała. Ile płacę?
ZDP:/z kamienną twarzą/: Milion dwieście tysięcy trzysta dwadzieścia osiem kosmodolarów.
/ZNZDP kiwa głową/
PD1: Eee... A ile to jest na.. złotówki?
ZNZDP: 200 złotych.
PD1: Co? Za pizzę? Ale jak dzwoniłem, to mówiliście, że 20?
ZDP: Tak, ale zanim pan potwierdził zamówienie, nadeszła hiperinflacja i wszystko podrożało. I tak dajemy panu zniżkę 20 złotych. Nie ogląda pan telewizji?
PD1: Okej, jak zniżka, to biorę! /liczy kasę, do PD2/: Ej, dorzuć się jeszcze piątkę!
PD2:/podchodzi, daje piątkę, patrzy głupi na zamaskowanych/: Masz.
PD1: /Daje kasę (same drobne)/Dałem też napiwek. /puszcza oko/. Do zobaczenia! Hehe!
ZDP: Dziękujemy bardzo, do widzenia.
/PD1 zamyka drzwi, ZDP i ZNZDP odtańcowują taniec radości i są bardzo szczęśliwi/

Scena 20
/Zamek imperatora. Rada pizzermenów + imp stoją na tronie, przed nimi stoją: Zamaskowany, Blunt, MJ, Hash (bez Weeda). Imperator podchodzi do Zamaskowanego, reszta jest załamana./
Imperator: Świetnie! Udało ci się! Na prawdę w ciebie wierzyłem! Teraz ty i twój nawigator będziecie się uczyć u Janusza Pizzerki Drugiego!
JP2: Mam inicjały JP2!
Imperator: Masz jakieś pytania?
Zamaskowany: Tak. Co się stało z Jerrym Weedem?
Imp: Planetę, na którą pojechał zaatakowali ekolodzy.
ZDP: O geez! To przerażające!
Imp: Zaiste. Masz jeszcze jakieś pytania?
ZDP: Właściwie... Mam pewną prośbę, o imperatorze!
Imp: Mów!
ZDP: Czy udzieliłbyś ślubu mi i Zamaskowanemu Nawigatorowi.
/Wszyscy są zaskoczeni/
Imp: Jesteś... cie.. gejami?
ZDP: Nie! To nie tak. Źle się wyraziłem! Poznaliśmy fajne panienki, Kunegundę i Hermenegildę!
Imp: Bo... jeśli jesteście, to nic!
ZDP: Nie! Nie jesteśmy. Chcemy wziąć ślub z naszymi panienkami!
Imp: Na pewno?
ZDP: Tak!
Imp: (słucham: Basshunter - Boten Anna) dobra, żeby potem nie było na mnie.

Scena 21
/Ślub. Imperator go udziela. Siedzą wszyscy prócz piratów i weeda (nawet ziemianie – gdzieś tam). Typowa formułka o żonie, mężu i tak dalej. Nagle spada bomba atomowa, wszystko wybucha./

Scena 22
/Planeta Anal Terror/
Kapitan piratów: Hehe... Ale im dałem! W dupe!

KONIEC – KONIEC – KONIEC – KONIEC -KONIEC

Słowa "(słucham: Basshunter - Boten Anna)" pozostawiłem ku uciesze dawnych bywalców Forum Korporacji Kokon :).

Koniec świata

2010-04-22T02:06:00.003+02:00

Nie pisałem na blogu tyle czasu, a teraz, kiedy wracam, od razu ze złą wiadomością. Moi drodzy, chciałem ogłosić wszem i wobec: Zbliża się koniec świata.
"Zaraz, zaraz" - być może powie ktoś z was, "Jak to? Osaka wierzy w teorie na temat końca kalendarza Majów (i początku kalendarza Czerwców)? A może nawrócił się i został baptystą rodem z Wesboro Baptist Church?". Nie, moi drodzy. Ale nic to nie zmienia. Koniec świata nadchodzi.
"Dlaczego tak myślisz?" - Spytają mnie zapewne ci, którzy do tej pory nie posądzali mnie o takie herezje. Już śpieszę z odpowiedzią, kochani.
Po pierwsze - Islandia zalegalizowała marihuanę. I od razu zrobił się problem: zaczęło się u nich dymić jak z wulkanu. Mały to kraj, mały Naród, ale za to doświadczony ostatnim kryzysem, to i zrozumiałe, że po legalizacji, wszyscy rzucili się na zielony narkotyk w celu wzmożonej konsumpcji, coby się już nie przejmować bankowością i oszczędnością... Pewnie nawet nie są świadomi tego, że przez ich narkomaństwo Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, Barack Obama nie mógł przyjechać do Polski na uroczystości żałobne Lecha i Marii. Z tego zaś wynika:
Drugie - Polacy obrazili się na Amerykę! Powiedzieli wreszcie "Dość!" - gdyż miarka się przebrała. Głupi ten, kto pomyślał, że Polacy uzewnętrzniają w ten sposób swój rasizm, albo, co gorsza, tak kochali prezydenta Kaczyńskiego, że teraz każdy, kto nie był na jego pogrzebie ten fiut. Prawda jest taka, że Amerykanie kłamią. Wciągają nas w nielegalną wojnę (bo Irak ma broń masowego rażenia marki ATOMOWY HOLOKAUST) - wybaczamy. Rezygnują ze zrobienia z nas tarczy dla swojego terytorium - wybaczamy. I jeszcze ośmielają się nie wydawać nam wiz! Ale teraz czara goryczy się przelała. Polacy przejrzeli na oczy.
Po trzecie wreszcie - Prezydent, o którym była już mowa, i to nie ten czarnoskóry - został pogrzebany na Wawelu. Nie, żeby to miało świadczyć o końcu świata - świadczy o tym, że ci sami Polacy, którzy przejrzeli na oczy, zauważyli, że bardziej od niego zasługuje na pochówek wśród Królów jego żona. Czyż to nie zniewaga? A skoro Polacy znieważają Marię Kaczyńską, zrównując ją z tymi feudalnymi szujami, to już na pewno koniec świata.
Po czwarte - i ostatnie - jak twierdzi (złe słowo... jak WIE) Fred Phelps, założyciel wspomnianego wyżej Wesboro Baptist Church - Bóg nienawidzi pedałów, co pokazuje Ameryce zsyłając na nią muzułmańskich terrorystów i inne klęski. Skoro pokazuje to Ameryce, to jak nam, Europejczykom, dopiero pokaże! A że my, Europejczycy nadal uważamy świat za swój (kolonialne gnidy!), to kara może być tylko jedna. Szczególnie że, jak mówi Raport Kinseya - aż 37% mężczyzn miało przynajmniej jedno doświadczenie seksualne!
"Chwilunia!" - być może powie ktoś z was, moich drogich czytelników - "Uważasz, że hipokryzja, kłamstwa, nieuczciwość, małostkowość, nienawiść i nietolerancja mają być powodem końca świata? Przecież tak było od stuleci, a może nawet dłużej!"
Mam na to odpowiedź. Zwodziłem was przez cały czas. Tak naprawdę koniec świata nastąpił już dawno temu, a my wszyscy jesteśmy w piekle.

Pieśń "Chciałbym pieprzyć Ewę"

2009-09-30T15:46:00.001+02:00

Scenariusz LARPa "Koalicja Nocy"

2009-09-07T12:59:00.005+02:00

Zanim jednak pojawi się jakikolwiek serwis - wrzucam scenariusz LARPa, który zagraliśmy już 2 razy, raz bardzo dobrze, raz bardzo średnio wyszedł. Wątpię, żebyśmy robili go znowu... Więc oto rozpiska totalna, enjoy!

Sabat nadciąga z południa. Jego sfory wojenne są zdyscyplinowane i karne. Ich siła to bestialstwo i brutalna agresja. Trzeba coś na to zaradzić. San Antonio już padło. Nie wiadomo, czy Sabat pójdzie do małego Austin, czy od razu pociągnie do Houston. Uciekinierzy z SA proszą Księcia Houston o pomoc. Tej samej nocy do miasta przybywa delegacja wampirów z Austin. Czy uda im się zjednoczyć przeciwko sile Sabatu?

San Antonio

1. Rude Boy - primogen nosferatu, jesteś przywódcą uchodźców z San Antonio, Twoim celem jest nakłonienie Wampirów z Houston do ataku na Sabat i odzyskanie miasta, nie ukrywasz, że chcesz zostać księciem i że jeśli Houstończycy Cię poprą zgodzisz się na bycie ich wasalem. Z Tobą przyjechali: młody biznesmen z klanu Ventrue, Toreadorka beztalencie i młody Nosfer, który zasłynął jedynie głupotą i bezużytecznością, najchętniej byś się go pozbył, bo to wstyd dla klanu.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "1 - Pan co imię Malkav"
Nieiwdoczność 3

2. Konrad Limoun (czyt. Limą) - młody, ambitny Ventrue, chcesz zostać w Houston, skoro San Antonio padło to nie ma po co tam wracać. Musisz udowodnić swoją przydatność dla tutejszego Księcia. W Houston mieszka przyjaciel Twojego ojca, który może Ci pomóc w przeniesieniu biznesu do miasta, ale może Cię to kosztować. Z Tobą przyjechali: piękna Toreadorka, primogen Nosferatu i jakaś ciota, też Nosfer.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "2 - miał
Odkrył prawdę"
Demencja 3

3. Claudia Smith - Toreadorka, malarka, w San Antonio zostały Twoje prace, niektóre malowałaś przez ostatnie 100 lat, nie możesz pozwolić na to, żeby przepadły. Zrobisz wszystko, aby je odzyskać. Pamiętaj, że Toreadorzy z Houston zazdroszczą Ci talentu i nie darzycie się wzajemnym szacunkiem. Z Tobą przyjechali: młody biznesmen z klanu Ventrue, dwóch Nosferatów, których nie rozróżniasz.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "3 - - oszalał"
Nadwrażliwość 3

4. Duży Joe - Nosferatu niezdara, w mieście nie cieszyłeś się szacunkiem, więc wolałbyś zostać tutaj, dlatego najlepszą opcją dla Ciebie byłoby zdyskredytownie uchodźców, tak, żeby nikt nie uwierzył w ich słowa o Twojej nieprzydatności. Wiesz, że Toreadorka nie odróżnia Ciebie od Rude Boya. Masz ładunek wybuchowy, który zamówił od Ciebie Brujah z Austin, jest to spłata dawnej przysługi.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "4 - Swym szaleństwem dzielić się"
Niewidoczność 3

Austin

1. Albert Reds - Toreador, złotousty, jesteś seneszalem Austin, nazywają Cię ustami księcia i przyjechałeś przekazać jego słowa. Chcecie przekonać Houston, że skoro nie wiadomo, które z miast będzie następne na drodze Sabatu, to najlepszą obroną jest atak. Wiesz, że uchodźcy z SA powinni Cię poprzeć, ale nie masz zaufania do członków swojej własnej delegacji, szczególnie zaś do Ventrue(córka księcia), która wydaje się być zbyt ambitna, spodziewasz się zdrady. Do ochorny wziąłeś dwóch Gangreli(jeden zgryźliwy, drugi głupi) i Brujaha, który zgłosił się na ochotnika.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "5 - On nauczył"
Nadwrażliwość 3
Demencja 1

2. Victoria Adams - Ventrue, Twój ojciec, książe miasta, posłał Cię na tą misję z dwóch powodów po pierwsze abyś uczyła się dużej polityki, po drugie, byś patrzyła seneszalowi na ręce. Ty masz jednak swój powód, jesteś dogłębnie zauroczona tym krasomówczym Toreadorem, poprostu chcesz przebywać z nim cały czas, ta cała polityka wcale Cię nie interesuje. Do ochorny wzięłaś dwóch Gangreli(jeden zgryźliwy, drugi głupi) i Brujaha, który zgłosił się na ochotnika.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "6 - dzieci swe
Jak się jednak"
Demencja 3

3. Sven Isaacksson - mądry Gangrel, coś tu śmierdzi, za długo już chodzisz po tym świecie, żeby nie zauważyć, jak Victoira, córka księcia, patrzy na Alberta, to na 100% efekt dyscypliny prezencji którą włada jego klan, nie podoba Ci się to, bo jesteś lojalny księciu, musisz wyplątać ją z jego sideł. Wiesz, że drugi Gangrel nie do końca rozumie angielski i przez to rodzina postrzega go jako głupka.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "7 - okazało"
Niewidoczność 3

4. Olgierd Kroszczeszko - Gangrel, wszyscy myślą, że jesteś tępakiem, a Ty poprostu słabo znasz angielski, swoje wiesz, wydaje Ci się, że ten Brujah, który przyłączył się do delegacji na ochotnika coś kombinuje, widziałeś go kiedyś z innymi anarchistami, jak chwalił się, że zgłosił się na ochotnika do ochrony Seneszala, nie zrozumiałeś wszystkiego, ale na pewno było tam coś o materiałach wybuchowych.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "8 - Cały klan to"
Demencja 3

5. Whitehead - Brujah Skinhead, Stary, ten Toreador to jebany pedał! Jeśli nie widzi, że ta głupia Ventraczka jest w nim zakochana, to na pewno woli chłopaczków, ale nie to jest najgorsze, ciągle przeszkadza Tobie i chłopakom w interesach, więc trzeba go zlikwidować, a na obczyźnie najłatwiej. Zgłosiłeś się więc na ochotnika do ochrony. Duży Joe, Nosfer z SA ma dla Ciebie łądunek wybuchowy, wiesz co z nim zrobić. Niestety nie wiesz który to Joe.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "I - jedno ciało"
Nadwrażliwość 3

Houston

1. Adam Johnes - Książe Ventrue, pozujesz na mecenasa sztuki i oświeconego władcę, tak naprawdę jesteś wtyką Sabatu, Twoim zadaniem jest sabotować wszelkie próby porozumienia, masz siać zamęt i niezgodę. Przygotować grunt pod nadejście Twoich braci. Thomas, regent domu Tremere wydaje się wiedzieć o Tobie za dużo, zaś reszta Rady Primogen to śmiecie.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "II - Jaźń jego zwielokrotniała"
Nadwrażliwość 4
Demencja 1

2. Thomas Weinstein - regent domu Tremere, wiesz, że w mieście jest wtyka z Sabatu, tym nowym też byś nie ufał. Jesteś zwolennikiem ufortyfikowania miasta i czekania na to, co nadejdzie. W związku z trudnymi czasami chciałbyś nauczyć się jakiejś fizycznej dyscypliny, znajdź kogoś kto nauczy Cię potencji, akceleracji lub odporności.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "III - W każdym z klanu"
Demencja 4

3. Natalia Grodzka - primogen Brujah, sama jesteś imigrantką, dlatego wkurza Cię ten nowo przybyły Brujah Skinhead, to niedopuszczalne jak wypacza ideały Kartaginy, spróbuj sprowadzić go na dobrą drogę, albo zlikwiduj. Ostatnio w mieście mieliście konflikt między Brujah, a Gangrelami, poszło o wpływy na ulicy, doprowadź do porozumienia, w obliczu Sabatu musicie być zjednoczeni.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "IV - zamieszkała
Nikt z"
Nadwrażliwość 2
Niewidoczność 2

4. Bruce Kerry - Gangrel primogen, jesteście w tym mieście tak długo, że zasługujecie na własną domenę, musisz znaleźć sojuszników, którzy poprą Twoją sprawę przed Księciem. Poza tym niedawno Wy i Brujahowie mieliście ostre spięcie, poszło o wpływy na ulicy, nie będziesz szedł na ustępstwa.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "V - nich przecież nie"
Demencja 2
Niewidoczność 2

5. George Nealson - primogen Nosferatu i szeryf, jesteś potężny, nie da się ukryć, chciałbyś przejąć władzę w mieście, wiesz czego chcą miejscowi primogeni: Gangrel domeny, Brujah pokoju z Gangrelami, Toreador zgody na potomka, a Tremere nauczyć fizycznej dyscypliny, zagraj dobrego Tatusia, wykorzystaj każde potknięcie i niezdecydowanie Księcia.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "VI - istnieje
To demencji przywileje
Że"
Niewidoczność 5

6. Juliette Jackson - bicz Ventrue, rozpaczasz z powodu śmierci ojca Michaela, primogena, więc miejska polityka schodzi w tym momencie na drugi plan, chcesz zachować stanowisko po ojcu i dowiedzieć się w jaki sposób zginął. Ojciec miał naszyjnik z twarzą w masce.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem. Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "VII - pan Malkav bardzo"
Demencja 4

7. Teresa Newton - primogen Toreador, zabiłaś Michaela primogena Ventrue, gdyż wygrałaś z nim zakład o jego piękny wisior, a on nie zechciał Ci go oddać, wydarzenie nie nabrało dużej wagi z powodu całego tego zamieszania z Sabatem. Wiesz, że do miasta przyjeżdża Toreadorka z SA, totalne beztalencie, którą można jakoś wykorzystać, chociaż do tej pory nie lubiłyście się.
Tak naprawdę jesteś Malkavianem.Wiesz, że na spotkaniu jest inny Malkavian, który jest równie dobrze zakonspirowany , jak Ty, musisz go odnaleźć, aby wymienić informacje. Nie możesz dać się zdekonspirować, ponieważ od razu zetną Ci głowę.
Twoja informacja brzmi: "VIII - stary
Świat przekonał że klan mamy."
Demencja 2
Nadwrażliwość 2

Pan co imię Malkav miał
Odkrył prawdę - oszalał
Swym szaleństwem dzielić się
On nauczył dzieci swe
Jak się jednak okazało
Cały klan to jedno ciało
Jaźń jego zwielokrotniała
W każdym z klanu zamieszkała
Nikt z nich przecież nie istnieje
To demencji przywileje
Że pan Malkav bardzo stary
Świat przekonał że klan mamy.

W razie czego myślę, że MG mogą ich jakoś pokierować. Kiedy Informacja (Wierszyk) zostanie powiedziana cała i zebrana do kupy, MG może zakończyć LARPa i powiedzieć graczom, że znajdują się w Kołobrzegu (Poznaniu, Toruniu, Warszawie) i że właśnie byli na zebraniu Klanowym Malkavian.

P.S. Radzę też przygotować sobie opisy dyscyplin. Dyscyplina działa, jak atakujący wygra test z MG, a ofiara przegra lub zremisuje, lub gdy atakujący zremisuje a ofiara przegra. Inaczej nie działa. Ataki działają jak gracz wygra test z graczem. Ilość HPków powinna być równa, ile? Nie ma to większoego znaczenia, może być 5, moze być 12. Test = papier-kamień-nożyce.

Baza LARPów

2009-09-07T11:51:00.003+02:00

No pomysł poszedł, szkoda byłoby go teraz nie zrealizować. 11 września wraca do Polski mój przyjaciel Mazi, informatykę studiujący, który dobtrze wie, jakiego typu serwis chciałbym stworzyć i na pewno mi pomoże. Dlatego przypuszczam, ze do końca września nawet, może trochę później powinien ruszyć portal. Nie mam za bardzo pomysłu na nazwę. Może macie jakieś pomysły?

Co jeszcze, oprócz typowej bazy scenariuszy miałoby się na strone pojawić? Myślałem o recenzjach z LARPów, przedstawieniu przykładów mechaniki LARPowej, terenowej etc. (w oderwaniu od scenariuszy), może wrzuty jakiś awangardowych, nieklasycznych pomysłów.

Technicznie ma to wyglądać tak, że każdy zarejestrowany użytkownik będzie mógł wtrzucić swóhj tekst, który po zatwierdzeniu przez moderatora będzie sobie wisiał na stronie i każdy będzie mógł go skomentować (z zastrzeżeniem, że mod będzie wyrzucał komentarze niezgodne z netykietą, yo!).

Do tego można dorzucić jakiś szautboks, a w razie potrzeby nawet forum.

Na razie to tyle, czekam (szczerze mam na owe nadzieję) na pomysły wszelkich osób zainteresowanych.

Kokon na Your World Of Text

2009-08-14T11:06:00.001+02:00

Na stronie http://www.yourworldoftext.com/kokonrpg znajduje się tablica ogłoszeniowo-rozrywkowa Kokonu, na której każdy może coś napisać. Zapraszam:)

POdkop pod własną dupą

2009-07-27T11:48:00.003+02:00

Platforma Obywatelska nigdy nie była w porządku. Jest zupełnie nijaka i właściwie nie wiadomo, o co im chodzi. Są za to całkiem uprzejmi, więc wszyscy się cieszą, że w przeciwieństwie do Kaczyńskiego i PiS-u "nie robią siary". W związku z tym, że PO właściwie nie ma programu, tylko wizerunek, nie powinno go podkopywać. Szczególnie w grupie ludzi, gdzie mieli ogromne poparcie. Mowa o studentach. Dziennik pisze:

Partia Donalda Tuska, w poszukiwaniu kryzysowych oszczędności, zamierza ograniczyć studentom z zamożnych rodzin ulgę na przejazdy pociągami i autokarami.

Oczywiście, zaoszczędzą. Ale jedno mnie zastanawia: czy ktoś zastanowił się, jak to zrobić? Ta dziwna "sprawiedliwość społeczna" bardzo brzydko mi pachnie. Czy na legitymacjach studenckich będzie po prostu napisane: "zbyt bogaci starzy, nie mam zniżek"? Czy jak? A przecież są ludzie, którzy owszem, rodziców mają bogatych, ale sami ledwo co wiążą koniec z końcem na studiach. Przecież nie jest tak, że wszyscy tatusiowie i mamusie chcą wspierać swoje dzieci. A tego nie da się uwzględnić w prawie.

Studentom pomysł Platformy się nie podoba. "Po prostu nie rozumiem. Przecież to głównie młodzi głosowali na PO, a teraz takie rzeczy nam robią" - mówi wiceszef Niezależnego Zrzeszenia Studentów Grzegorz Dębowski. Jego zdaniem rząd i tak już na studentach oszczędza. "Płatny drugi kierunek studiów, ograniczone stypendia naukowe, teraz jeszcze zabiorą zniżki? Państwo się ośmiesza. Gdzie ta polityka proedukacyjna" - pyta Dębowski.

Trudno się nie zgodzić. Podobno Polska miała stawiać na edukację, mamy takich dobrych fachowców, a jak! No, ale cóż - teraz coraz drożej się uczyć, jakby kiedyś było tanio. No przecież nie ma nic "za darmo". W końcu na cholerę inwestować w młodych zdolnych ludzi, którzy, kiedy znowu rozczarują się tym smutnym krajem, wyjadą za granicę. Może tym razem na wschód. Zostać ninja.

Dead Gentlemen w konkursie na toruńską Nadzieję Roku

2009-07-22T08:15:00.007+02:00

Toruńskie Radio Gra organizuje plebiscyt na różnego rodzaju muzyczne osiągnięcia. Mój zespół, Dead Gentlemen, jest kandydatem w kategorii "Nadzieja Roku". Wyniki konkursu są zależne od głosowania internautów (tutaj), ewentualnie wysyłania SMS-ów. Zachęcam do głosowania:).

RPG-owe Archiwum Osaki

2009-07-15T23:23:00.004+02:00

Właśnie przeglądam bardzo stary projekt mój i mych znajomych - Fantasy Site, i znalazłem parę ciekawych Artykułów, które przytaczam w ramach ciekawostek:

Bestiariusz do Dungeons & Dragons.

Agop

Agopy to stworzenia podziemi.
Łatwo mogą ukryć się w mroku, ponieważ ich ciemnoszara skóra jest właściwie o deseniu kamienia, w którym się urodzili. Rzadko kiedy wychodzą na zewnątrz. Spowodowane jest to ich dość nietypowym wyglądem. Zarówno kobiety jak i mężczyźni mają od 2 do 2 i pół metra, Sprawiają wrażenie wychudzonych, ponieważ mają wystające kości (np. na ramionach, kolanach, barkach etc.), skóra wygląda jakby była na nich naciągnięta. Agopy z natury są inteligentniesze, ale "brzydsze" od ludzi, co daje postaciom Agonów +2 do intelektu i -2 do charyzmy. Ulubioną klasą postaci jest psion, często wieloklasoweic z tropicielem. Mają bardzo przenikliwe, duże oczy, których boją się ludzie, oraz na czaszce zarysy jakby rogów, które przerażają tychże. Inne cechy rasowe: Widzenie w ciemnościach, odporność na psionikę równą poziomowi klasy, +1 do testów ataku w przypadku użycia kuszy, która uważana jest za broń narodową, wykrycie psioniki raz na dzień. Społeczeństwo Agopów jest zbliżone do ludzkiego: kobiety i mężczyźni mają tyle samo praw, szczególnie patrząc na to, że nie za wiele się różnią fizycznie. Pracują przede wszystkim w kopalniach, gdzie wydobywają węgiel, minerały oraz kamienie szlachetne, którymi zazwyczaj handlują z innymi podziemnymi rasami. W każdej wiosce (są to zbyt małe społeczeństwa by tworzyć miasta) jest grupa kilku wojowników lub tropicieli, którzy stoją na straży porządku i zajmują się polowaniami (to nie pomyłka, w podziemiach taż można coś upolować). Agopy uważają za szczególny przysmak mięso Destrachanów - potworów żyjących w podziemiach.

Gremliny (Gremlinosy)

Nie istnieje właściwie jak społeczeństwo Gremlinów. Zazwyczaj żyją samotnie lub w parach, co jest wywołane także wielką ich rzadkością. Są to humanoidalne stwory, wzrost około 170 cm, waga ciała ok. 90 kg. Wszystkie mają zieloną twardą skórę, duże uszy, oraz długie, czarne brody (ale nie wąsy), uważają swe brody za świętość. Są zazwyczaj łyse, mają czerwone lub błękitne oczy, zazwyczaj chodzą mało ubrane (lub są po prostu nagie). Stworzenia te są praktycznie nieśmiertelne - każdy z nich nosi w swoim brzuchu jajo, z którego wykluwa się jakby ponownie, z całą swoją pamięcią, doświadczeniami itd. Żeby zabić Gremlina, trzeba zniszczyć jajo. To także przyczyna ich małej liczebności - gdyby nie to, że niektórzy zostali zniszczeni, byłoby ich tyle samo, co za czasów ich stworzenia (tak, tak, Gremliny się nie rozmnażają - po prostu trwają, a każdy gremlin pamięta zaranie świata). Mają długie ręce, tak, że mogą chodzić wygodnie na czterech kończynach (jak małpy). Zazwyczaj są bardzo zwinne, choć na to nie wyglądają.Gremliny szukają świata duchów, ekscytacji emocjonalnej, są myślicielami. Najczęściej starają się też osiągnąć jedność z kosmosem itd. Spożywając różne środki, u nas zapewne nazwane byłyby one narkotykami (nie szkodzą im one). Przez to kontakt z nimi jest utrudniony. Zazwyczaj po prostu palą jakieś halucynogenne rośliny, po czym oddają się wędrówce dusz. W zasadzie wszyscy są szamanami. Mają realną więź z duchami, ale nieielu śmiertelników może ich zrozumieć, zazwyczaj ma ich za głupich - mają trudności z mówieniem w językach śmiertelników, ponieważ te języki mylą im się z przeszłymi, które przeminęły, a po za tym mają inaczej zbudowaną żuchwę, przez co słowa są zdeformowane. Niechętnie komunikują się ze śmiertelnymi, chyba że uważają kogoś za wyjątkowego. Zazwyczaj są w dobrych humorach i uwielbiają żarty (są WYLUZOWANE). Ich łapy są jednak potężne, przez co obrażenia nimi zadawane są miażdżone. Więc uważajcie.

Przykładowy gremlinos:

Humanoid (średni)
Kości wytrzymałości: 10k12
Inicjatywa: +4 (Zr)
Szybkość: 9 m
KP: 18 (+4 naturalny za grubą skórę, +4 Zr)
Ataki: 2 łapy +7, ugryzienie +5
Obrażenia: łapa k10, ugryzienie k8 + trucizna*
Front/Zasięg: jak człowiek
Specjalne cechy: widzenie w ciemnościach (30 m), rozmowa z duchami
Rzuty obronne: Wytrwałość: +11, Refleks +2, Wola +7
Atrybuty: S 16, Zr 18, Bd 14, Int 22, Rzt 10, Cha 10
Atuty: bieg, uniki, ruchliwość, atak z doskoku
Klimat/teren: każdy region oraz podziemia
Występowanie: pojedynczo lub w parach
Skala wyzwania: ?
Skarb: żadnych monet, dużo ziół wszelkich, zwykłe przdmioty
Charakter: zawsze chaotyczny
Rozwój: zależnie od klasy postaci

*Trucizna - rzut na wytrwałość ST 20 - niweluje. Jeśli się nie powiedzie, trzeba powtórzyć rzut co godzinę, a jeśli się nie powiedzie, postać traci 10 pw, 1 punkt Budowy (odzyskać budowę można kurując się -1 punkt za 1 tydzień kuracji pod okiem lekarza). Traci do momentu śmierci postaci lub udanego rzutu na wytrwałość. Można przyrządzić antidotum - potrzebny jest do niego pył diamentowy.

Ateiści w Dungeons & Dragons

Nie wiem do końca, czy istotę w Dungeons & Dragons, która nie wyznaje żadnego bóstwa można nazwać ateistą. Tak się składa, że w grze tej trudno nie wierzyć w istnienie bogów, gdyż dali oni swego istnienia wiele świadectw. Inną sprawą jest, że niektóre postacie po prostu nie odczuwają potrzeby wyznawania jakiegoś boga, lub nad zorganizowaną religię przedkładają ich naturalny związek duchowy z wszechświatem, naturą lub czymkolwiek. Częstym przykładem "ateisty" w D&D są druidzi, mnisi oraz barbarzyńcy. Każda z tych klas może oczywiście wyznawać boga lub bogów, ale często wolą pozostać niezależni, bez religii. Druidzi po prostu czczą naturę. Nawet jeśli uznają jakiś bogów, to natury. Natura jest dla nich najważniejsza i jej siła zastępuje im boga. Barbarzyńcy często mogą być nieufni do religii, dlatego że czują naturalny, dziki związek z kosmosem i jego siłami. Oni także nie potrzebują bogów, choć jeśli już jakiegoś czczą, to bardzo oddanie. Mnisi - oni po prostu dążą do własnego samodoskonalenia, do czego nie potrzebują boga, to często strata czasu, bo trzeba się do nich modlić itp. A ten czas mógłby być wykorzystany na ćwiczenie, medytację, udoskonalenie siebie, na rozwijanie swojej boskości. Ogólnie "ateista" w D&D nie jest tym samym, co w naszym świecie rozumiemy przez to słowo. Oni nie czczą bogów - ale mają wystarczająco dużo dowodów, by wiedzieć o ich istnieniu. Ich wybór to zazwyczaj potrzeba większej niezależności i elastyczności, albo np. nie odczuwanie potrzeby więzi z bóstwem. Moja postać, Avrin Samael Aster, zaklinacz zwany smokiem, żyjący w świecie Forgotten Realms nie wyznaje żadnych bóstw, ponieważ nie uważa ich za potrzebne i lepsze od niego. Poważa jedynie Ao, ponieważ uważa go za "boga bogów", a on sam ma aspirację zostać kiedyś nieśmiertelnym bogiem. Konkretniej bogiem zemsty, więc ma charakter chaotyczny zły. Myślę ze taki powód niewyznawania bóstw może być wystarczający. Oczywiście najlepiej wymyślić coś własnego, niepowtarzalnego, ale zawsze lepiej poprzeć swój wykład przykładem;-).

O tworzeniu światów

Wszystko zaczęło się od tego, że znudził mi się świat Forgotten Realms, w którym osadziłem akcję przygód moich graczy. Zakwitł w mojej głowie pomysł pradawnej kopalni, w której najodleglejszych czeluściach znaleźć można Komnatę Wymiarów. Żeby przejść przez nią od początku do końca przy ścianie trzeba wielu setek godzin, ale by przejść przez jej sśrodek wystarczy pół godziny. Na ścianach są wrota tak wielkie i ciężkie, że nie sposób ich otworzyć, a także tak malutkie, że nie można ich dostrzec. A teraz: co się za nimi kryje? Kiedy tworzy się światy, musimy pamiętać o kilku podstawowych rzeczach. Mam zamiar opisać je po krótce, byście nie powtórzyli moich błędów z początku kariery mistrza gry. Ważna jest geografia świata. Trzeba pamiętać o tym, że jeśli w danym świecie przeważają wyspy, to panować będzie klimat morski, że jeśli gramy na dalekiej północy globu, to bezchmurne niebo będzie rzadkością, itp. Co do krain, zazwyczaj muszą mieć one jakąś formę władzy, np.:

1.System feudalny - zależności senior-wasal, które większość z was kojarzy zapewne z historii, są dość popularną formą władzy w światach fantasy, szczególnie jeśli chodzi o królestwa ludzkie lub mieszane. Jest tu spore pole do popisu dla mistrza gry - bunt wasali tudzież wojny panów feudalnych będą stanowić piękne tło dla przygód.

2.Monarchia absolutna - możliwa do wykorzystania np. w królestwach krasnoludów, które ponad wolność osobistą cenią sobie przecież prawo i porządek. W przypadku jednak państw rządzonych przez ludzi - lud będzie ciemiężony, a przez to niezadowolony i zły. Szykuje się rebelia.

3.Magokracja - popularna szczególnie wśród elfów, które magików darzą szczególnym szacunkiem - i tu możliwe jest wiele rozwiązań. Ciemny lud nieświadomy tego, co potrafią jego panowie i władcy, żyjący w ciągłym strachu lub państwo, w którym nawet zwykły chłop potrafi wyczarować sobie szklankę wody... Wszak wszystko jest możliwe:)

4.Demokracja - w większości światów, jako mało atrakcyjna (wszak ścieramy się z nią na codzień) zajmować będzie prawdopodobnie niewielkie obszary, np. Państo-miasto na wzór Aten. Wydaje mi się, że mimo pewnej niechęci do tego ustroju, warto go rozważyć, bo mogłoby być sporym urozmaiceniem w światach fantasy.

5.Teokracja - władza podporządkowana całkowicie kapłanom pewnego bóstwa. System idealny do prowadzenia sesji, gdzie gracze nei mogą się za bardzo ujawniać, muszą żyć w ukryciu etc. Gdyż wystarczy, że będą czcić religię inną niż tą obowiązującą w państwie. Oczywiście, jeśli bóstwo będzie dobre, nie za barzo można ścigać i zabijać innowierców. Ale jeśli nie, no cóż... drżyjcie poganie!

6.Struktury plemienne - występują w barbarzyńskich państwach - tu występuje pełna dowolność, gdyż można je tworzyć na wzór plemion celtyckich, słowiańskich lub choćby indiańskich.

Trzeba pamiętać też o tym, kto sprawuje władzę w danej wiosce czy mieście. Może to być oczywiście burmistrz lub sołtys, ale równie dobrze rada starszych lub feudał. Wielu mistrzów gry ma pewien syndrom: ustala sobie włądzę, a potem zupełnie o niej zapomina, chyba że postać złamie prawo. A przecież tyle przygód można zrobić opierając się na zdradzie, rebelii, wzroście podatków lub choćby porwaniu księżniczki przez złego i okrutnego rycerza, którego tak na prawdę owa księżniczka kocha i z którym uciekła by żyć na odległej wyspie... Świat powinien być zróżnicowany nie tylko pod względem ustrojów politycznych, lecz także klimatu i rozmieszczenia kontynentów. W klimacie kontynentalnym postacie nie spotkają co prawda delfinóa, ale za to podczas ostrych zim mogą wyprawiać się na Yeti... W nowych, autorskich światach mogą występować także nowe, autorskie rasy. Nie ma się czego bać, mistrzu gry! Jeśli twój gracz chce odmiany, pozwól mu wykreować postać, której jeszcze nie było. Niech będzie to np. Powietrzny elf, mieszkający w mieście z chmur, albo jakiś gadopodobny potworek z podziemnych otchałani. Pamiętać powinno się tylko o tym, że postać ta nie może być za bardzo wypasiona, bo straci się wtedy całą radość gry. Najciekawsze są światy odmienne od tych gdzieś opisanych lub odmienne od naszego, dlatego warto trochę pomyśleć nad urozmaiceniami. Jeśli idąć dorgą będzie się zawsze spotykało pasterza pasącego owce i kupca z dwoma wozami pełnymi beczek z piwem, stanie się to zdecydowanie nudne. Jeśli w wiejskich burdelach zawsze będą blondynki z dużymi cyckami, też. Jeśli każdy staruszek będzie palić fajkowe ziele, gracze znudzeni będą ziewać na twojej sesji. Dlatego też przy tworzeniu świata należy satwiać na odmienności - pastuszek pasący zmutowane krokodyle to może przesada, ale kilka strusi dla odmiany bołoby okej:). Odmienny od ogólnoprzyjętego może być również system prawny - być może nielegalne może być w jakiejś krainie koni? A może to bardzo ciekawie wpłynie na przygody naszych graczy? Wraz z prawem ustalić można podatki i system płatności - w mniej rozwiniętych społecznościach będą to np. Podatki w płodach rolnych od chłopów, wyrobów metalowych od kowali etc., zaś w krajach rozwiniętych wyżej obowiązywać pewnie będzie system monetarny - i tutaj uwaga! Jeśli postacie przechodzą przez portal do innego świat, to niech ceny i wartość wszelkich monet i kosztowności będzie możliwie zbliżona - chyba że świadomie chcesz zrobić z nich bogaczy lub biedaków. JA nadziałem się nieprzyjemnie już nie raz, gdy okazywało się, że wojownik ma przy sobie 100 miedziaków, a mag przygotował sobie zaklęcie teleportacji. Nic nie stoi w miejscu, dlatego podczas waszej sagi niczym dziwnym nie będzie postęp technologiczny. Ciekawe zapewne będzie, jeśli okrutnie tradycyjny krasnolud będzie zmuszony do uczenia się strzelać z muszkietu... Oczywiście cały świat, który stworzysz, wcale nie jusi odpowiadać rozwojem technologicznym średniowiecznej Europie. Przecież z powodzeniem zbudować możesz świat gdzie ninja z katanami będą z zimną krwią zabijać wynalazców w imię tradycji, podczas gdy ci za pomocą swoich najnowszych wynalazków będą wysadzać w powietrze ich siedziby... Możliwości do tworzenia świata jest bardzo wiele, a ja mam nadzieję, że przedstawiłem ci jak dużo nowego można zaproponować graczom tworząc swój własny, niepowtarzalny i odmienny od innych świat. Pozostaje mi tylko życzyć powodzenia w tworzeniu!

Budowanie klimatu na sesji

Muszę się przyznać, że teraz, gdy sam się nad tym zastanawiam, moje sesje mogłyby być o niebo lepsze, gdybym stosował się w 100% do tego, co teraz powiem. Ale było, minęło, mam zamiar się poprawić. 1. Muzyka. Muzyka na sesjach jest bardzo ważna. To wszystko zależy od tego, jakiej muzy słucha większość graczy, ale także jaki efekt chce uzyskać MG. Jeśli gra toczy się w realiach fantasy, to muzyka musi być kompatybilna z wyobrażeniami graczy o tym świecie. Nie znaczy to jednak, że musisz zrezygnować z metalu albo techno, ale na pewno z hiphopu. No chyba, że założysz, że jesteście W karczmie, gdzie koleś rapuje:). Albo jak znajdziesz jakiś "mroczny";-) hiphop. Musi to być muzyka klimatyczna, może to być np. Apocaliptyca, ale może być także jakiś gotycki albo doom metalowy klimat. Może być to nawet Nowe granie, ale chodzi o to, żeby nie przeszkadzało w wyobrażaniu sobie świata. Dobry może być także ambient, ale industrial raczej tylko do jakiejś manufaktury albo "fabryki" lub podobnego ustrojstwa, np. u gnoma wynalazcy. Jeśli to dark fantasy proponuję oczywiście "mroczne" brzmienie, np. gotyckie, ale jeśli to heroic, to odpowiednie będzie coś wymyślnego, jak opera. Co innego RPG dzisiejsze lub futurystyczne. Wtedy muzyka powinna zmieniać się wraz z akcją. W Wampirze: Maskaradzie albo CyberPunku może wystąpić muza klasyczna, kiedy gracze są u jakiegoś poważnego starca, punk albo hiphop w jakimś nocnym klubie, mocna muza podczas walk itd. O muzyce to chyba tyle. 2. Otoczenie. Chyba najlepiej grać w miejscu, które nie wygląda znajomo. Jeśli to pokój oblepiony plakatami, to one mogą zwracać uwagę graczy, a nie słowa MG. Najlepiej stworzyć otoczenie podobne do świata gry. Jeśli grasz w świecie fantasy, postaw kilka świec, zrób przed sesją mapę, zrób ją tak, żeby graczom przypominała ona wasz świat, usuń płyty CD z biurka, postaw zamiast nich jakąś starą książkę, albo drewnianą figurkę. Dobrze jest, jeśli gracze w miarę możliwości grają swoje postacie. Nie powinni ograniczać się jedynie do werbalnego opisywania, co robią postacie, powinni zwizualizować swoje poczynania. Dlatego, kiedy grasz w Wampira, weź na sesję nawet zabawkowy pistolet, a kiedy w Dungeons & Dragons pęk drucików mających imitować złodziejskie narzędzia. Jestem pewien, że każdy MG znajdzie mnóstwo pomysłów, jak wizualizować świat. Aha, jeszcze jedno. Postaraj się, drogi MG, żeby gracze dostawali nagrody. Tak, jak kiedy grasz w grę komputerową nagrodą może być film, postaraj się, żeby wiedzieli jak wygląda ich nowy pierścień, statuetka którą wykradli potężnemu nekromancie, albo ogr którego zabili. Możesz im dokładnie wszystko napisać, możesz to narysować, możesz im pokazać. Przede wszystkim: kiedy gracie, nie mów "nie trafiłeś" tylko np. twój oręż zsunął się po pancerzu przeciwnika nie zadając mu żadnych szkód. Nie mów im ile ma HP, tylko np. ,,Wygląda, mimo swojego wieku, na silnego i krzepkiego, ale nie tak, jak wasi wojownicy". Sam za często używam nieprzemyślanych zwrotów, a to najmniej fajne. 3. Opowiadanie. MG jest jak pisarz, reżyser i aktor w jednym. Dlatego złym Mistrzem Gry jest koleś który powie, że ,,Wyszli na środek i zaśpiewali ludową przyśpiewkę opowiadającą o człowieku którego zjadły wilki", jeśli mógł swoją wypowiedź rozwinąć, przedstawić tę przyśpiewkę, powiedzieć co i jak tańczyli, w ile osób, czy wychodziło im śpiewanie, jaka była odpowiedź słuchających. Dobry MG powinien choćby zarecytować wcześniej wymyślony wiersz opowiadający o kolesiu, który poszedł do lasu i zjadły go wilki, jeśli to ma się przyczynić do dobrego klimatu w grze. 4. Ludziki. Często zdarza się tak, że nawet najlepsze opowiadanie potrafi być zepsute przez jedną głupią odzywkę gracza. Musisz dać odczuć swoim graczom, kiedy mogą sobie trochę pożartować, a kiedy muszą cię z uwagą słuchać. Jeśli jakiś czarodziej na 20 poziomie będzie im opowiadać jakąś historię, albo, jeszcze lepiej, odpowiadać na wasze pytanie, to zareaguj nim w sposób odpowiedni dla charakteru tego czarodzieja. Jeśli był impulsywny i złośliwy, to zamieni osobę przeszkadzającą mu w żabę, choćby na chwilę, a może do czasu, kiedy reszta graczy wykona dla niego jakieś zadanie. Jeśli był dobroduszny i cierpliwy, nakaże im wyjść i wrócić nazajutrz, albo ostrzeże przed podobnym czynem. Jeśli zaś gracze przy postaci trzeciej zaczną gadać między sobą np. nad high score'm w Icy Tower'rze albo wynikiem wczorajszego meczu, niech ta osoba zareaguje na ich słowa. Jeśli drużyna siada w lochach i zaczyna się kłócić o skarby, to ściągnie to bardzo szybko jakieś stworzenia, które ich zaatakują. Nie możesz jednak podchodzić do sesji śmiertelnie poważnie - to przecież rozrywka, więc pozwól niepokornemu graczowi czasem pożartować i nie bierz na poważnie jeśli mówi "to ja rucham tego wojownika na 15 levelu i z 239 HP w dupsko":). Czasami trzeba puścić płazem takie odzywki. Hmmm... Co jeszcze? Nie kwap się z zabijaniem graczy. To może popsuć całą zabawę. Jeśli będą mogli kogoś wskrzesić - ok. Tylko niech o tym nie wiedzą i pomartwią się trochę;-). 5. Spontaniczne i przygotowane sesje. Oczywiście uważam za lepsze te dokładnie przygotowane. Ale przecież zawsze musi być trochę tej spontaniczności - pozwól graczom wpływać na los wydarzeń - ty jesteś przeznaczeniem, ale drogi do jego wypełnienia są różne! Nie możesz przewidzieć wszystkiego, więc musisz być przygotowany na niespodzianki. Gracze nie wiedzą, co ich czeka, więc nie mogą świadomie ani ci pomóc, ani przeszkodzić. Aha, jeszcze jedno - kiedy skończą ci się pomysły - skończ sesję. Ja już raz się na tym naciąłem i nie zamierzam znowu robić czegoś takiego. Dobra, to by było na tyle w tym temacie, jeśli macie jeszcze jakieś pytania to mejlujcie na główny adres strony, albo na mój adres: mrosaka@o2.pl !!! Z pewnością się odezwiemy, pewnie napiszę o poruszanych przez was sprawach na łamach tego sajtu. Siewka!

Jak prowadzić młodym graczom?

2009-07-09T09:07:00.004+02:00

Oto artykuł, który napisałem kiedyś na Morderców Graczy. Portal jest na razie nieczynny, więc wrzucam go tu:

Wielu doświadczonych MG ma problem z poprowadzeniem sesji dla świeżych graczy. Nie do końca wiedzą, czego gracze tacy oczekują, czasami za mocno kombinują z fabułą, czasem wymagają od takich graczy po prostu za dużo. Co dopiero mają powiedzieć MG którzy zaczynają? Oto garść porad - zarówno dla doświadczonych jak i młodych Mistrzów Gry - jak poprowadzić te kilka pierwszych sesji, żeby gracze "złapali bakcyla" RPG.

1. Zastanów się z graczami, w co chcecie grać.
Zapytaj graczy, co interesuje ich na sesji. Jeśli są maniakami fantasy, to proszę, nie zaczynaj od Cthulhu! I odwrotnie – jeśli mają alergię na „Władcę pierścieni” i „Wiedźmina” nie pakuj ich do Dungeons & Dragons.
Jeśli wyżej postawione pytanie spotyka się z niezrozumieniem graczy, albo po prostu nie wiedzą co odpowiedzieć, zapytaj ich o ulubione filmy, seriale, książki, zapytaj, czy lubią sci-fi, czy może fantasy, a może są wielbicielami horroru. Właściwie każdy system można poprowadzić na różne sposoby – nawet jeśli posiadasz D&D, a z twojej rozmowy z graczami wynika, że są fanami mrocznych thrillerów i powieści detektywistycznych, nie załamuj rąk – możesz skorzystać z gotowych settingów, czyli odmiennych światów bazujących na tej samej mechanice (dostępnych w wielu systemach), a jeśli nie chcesz wydawać kolejnej kasy – na pewno jesteś na tyle konstruktywny, żeby pozmieniać trochę świat i nagiąć zasady do waszych potrzeb. To nic trudnego.
Na przykładzie D&D: chcąc zrobić z niego mroczny horror, musisz się trochę wysilić. Ale osadzenie historii w zimnym mieście na Dalekiej Północy, w środku zimy, kiedy noce są długie to dobry start. Co potem? Może mrukliwi mieszczanie, nie lubiący obcych. Może władca, lubujący się w krwawych przedstawieniach. Restrykcyjne prawa. I znikające dzieci. Masz już zagadkę. A mrok? Chyba odrobina się znajdzie.

2. Stwórz postacie z każdym z graczy.
To bardzo ważne. Może się okazać, że popełnią znaczące błędy w procesie kreacji i stracicie cenny czas sesji na poprawianie tego. Może zapomną o historii postaci. Może ich postać będzie płaska niczym ta kartka, na której są wypisane jej statystyki. Jeśli zaś będziesz kontrolował tworzenie bohaterów – możesz na bieżąco starać się uniknąć tych sytuacji. Pewnie najlepiej znasz mechanikę – więc błędów nie popełnicie. Powiesz graczowi, jakie zasady opcjonalne może użyć. Czy może sobie wybrać dane zalety, wady czy atuty. Wreszcie pokierujesz nieco jego historię postaci, tak, żeby pasowała do sesji. Możesz zaproponować jakieś cechy, związane z opisem, który usłyszałeś. Możesz zadawać pytania. To na tym etapie bardzo poważna broń. Dlaczego wyruszyłeś poszukiwać przygód? Czy masz rodzinę? Dlaczego zostałeś wybrany do bractwa? Czego najbardziej nie lubisz? Co lubisz? Czy masz jakieś cele w życiu?
Nie widzę też nic złego w tym, żeby gracze robili postaci wspólnie. Żeby od razu stworzyli drużynę, wiedząc, za co kto będzie odpowiedzialny. O ile nie przeszkadza to w twojej fabule, pozwól na to, żeby postaci graczy były robione jednocześnie – pozwoli im to stworzyć bardziej zgraną i uzupełniającą się drużynę.

3. Przed sesją wytłumacz mechanikę.
Tego punktu chyba nie trzeba bardziej omawiać. Po prostu gracze są w tym nowi i nawet, jeśli przeczytali zasady, to mogą mieć jakieś wątpliwości. Wytłumacz podstawy, nie zagłębiając się na razie w subtelności. Jak wygląda test? Jakie kostki są do czego? Co to jest Stopień Trudności? Postaraj się też tłumaczyć wszystko na przykładach, tak jest o wiele prościej zrozumieć skomplikowaną czasem kostkologię.

4. Bądź przygotowany! (sesja pod drużynę)
Niezmiernie ważne jest, żebyś się przygotował do sesji. Jeśli masz dobrą pamięć, to nie musisz mieć żadnych notatek, jasne, ale właściwie to lepiej zapisać sobie chociaż kilka haseł – kluczy. „Pożar”, „Mag-zdrajca”, „Q”. Nic ci to nie mówi? A mi tak. Pożar samochodu BG po ich wyjściu z knajpy. Mag, który pomaga postaciom ujść z życiem przez sen podaje im narkotyki mające zmienić ich w bezwolne niby-zombie. „Q” to znak pozostawiany pod pachą ofiar pewnego seryjnego mordercy. Potem wystarczy dodać do tych haseł numery albo strzałki (strzałki są fajniejsze, bo mogą iść w różne strony). I mamy schemat.
Sesja musi być tak zbudowana, żeby zainteresować graczy. Dlatego lepiej robić sesję pod drużynę – niż odwrotnie. Jeśli zaś kupujecie gotową przygodę, rozważ użycie postaci przykładowych z tejże. Przygotowanie to także stworzenie odpowiedniego klimatu (muzyka, oświetlenie). I rozważenie wielu możliwych dróg rozwoju fabuły, a nie przepychanie graczy jedynym szlakiem „na chama”. Jasne, nie wymyślisz wszystkiego. Ale, mówiąc z własnego doświadczenia… Gracze czasami palną coś tak fajnego, że warto pójść dalej drogą wyznaczoną przez ich pomysł, rezygnując z naszego. Oczywiście lepiej, żeby myśleli, że coś odgadli, a nie, że podrzucili ci pomysł. Więc tak, musisz czasem improwizować. Ważne jednak, żeby ta improwizacja była kontrolowana. Pamiętaj, że cały czas masz dostępne lokacje, wydarzenia, które wcześniej przygotowałeś – wykorzystaj je jako punkty zaczepienia. I pamiętaj, że twoi NPC mają jakieś osobowości i cele. I nawet, jeśli jednemu się one zmienią, to nie znaczy, że inni automatycznie o tym wiedzą. I będą postępować podobnie jak do tej pory.
Jeśli w pewnym momencie nie będziesz wiedział, co zrobić – zarządź przerwę. Napij się herbaty, przejrzyj notatki, karty postaci… Wrócicie do sesji, kiedy pozbierasz myśli. To jest w porządku. Dużo bardziej, niż prowadzenie zupełnej nudy, bo masz pustkę w głowie.

5. Równoważ grę.
Nie pozwól graczom się nudzić. Jeśli masz w drużynie różne osoby, to rób tak, żeby dla każdej z nich były „momenty”. Masz wojownika? Musi być moment na bitkę. Naukowca? Na poszperanie w bibliotece. Detektywa? Znajdź mu zagadkę. Twoja rola to między innymi spełnianie oczekiwań graczy i musisz o tym pamiętać. Przeprowadziłeś już z nimi rozmowę, teraz to wykorzystaj. Uwielbiają kino akcji? Wprowadź wiele elementów dynamicznych – walk, pościgów. Ale przeplataj to wątkami pobocznymi – może śmiesznym staruchem, który w końcu okaże się potężnym zmiennokształtnym, może wątkiem romantycznym… Gdyż nawet drużynę zorientowaną bojowo znudzi niekończące się pole bitwy. Równowaga jest zależna od ich oczekiwań i twoich pomysłów. Postaw odważnik w dobrym miejscu. To ważne.
Tak samo, jak ważne są tzw. "mocne punkty”. Ginie matka bohatera. Jest karambol na drodze. Wybuch nuklearny rozpoczyna kolejną wojnę. Smok przelatuje nad miastem. W zależności od tego, jaką masz koncepcję, możesz takim mocnym punktem rozpocząć sesję, a możesz użyć go w trakcie. Możesz zrobić ich parę. Najlepiej zawsze wtedy, kiedy gracze nie wiedzą, co robić, zbyt długo się zastanawiają, czy po prostu się nudzą. Wybuch zbiorowej paniki nie pozwoli im siedzieć bezczynnie.

6. Konstrukcja.
Każda sesja musi mieć jakąś konstrukcję. Tu z pomocą przychodzi nam literatura, filmy, teatr. Nawet najprostszy schemat: wprowadzenie, rozwinięcie, zakończenie – jest w porządku. Jeśli stwierdzisz zaś, że do twojej sesji bardziej odpowiedni jest podział na akty – proszę bardzo. Ważne jednak, by pewna kompozycja istniała w twojej głowie.
Ileż można tu powiedzieć! Retro- i futurospekcje, wizje, zwroty akcji, ww. „mocne punkty”, kompozycja klamrowa… Możesz wybierać, masz z czego. W erze postmodernizmu dużo funu mogą dać wam proste odniesienia… Wykorzystanie sceny z filmu, reklamy, NPC cytujący Matrixowskiego Morfeusza…
A jak zakończyć tą pierwszą, jedyną sesję? Nie kończ. Kompozycja otwarta. Wydarzenie kluczowe do rozpoczęcia, czy to następnej sesji, czy sagi. Pozwól im zastanawiać się, co mogą zrobić w tej sytuacji przez cały czas do następnej sesji. I zaskocz ich na początku następnej. Jak w dobrze zrobionym serialu.

Historia postaci - Shumk

2009-07-08T18:33:00.004+02:00

Oto historia jakiejś mojej postaci, którą nigdy nie grałem... Znalazłem ją na komputerze swojej mamy szukając moich starych LARPów (których oczywiście nie znalazłem;))
Shumk Svensson urodził się w plemieniu barbarzyńców z północy – Svenssonów. Svenssonowie słynęli z bardzo bojowej natury i z totalnego kontaktu z naturą. Shumk nie był wyjątkiem, jako syn wodza (Svena Svenssona) od maleńkości uczono go na wojownika-barbarzyńcę. Jako miejscowa arystokracja nauczył się w latach dzieciństwa nawet pisać i czytać pismem runicznym. Lud Svenssonów poważał jego rodzinę i jego dzieciństwo było szczęśliwe. Miał w tych czasach przyjaciółkę, Myonnę, która z biegiem lat, gdy dorastali, została mu obiecana na żonę. Oboje kochali się, ale los nie był dla nich tak łaskawy.
Wódz sąsiedniego plemienia, Bergssonów, (Olaf Olafsson) uzurpując sobie tytuł Króla Północnego Ludu zaatakował osadę i zabił wielu mężczyzn i ojca Shumka. On sam zdołał umknąć dzięki rodzinie swej wybranki, i tułał się po morzach przez rok. Poprzysiągł zemstę na Olafie, a Erikowi, ojcu Myonny, który go uratował obiecał, gdy ten leżał już na łożu śmierci na obczyźnie, że wróci po nią i poślubi ją, ponieważ takie jest jego przeznaczenie.
Barbarzyńca chce i będzie dążył do tego, by zabić Olafa, który ogłosił się Królem i samemu zająć jego miejsce, by odbudować kraj, który pamięta z dzieciństwa, w którym żyło by się dobrze, a walczyłoby się raczej z orkami niż z innymi plemionami ludzi.
Jego autorytetem był jego ojciec, idealny wódz, ale także Erik, honorowy i dzielny wojownik – żeglarz. Shumk wie, że aby pokonać złego Olafa musi najpierw obyć się w boju i zdobyć niezbędne doświadczenie, więc wybrał rolę awanturnika – poszukiwacza przygód, ponieważ wydaje mu się to najlepszą drogą do zyskania potęgi.
Shumk wierzy w honor i siłę, nie unika podstępów, ale niespecjalnie lubi magię. Uważa, że uczciwa walka jeden na jednego może rozwiązać prawie wszystko, choć wie, że nie zawsze jest to możliwe. Wierzy, że wojna i walka nie jest niczym złym, ponieważ hartuje ducha i jest nieoderwalną częścią ludzkiej natury. Uważa, że śmierć w boju jest wyróżnieniem dla mężczyzny. Te wszystkie ideały reprezentuje naczelne bóstwo Ludu Północy, Crunack, który nie wymaga wielu modłów, lecz działania. Jest przekonany co do prawdziwości swej wiary, lecz nikomu jej nie narzuca – uważa że innymi ludami opiekują się inni bogowie i tak powinno zostać.
Ze względu na ciężkie przeżycia nie tak dawno temu, Shumk ma zawsze oczy wokół głowy, jest nieufny i niechętnie zdradza, kim jest i po co podróżuje. Jest nieufny, ale gdy ktoś zasłuży sobie na jego zaufanie, będzie go bronił choćby własną piersią. Nieufność pociągnęła za sobą małe dziwactwo – Shumk często burczy coś pod nosem, a właściwie mówi do siebie, ponieważ przez cały czas gdy był sam, robił to, aby nie oszaleć z samotności. Inni uważają go przez to za dzikusa i dziwaka, ale jemu pasuje to nawet, ponieważ nie zawracają mu głowy.
Jako barbarzyńca z północy, Shumk jest silny, zwinny i barczysty. Ma dwa metry wzrostu i około 120 kilo żywego mięcha. Ma długie do pasa kruczoczarne włosy, niebieskie oczy i ostre rysy twarzy. na prawym policzku ma bliznę od pazurów wilka, który rzucił się na niego na polowaniu. Na plecach zaś nosi jego skórę, w charakterze płaszcza. Ma ciężkie skórzane buty i materiałowe spodnie w kolorze szarym, a takrze białą wiązaną u szyi koszulę a na niej skórznię (tylko na torsie i plecach, ramiona są odsłonięte). Ma wielki złoty kolczyk w nosie, parę srebrnych w uszach (różne kształty) i trzy tatuaże: na klatce piersiowej i brzuchu Crunacka na koniu, który wygląda jak siwobrody i siwowłosy nagi wojownik z mieczem, na prawej łydce runiczny zapis „Myonna” a pod lewą łopatką symbol plemienia, głowa wilka bez oczu. Tatuaże i kolczyki były powszechne wśród jego ludu, i miał je każdy mężczyzna, który otrzymał swój miecz.
Zwykle, kiedy nie ma co robić, Shumk czyści swój oręż albo idzie do lasu wyć z wilkami do swojego dalekiego kraju. Lubi polować, a także oprawiać skóry i przyrządzać jedzenie, ale tylko z tego, co sam upoluje. Są to jednak zajęcia które nie zajmują go na tyle, by był zły, że ktoś mu przeszkadza.
Oprócz miecza jest coś jeszcze, co Shumk zawsze nosi przy sobie. Jest po pergamin w wodoszczelnej skórzanej torebce, na którym napisał swój testament. W razie gdyby zginął, chce tylko być pochowany zgodnie z tradycją przodków – puszczony pośród chrustu na łodzi lub tratwie na wodę, a następnie podpalony płonącą strzałą i polecony Crunackowi.

Anna, Kot i Wilk, cz. 2

2009-07-08T18:30:00.008+02:00

Po drugiej stronie mgły było zdecydowanie cieplej. Co prawda leżał tu śnieg, tak samo jak wszędzie indziej, jednak zmianę temperatury dawało się odczuć od razu. Po za tym było już po północy (Anna nie byłą pewna, skąd to wiedziała) – podczas gdy tam był dopiero późny wieczór. Spojrzała na siebie dość zadowolona – Duktor po drodze mówił jej, że może wejść w ciało mężczyzny, albo nawet zwierzęcia, a tym czasem była dziewczyną, dość młodą, ale nie dzieckiem. No i oczy miała swoje. Tak jak przewidział kocur, który zaraz po przejściu przez mgłę pożegnał się i życzył miłych poszukiwań. Zdziwiona Anna myślała, że kot żartuje i zaraz wróci, ale po godzinie sterczenia w miejscu, zorientowała się, że bardzo się pomyliła. I że marnuje cenny czas. W końcu miała tylko dwadzieścia cztery godziny.
I że jest głodna. Zaczęła więc iść leśną dróżką, zewsząd słysząc śpiew ptaków i czując na sobie dziesiątki, jeśli nie setki czujnych oczu. Po kilkudziesięciu minutach utrudnianego przez śnieg marszu, Anna dotarła do polanki. W samym jej środku znajdowało się małe, przejrzyste oczko wodne, z którego właśnie pił zając, który, usłyszawszy ją odwrócił głowę, a zobaczywszy człowieka zniknął. Nie odbiegł ani nigdzie nie uskoczył. Zniknął. Mimo tej niespodzianki Anna, której w nowym ciele było trochę ciasno i niewygodnie, podeszła do stawiku, by przejrzeć się i napić wody. „Wyglądam zupełnie jak Alicja w krainie czarów” pomyślała i faktycznie – byłą kilkunastoletnią dziewczyną o blond włosach i delikatnie dopiero kobiecych kształtach. Jej rozważania przerwał jednak widok malin, prawdziwych malin na krzaku po drugiej stronie oczka. Szybko je obiegła i zanim zdążyła zadać sobie pytanie – „skąd u licha krzak pełen malin w środku zimy?” zza drzewa po jej prawej stronie wyszedł wilk.
Wilk był ogromny. Miał szare futro, postawione uszy, zjeżony grzbiet i obnażone zęby. Warczał i szedł w stronę Anny, powoli, a jego ogon był nieruchomy. Dziewczyna stanęła przerażona i zamarła w bezruchu. Wilk zaś podchodził coraz bliżej. Przez dobre kilka sekund panika nie pozwalała Annie wykonać najmniejszego ruchu, gdy nagle odwróciła się by uciec, gdy…
Kątem oka zobaczył, że wilk skacze, lecz nie na nią, a na przerażającego błotno-śniegowego olbrzyma, liczącego ze cztery metry potwora z wielkimi zębiskami, który już zamachiwał się, żeby ją zgnieść olbrzymią kamienną łapą. „Uratował mnie” - pomyślała Anna - „Uratował mnie wilk” – i zemdlała, nie widząc, jak zwierzę rozrywa szyję bagiennego trolla i odciąga jego truchło w las.
***
Obudziła się o świcie. Było zdecydowanie chłodniej niż poprzedniego dnia. Płonął malutki ogień, a przy niej siedział wilk, machając ogonem i trącając nosem. Pogłaskała go po głowie, a ten nie protestował. Nad ogniem piekł się kawałek zająca. „Ciekawe, kto rozpalił ogień” – pomyślała.
- Kto mi jeszcze pomaga, piesku? – wilkowi śmiały się oczy.
Anna postanowiła iść zaraz po śniadaniu. Ścieżka była dobrze widoczna, zaś jej wczorajszy obrońca nie odstępował jej na krok. Tak szła aż do południa, a wtedy las skończył się, tak samo, jak skończyła się zima. Przed jej oczyma rozciągała się szeroka dolina, ograniczona górskim łańcuchem. Cała była zielona i w kwiatach, zaś na środku stało Miasto. Wilk przyspieszył, idąc w jego stronę.
Miasto otoczone było murem, zaś wejścia do niego pilnowało dwóch strażników: Jeden był pijanym krokodylem, a drugi chodzącym do tyłu pingwinem. Razem stanowili bardzo komiczną parę i na ich widok Anna się roześmiała. Wilk spojrzał na nią karcącym wzrokiem, tymczasem pingwin przemówił:
- Jeśli chcecie wejść do miasta, musicie odpowiedzieć nam na trzy pytania. Po pierwsze: Kim jesteście?
- Jestem Anna. Pochodzę zza mgły. A to wilk, który w nocy uratował mi życie. – wilk zaczął przyglądać się jej badawczo.
- Po drugie: Po co przybywacie?
- Ja szukam mojej matki, która wedle Duktora, kota, który mnie tu przeprowadził, jest z tego świata, a wilk mi towarzyszy, nie wiem dlaczego.
- To akurat proste, hyk! Zakochał się, hyk!, w tobie! – wybełkotał pijany krokodyl i przewrócił się.
- Nie przeszkadzaj! – fuknął pingwin i pytał dalej – Po trzecie – i ostatnie: Co to jest… Księżyc?
- Och, to proste – Anna uśmiechnęła się. – To ciało niebieskie – w tym momencie wilk przerwał jej szczeknięciem. Po czym zamruczał, zaskomlał i zawarczał na (a może do) pingwina. Ten, zadowolony, osunął się i wpuścił ich do miasta.
- Co mu powiedziałeś, piesku? Powiedziałeś mu coś, prawda?
W odpowiedzi wilk tylko zamachał ogonem i wystawił język.
***
Miasto było piękne, choć dziwne. Budynki zbudowane były we wszystkich możliwych stylach, były też bardzo kolorowe i malowane w scenki. Anna tak zapatrzyła się na obrazy wymalowane na ścianach, że zanim się obejrzała, znała historię miasta. I zaczynało robić się ciemno. Anna wpadła w panikę. W końcu zostało jej tak mało czasu, żeby znaleźć mamę. I do tego wilk gdzieś się podział! Zaczęła chodzić po mieście i szukać go, gdyż zdała sobie sprawę, że serdecznie go polubiła. Tak, jak nikogo wcześniej.
Szukała dobrą godzinę, a gdy wreszcie usiadła na pomniku Króla-Ryby, założyciela dzielnicy portowej (choć nigdzie, jak okiem sięgnąć nie było akwenu wodnego) i zaczęła płakać, usłyszała delikatny, kobiecy głos:
- Anna? Anna Alva? – gdy dziewczyna podniosła wzrok i otarła łzy zobaczyła kobietę. Dobrą chwilę musiała się zastanowić, zanim rozpoznała w niej…
- Mamo… - Padły sobie w ramiona i tuliły się do siebie długo.
Tymczasem wilk, który przyprowadził do Anny jej matkę i który pozostał niezauważony, spuścił uszy i zaczął odchodzić, szurając łapami, nie usłyszawszy, że dziewczyna, w której się zakochał (tak, prawdę mówił ten pijak - krokodyl, bo musicie wiedzieć, że on zawsze mówi prawdę, tylko nikt mu nie wierzy, bo jest wiecznie pijany), pyta matki, czy nie widziała jej przyjaciela, wilka, ta zaś odpowiada, że to on ją znalazł i przyprowadził. Po chwili już Anna wisiała mu na szyi, głaszcząc jego srebrzyste futro, całując po pysku i dziękując za wszystko. Potem zaś szepnęła mu do ucha, że gdyby był człowiekiem, na pewno by go pokochała. Nie zauważyła jednak, że wilkowi zaświeciły się na te słowa oczy.
***
Resztę wieczora Anna spędziła w domu matki, rozmawiając z nią i głaszcząc wilka, którego czule nazywała „pieskiem”, a jemu wcale to nie przeszkadzało. Chwilę przed północą pożegnała się z matką, która powiedziała, że nie chce widzieć, jak zabiera ją mgła. Wilk poszedł z nią. Kiedy wybiła północ i została tylko minuta do odesłania Anny na ludzki, zwykły świat, wilk przemówił ludzkim głosem, gdyż tam mogą one mówić, o ile tylko księżyc jest w pełni, a wybije północ, a tak właśnie było tej nocy. Powiedział:
- Anno. Kocham cię. I sprawię, że ty także mnie pokochasz. Przyjdę na twój świat pod moją ludzką postacią i odnajdę cię. I będziemy szczęśliwi.
Anna zaniemówiła.
- Wiem, że będziesz w innym, swoim ciele, ale odnajdę cię. Wystarczy, że spojrzę w twoje oczy i ujrzę ten blask, piękny blask widoczny tylko w świetle ognia. Przyjdę w nocy.
Zanim Anna zdążyła mu odpowiedzieć, zabrała ją mgła. Kątem oka zobaczyła Duktora. Wydawało jej się, że zapłakał. Wtedy dopiero przypomniało jej się, czym zapłaciła za podróż za mgłę.
***
Anna czekała. Czekała cierpliwie jeden dzień, jeden tydzień i jeden miesiąc. Co noc wychodziła na ławkę przed dom i czekała. Wierzyła, że wilk odnajdzie ją i bez blasku jej oczu.
***
Wilk chodził po miasteczku, w którym mieszkała Anna przez jeden dzień, jeden tydzień i jeden miesiąc. Co noc, jako jasnowłosy, przystojny mężczyzna z krótką brodą chodził po wszystkich ulicach i świecił pochodnią. Ludzie trochę mu się dziwili.
***
Kiedy wreszcie się spotkali, o jednym dniu, jednym tygodniu i jednym miesiącu, wilk nie poznał jej. I choć ona domyśliła się, że ten człowiek z pochodnią to jej „piesek” i wyszła mu naprzeciw i powiedziała mu, że to ona i że straciła blask i że też go kocha, on usłyszawszy to, nic nie mówiąc odwrócił się i poszedł w stronę mgły. I nikt nie widział, jak ocierał łzę, myśląc, że jego ukochana okrutnie zażartowała z niego wysyłając inną, by się pod nią podszyła. Ona zaś została sama. Tylko kot czasem ją odwiedzał, ale już nigdy się nie odezwał.

Anna, Kot i Wilk, cz. 1

2009-07-08T18:24:00.010+02:00

Mojej najlepszej Przyjaciółce

Anna była już raczej młodą kobietą niż dużą dziewczyną. Jej pełne kształty coraz częściej zwracały uwagę chłopców, a i ona pierwsze miłosne przygody miała za sobą. Lubiła czerń i czerwień, więc ubierała się w te właśnie kolory, oczy malowała mocno, a włosy farbowała na rudo. Była ładną i miłą osobą, a w jej niebiesko-szarych oczach zawsze tlił się niewytłumaczalny smutek, który widoczny był dopiero gdy siedziała przy ogniu – nie ważne, czy był to tylko płomień świecy, czy ognisko. Pośród tych, którzy mieli okazję zobaczyć jej oczy w blasku ognia, nie było nikogo, kto nie otworzyłby dla niej serca. Niektórzy natychmiast się zakochiwali, inni starali się z nią zaprzyjaźnić, wszyscy jednak bez wyjątku stawali się dla niej przychylni. Jednak w czasach komputerów i telefonów komórkowych rzadko kto palił świece, Anna nie miała więc tak wielu przyjaciół, jak moglibyście sądzić. Właściwie wciąż za czymś tęskniła i czuła się dość samotna.
Zawsze myślała, że tęskni za ojcem – marynarzem, spędzającym większość roku poza domem, na statku opływającym świat. Anna bardzo go kochała i jako mała dziewczynka zawsze starała się nie zasnąć w nocy, w którą to tata miał wrócić – bo tak się zdarzało, że zwykle wracał nocami – ale nigdy jej nie wychodziło. Za to, kiedy budziła się rano i wychodziła ze swojego pokoju, zastawała w korytarzu pachnące podróżą pakunki o różnych kształtach i gabarytach. Wiedziała wtedy, że ojciec jest już w domu i biegła do jego sypialni, by ucałować go w czoło.
Tęskniła jednak za mamą, której nie pamiętała. Tata nigdy nie powiedział o niej, że umarła – zawsze używał sformułowania „odeszła”. Opowiadał o niej zwykle zimą, z rozrzewnieniem, a kiedy kończył, po jego policzku spływała łza. Sztab ciotek, wujków, babć i kuzynów, którzy zajmowali się Anną podczas nieobecności ojca zawsze jednak wymigiwali się od odpowiedzi na pytania zadawane przez dziewczynę, jeśli tylko dotyczyły one matki. Z uporem twierdzili, że nie za dobrze ją znali i umarła przy porodzie. Anna otrzymała po niej drugie imię – Alva. W duchu zawsze mówiła do siebie tym imieniem.
A tak właściwie nie tęskniła nawet za nią – a raczej czymś nieuchwytnym, czego chyba nie rozumiała, a na pewno nie znała. W każdym razie w domu nie czuła się jak w domu, a powietrze w jej okolicy zawsze pachniało dla niej obco.
Czuła się inna.
***
Była zima. Śnieg leżał już wszędzie i ciągle sypało. Codziennie rano można było pogadać z sąsiadami przy okazji odśnieżania podjazdów i schodów. Dzieci nie chodziły do szkoły, a dorośli brali urlopy, bo oto zbliżały się święta Bożego Narodzenia. Atmosfera w mieście była radosna i sielankowa, choć trochę podszyta reklamami najnowszych lalek, kolejek i napojów gazowanych.
Dla Anny miały to być pierwsze święta bez ojca. Utknął na jednej z wysp na Pacyfiku i nie było nadziei, że uda mu się dotrzeć do domu na święta. Wiadomo było o tym już od tygodnia, więc Anna już prawie się z tym pogodziła. Jak zwykle wychodziła na długie wieczorne spacery, opatulona w ciepły płaszcz, z nausznikami na głowie i w grubych, puchatych rękawiczkach. Kiedy zawiewał północny wiatr (od morza, zawsze przypominał jej o ojcu), włosy zasłaniały jej twarz i widać było tylko czerwony z zimna malutki nosek. Celem jej wędrówek nieodmiennie były te same miejsca – park, do którego jako dziecko przychodziła z tatą, cmentarz, na którym pochowana była matka i wreszcie latarnia morska – jako, że znała Latarnika od dziecka (był kapitanem na statku, na któ®ym zaczynał karierę jej ojciec, długie lata temu), pozwalał jej wchodzić na górę. Tam parzył jej zieloną herbatę, której Anna za bardzo nie lubiła, ale nie chciała zrobić przykrości Latarnikowi. Patrzyła w morze i rozmyślała, a czasami grała ze starym, brodatym mężczyzną w warcaby. Podczas jednej z takich gier Latarnikowi wymknęło się coś, czego według całej rodziny Anny nie powinien był jej mówić:
- Jesteś bardzo podobna do matki.
Anna spojrzała na niego badawczo:
- Znałeś ją?
- Niezupełnie. Wiem tylko, że była dziwna i milcząca, zupełnie jak ty. I tuż przed odejściem powiedziała twojemu ojcu, że jeszcze go odnajdzie, ale niedługo będzie musiała iść.
- I poszła? – Annie coś nie pasowało w tej opowieści.
- Urodziła cię i następnego dnia poszła do lasu.
- Co?
- Nie wiedziałaś?
- Podobno umarła przy porodzie!
- Tak ci powiedzieli? – Latarnik zmierzył Annę badawczym wzrokiem. Ta, całkiem zaskoczona, wstała i zaczęła chodzić po pomieszczeniu. – Nigdy nie znaleziono ciała. Mimo to uznano, że nie żyje.
- Więc… - Annie łzy stanęły w oczach.
- Mówię ci to dlatego, że cię lubię. – Latarnik zdmuchnął świeczkę, stojącą przy planszy od warcabów, Anna zaś wybąkała:
- Dziękuję. – i puściła się w dół po schodach, płacząc, mimo, że sama nie do końca wiedziała, dlaczego. Latarnik, stojąc przy drzwiach na górze, krzyknął tylko:
- Wróć kiedyś dokończyć tę partię, będę czekał! – i pomachał jej na pożegnanie.
Anna nie zauważyła, że starzec do niej macha. Zapomniała rękawiczek i teraz było jej zimno w dłonie. Wycierała nimi łzy i biegła przed siebie. Zanim się zorientowała klęczała na cmentarzu, przy grobie matki, rozgarniając śnieg z marmurowej płyty z nazwiskiem i datami: urodzin i śmierci. Zanim dotarło do niej, co robi, niemal starła z pomnika datę śmierci, choć wydawałoby się to niemożliwe. Natychmiast przestała, skarciła się za impulsywność i już miała wracać do Latarnika, by przeprosić go za swoje zachowanie, kiedy zobaczyła kota, siedzącego na sąsiednim grobie i przyglądającego się jej badawczo.
Kot był całkiem zwykłym fachowcem, szarym, w czarne paski i o zielonych oczach. Jej jednak wydał się nadzwyczaj ładny i podeszła do niego, by go pogłaskać. Kot pozwolił jej na to, a nawet zamruczał, gdy podrapała go za uchem. W końcu jednak Anna odwróciła się i zaczęła kierować w stronę bramy. Wtedy właśnie usłyszała niski, mrukliwy głos:
- Już sobie idziesz?
Dziewczyna zatrzymała się. Zanim jednak zdążyła się odwrócić, kot otarł się o jej nogi, stanął przed nią i powiedział:
- Zostań jeszcze.
- Ty mówisz? – Anna była nieco zdziwiona, lecz coś w głębi serca mówiło jej, że nie powinna.
- Nie, masz halucynacje, ponieważ stary latarnik dosypał ci opium do herbaty… Oczywiście, ze mówię! Co w tym nadzwyczajnego? Wszystkie koty stamtąd mówią, a wszyscy inni, którzy mają w sobie tamtą krew, rozumieją.
- O czym ty mówisz? – Anna wypowiedział to zdanie dopiero po jakiejś minucie milczenia.
- To wszystko prawa. To, co powiedział ci latarnik. Twoja mama nie umarła. Odeszła.
- To niemożliwe. Nie mogła… Nie mogłaby. Nie zostawiłaby mnie! – wykrzyknęła Anna, zdziwiona, skąd w niej tyle agresji, gdyż nie należała do głośnych, a raczej melancholijnych osób.
- Och, gdyby to zależało od niej, na pewno nie – Anna mogłaby przysiąc, że kot się uśmiechnął. – Ale musiała. Skończył jej się czas.
- Czas? – Anna wreszcie zrozumiała, że to sen. W myślach odetchnęła z ulgą i postanowiła nie przejmować się aż tak bardzo. Usiadła na łąwce, a kot przycupnął obok.
- Każde z istot stamtąd ma swój czas. Określony czas, który możemy spędzić, tu, wśród ludzi. Niektórzy nigdy go nie wykorzystują, bo uważają ten świat za banalny i nijaki. Niektórzy rozdzielają go rozsądnie, na wiele lat, a może nawet stuleci. Inni jeszcze, tak jak twoja matka, wykorzystują swój czas za jednym razem. Tylko koty mogą swobodnie przechodzić, kiedy chcą. Aha. I to nie jest sen, bo pewnie zdążyłaś tak głupio pomyśleć – mówiąc to, kot podrapał ją po nagiej dłoni. Anna poczuła ból i zobaczyła małą strużkę krwi. Nie miała jednak pretensji do kota. Była już spokojna, jak przystało jej naturze.
- Nazywasz się jakoś, kocie? – zapytała zamiast gniewać się i dąsać.
- Możesz mi mówić Duktor.
- Więc… Duktorze. Czy możesz mnie przeprowadzić? Żebym mogła spotkać matkę? – Kot milczał przez chwilę, oczy wbił w ziemię, po czym powiedział:
- Chciałbym ci pomóc, ale chyba nie powinienem tego robić. Widzisz… Za przeprowadzenie trzeba zapłacić. Inaczej nie da się przejść.
- Dobrze, oddam ci cokolwiek, co tylko zechcesz, tylko zaprowadź mnie tam! – Anna nagle zaczęła zastanawiać się, co to właściwie jest to „tam” i kim właściwie są „oni”, ale było trochę za późno, żeby się wycofywać.
- Ale ja nic od ciebie nie chcę. Po prostu muszę to wziąć.
- Co takiego?
- Powoli. Pójdziesz teraz ze mną, w lesie zbiera się mgła. Kiedy przez nią przejdziemy, będziemy na miejscu. Pozostaniesz tam przez dobę, a po tym czasie mgła cię odnajdzie i zabierze z powrotem. Za przeprowadzenie cię tam zabiorę ci ciało, a osadzę w innym, na okres tego dnia. Obiecuję, że nie stanie mu się krzywda, ale twoje znikniecie mogłoby wywołać niepotrzebne zamieszanie. Będzie tu sobie żyć i zachowywać się normalnie, a że jesteś raczej samotniczką, zadanie mamy ułatwione. Zaś za twój powrót muszę zażądać czegoś innego. Blasku twoich oczu. – Kot, mówiąc to, posmutniał.
- Umowa stoi – bez namysłu powiedział Anna – poradzę sobie w innym ciele, a moje oczy wcale nie muszą się błyszczeć.
Słysząc to kot posmutniał jeszcze bardziej, ale zeskoczył z ławki i nie mówiąc nic więcej poszedł w stronę lasu, przez cmentarną bramę i starą, brukowaną drogę. Anna posiedziała jeszcze chwilę, zastanawiając się, czy dobrze robi, po czym pobiegła za kotem, ciesząc się na spotkanie z nieznaną kobietą, która miała być jej matką.

Cieszymy się

2009-07-08T09:50:00.007+02:00

Mój wpis "Najlepsze 20 lat" został doceniony przez jury konkursu ogłoszonego jakiś czas temu na łamach forum Gazety wyborczej. To znaczy, że wygrałem dzieła Lema albo nagrodę niespodziankę, ale ogólnie pozostaje cieszyć mi się, że ktoś docenił moją lekką klawiaturę.
Przy okazji pragnę zawiadomić, że wy także możecie się cieszyć, bo powoli wytaczam się z dołka, w który wpędziły mnie wakacje i pewnie znowu zacznę w miarę regularnie pisać. :)

Sesja

2009-06-14T15:39:00.002+02:00

Nie piszę ostatnio bo mam inne zmartwienie. Dla wszystkich studentów (nienawidzę was serdecznie!!!):

Najlepsze 20 lat. Wszechczasów

2009-05-31T22:00:00.006+02:00

Ja naprawdę nie lubię narzekać. Kiedy się nad tym zastanawiam, to wiem dobrze, że przyszło mi żyć w najlepszych możliwych czasach. W tym kraju nigdy nie było tak dobrze, jak w czasach mojej młodości. Moje pokolenie nie musi się martwić. My już nic nie musimy. Dziękuję, o Czcigodni. To dzięki wam mogę być normalnym, przeciętnym Europejczykiem. Bez uprzedzeń, z ambicjami. Dobrym konsumentem. Gadżeciarzem. Tolerancyjnym członkiem społeczeństwa obywatelskiego. Fajne uczucie.
Mam 22 lata. Pamiętam jak w tych zamierzchłych czasach, a u mnie w Kołobrzegu był wtedy piękny dzień, żar lał się z nieba, po prostu słoneczny, piękny dzień, dziadek i babcia zabrali mnie na wybory. Pamiętam jak wszedłem do urny i postawiłem swój pierwszy krzyżyk na wolność.
Nie prawda. To co pamiętam to zbitka mojego umysłu z wyborów prezydenckich, spaceru nad morze i tego co potem widziałem w telewizji. Ale przynajmniej mam jakieś wspomnienie.
Czasami wydaje mi się, że wszyscy pamiętają w taki sposób. Szczególnie, kiedy słucham polityków. No, ale teraz przynajmniej mogę wybrać, którego kłamcy chcę słuchać. Słucham tych, którzy są sympatyczni. I raczej optymistów. Nie lubię wizji zagłady. Może dlatego, że sam sobie zdaję sprawę z dużo gorszych apokalips niż "układy", "zdrajcy narodu" i tym podobne. To mnie nie bierze. Wiadomości o tym czytam jednym okiem. To dla mnie nic nie znaczy. Dziękuję o Czcigodni. To dzięki wam mogę mieć bucowatych zakompleksionych frajerów głęboko w dupie. Bo i tak nie są w stanie zrobić mi krzywdy.
Jak wyglądało 20 najlepszych lat mojego życia? I w moim przekonaniu 20 najlepszych lat Polski? Pamiętam jak moja matka nie miała pracy, a co za tym idzie pieniędzy. Pamiętam jak musiałem nosić czerwone rajtuzy, ale tylko dlatego, że mam w nich zdjęcie. Pamiętam że ojciec w końcu się wyprowadził, że kiedyś jak wrócił po pół roku z rejsu to nie przywiózł z powrotem mojego goryla (pluszowego), chociaż dając mu go zaklinałem, aby z nim wrócił. Dał go podobno małej Afrykance. Wtedy płakałem. Potem na święta dostałem piracki statek lego. Chyba w wieku 7 lat miałem peceta. Pamiętam, jak kiedyś zapomniałem wyjść do szkoły, bo grałem w Heroes of Might and Magic 2. No i miałem szlaban na komputer na tydzień. Albo dłużej.
Pamiętam, że jak poszedłem do gimnazjum, czułem się wyobcowany i trzeba było być niezłym pozerem, żeby się przebić. Do dzisiaj mi zostało. Pamiętam jak piliśmy tanie wino o smaku czekolady na polu koło starej mleczarni. Mleczarnia oczywiście upadła kilka lat wcześniej. Jak paliłem zielsko w parku nad morskim za amfiteatrem i widziałem wszystko na zielono. Jak zacząłem śpiewać w punkowej kapeli i nikt nie mógł mnie przekonać do tego, żebym nie używał wulgaryzmów w piosenkach. Większość osób i tak po prostu uśmiechała się z politowaniem. Pamiętam, że nie bardzo miałem się przeciwko czemu buntować. Ale uważałem się za anarchistę. Dobrze mi wtedy było, chociaż musiałem przed 10 wracać do domu. A im dalej w las, tym więcej drzew.
W liceum większość czasu zabierały mi imprezy. I narzekanie, że w mieście nie ma gdzie iść na imprezę. Niby robiłem też jakieś lekko ambitniejsze rzeczy. Mogłem grać w kapeli, mogłem grać w amatorskim teatrze. Poruszać kontrowersyjne tematy. Organizowałem LARPy. Nawet parę razy napisałem wiersz dla jakiejś wtedy-wyjątkowej kobiety. Ale picie piwa co piątek mogło nie wypalić tylko, jeśli akurat piliśmy wódkę. Właściwie nawet nie przeszkadzało mi, że w szkole traktują mnie jak śmiecia. Odwdzięczałem się po prostu tym samym. I byłem na każdych wyborach od swojej 18. Chyba tylko rady dzielnicy nie wybierałem. I tak nie mieszkam tam, gdzie jestem zameldowany.
Moje życie jest pasmem sukcesów właściwie. Wszystko miałem, życie nigdy nie kładło mi kłód pod nogi. Sam musiałem sobie szukać problemów. I sam je sobie stwarzałem. Nie zdałem z francuskiego w liceum. Zawaliłem rok studiów. Pociąłem sobie przedramiona. Piłem wódkę przez miesiąc. Waliłem głową w ścianę. Trochę posiwiałem. Mam permanentny szczękościsk. Boję się być w nocy sam. Nie mogę spać. Wyłamuję palce ze stawów. Palę paczkę dziennie. Piję pepsi. Nie wyjeżdżam z kraju, bo odechciało mi się rozmawiać po angielsku. Ostatnie 20 lat miałem prawie wszystko czego chciałem.
Prawie. Mimo to ciągle jestem samotny i nieszczęśliwy. Z tego powodu mam ochotę zabijać. Krzyczę z całych sił, ale to chyba nadal za cicho. Nikt nie nauczył mnie jak żyć. Jak racjonalnie korzystać z tego, co dostaję. Co właściwie powinno się robić. Do wszystkiego musiałem dojść sam. I nadal nie mam pewności, czy moje odpowiedzi są właściwe. Dzikuję Czcigodni. Za tę wolność. Za 20 najlepszych lat wszechczasów.

1984 - czyli jak stajemy się państwem totalitarnym

2009-05-28T16:35:00.004+02:00

Dziennik.pl pisze:

Kupujesz alkohol? Uśmiechnij się, jesteś w ukrytej kamerze. Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych chce zamontowania kamer w sklepach monopolowych. Miałyby rejestrować każdego klienta i jego zakupy. Pomysł poparła sejmowa komisja "Przyjazne Państwo".

W związku z tym tracę mieć wątpliwości co do tego, że klasa rządząca powoli, lecz stanowczo wprowadza totalitaryzm. Najpierw UE wprowadza paszporty, w których mają być nasze linie papilarne - w ten sposób zrównuje nas z pospolitymi przestępcami, a odciski naszych palców trafiają do baz danych, nie ma co wspominać o kamerach na stacjach benzynowych i w centrach wielu miast. Totalna inwigilacja społeczeństwa, zaprzestanie uznawania zasady domniemania niewinności, a teraz to - idealny "hak" na każdego. Bo kto ma oceniać, czy dana osoba kupuje "za dużo" alkoholu? Na podstawie jakich miar? Może od razu powinniśmy legitymować się przed wejściem do monopolowego specjalnemu urzędnikowi, który wpisywałby do swojej bazy danych ile i jakiego alkoholu kupiliśmy w danym dniu/tygodniu/miesiącu. Potem, jak staniemy się niewygodni można nas posądzić o alkoholizm, zdyskredytować w pracy, ośmieszyć przed sąsiadami, zabrać dzieci i zrujnować życie. Na podstawie ilości zakupionego w danym kwartale alkoholu. To jest, kurwa, mało śmieszne!

Raport Amnesty International

2009-05-28T14:50:00.005+02:00

Organizacja Amnesty International opublikowała coroczny raport dotyczący łamania praw człowieka na świecie. Niestety, w raporcie tym figuruje też Polska.

Amnesty International – międzynarodowa organizacja pozarządowa, której celem jest zapobieganie naruszeniom fundamentalnych praw człowieka poprzez wszelkie pokojowe akcje obywatelskie – od organizowania pisania listów do rządów krajów łamiących te prawa, poprzez publiczne rozgłaszanie informacji o takich naruszeniach, po realną pomoc finansową i prawną poszkodowanym osobom. (źródło: Wikipedia)

Zresztą co się dziwić, że figuruje. W końcu sam parę dni temu pisałem o polskich neonazistach i rasistach. W końcu sam na co dzień spotykam się z ludźmi, którzy "nie lubią gejów". Czemu? "Bo to nienormalne". Skoro gdzieś tu, wokół mnie są ludzie tak myślący, to nie ma co się dziwić, że są też tam, na górze, w polityce, urzędach, władzach, policji. Nie mówię, że jest ich tam więcej. Ale nawet kilku całkowicie wystarcza. Nagłośniona swego czasu przez gazetę.pl sprawa blokowania przez władze miejsce spotkania z osobami z mniejszości (etnicznych, narodowych, seksualnych) w publicznym ośrodku kultury nie jest odosobniona, choć wydaje się być dobrym przykładem dyskryminacji w Polsce.
Najbardziej zaś boli mnie nie to, że dyskryminue się mniejszości, lecz to, że dyskryminowana jest przede wszystkim większość - kobiety. Na Oficjalnym Portalu Promocyjnym RP czytamy:

W 2003 r. kobiety stanowiły 51,7% populacji, a mężczyźni 48,3% - na stu mężczyzn przypadało 107 kobiet.

No, ale to faceci są "tymi ważniejszymi". Wynika to pewnie z historii, choć sam nie wiem, skąd może się brać myślenie o kobietach w kategoriach "gorszości". Jeden fakt jest jednak niezaprzeczalny: kobiety jako większość mogłyby poprawić swój los. Niestety, nie wszystkie są tego świadome, wiele się boi, a jeszcze całkiem spora grupa ma wpojone tzw. "tradycyjne wartości", które każą im siedzieć przy garach. A najgorsze jest to, że kobiety głosują na facetów! To znaczy - to niby nic złego, ale gdyby głosowały na swoją płeć, to zapewne ich głos byłby lepiej słyszalny. Jeśli chodzi o najbliższe wybory - ja tam zagłosuję na panie. Skoro same nie chcecie sobie pomóc... ;-)
Wracając do meritum, czyli raportu Amnesty, podstawowe wnioski kształtują się mniej więcej tak: mamy kryzys ekonomiczny. Wzmaga on tylko nadużycia władz. Rządy państw koncentrują się przede wszystkim na ekonomii, pomijając problem Praw Człowieka. Zresztą - zobaczcie sami:

I wiecie co? To właśnie my wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za to, żeby mogło być lepiej. Jasne, że możemy spędzić życie wygodnie, przed komputerem, ściągając gry na komórkę, zarabiając pieniądze i jeżdżąc na wakacje w miejsca, gdzie nie uświadczymy żebrzącego dziecka. Z drugiej strony możemy też urządzać durne pikiety w 3 osoby, może ktoś opublikuje nasze zdjęcie w lokalnej gazecie. Ale, jako skrajny optymista, wierzę, że można zrobić coś dobrego realnie. Każdy może. Sam(a) pomyśl jak. Pytania są zawsze ciekawsze, niż odpowiedzi.

Ruszyły MySpace i YouTube mojej kapeli - Dead Gentlemen

2009-05-27T19:12:00.007+02:00

Zapraszam na naszego MySpace'a.
Dead Gentlemen - Walking Down The Street

Oraz na nasz YouTube.

Watahy tchórzy

2009-05-27T13:26:00.005+02:00

Całkiem niedawno było mi dane przejrzeć kilka neonazistowskich stron internetowych. RedWatch, Toruńska Inicjatywa Narodowa 14, cośtam jeszcze, już nie pamiętam. I zauważyłem coś, czego wcześniej nie byłem świadomy: ci ludzie się boją. Chcą być jak wilki, zaś są jak psy, które za wiele razy dostały kablem. Kulą się i czekają na moment, kiedy będą mogli odgryźć rękę, która ich biła. Tylko, że nikt im krzywdy nie zrobił. Sami ją sobie czynią. Nie współczuję im. Głupcy nie zasługują na współczucie.
Dlaczego uważam, że się boją? Najpierw trzeba się zastanowić, jacy są. Odpowiedź jest prosta: ograniczeni, uprzedzeni i agresywni. Skupmy się na tej trzeciej cesze. Agresja jest naturalna dla większości zwierząt, więc nic dziwnego, że dla ludzi także. Należałoby się więc zastanowić, co powoduje agresję.

Potrzeba pożywiania się.

Dotyczy drapieżników, polują i zabijają, aby jeść. Nie sądzę, żeby dzisiejsi polscy neonaziści atakowali czarnych, Żydów i gejów, żeby ich zjeść. Jeśli się mylę, proszę o korektę.

Walki o samice.

No tak, tu jestem w stanie uznać, że część kobiet pożąda mężczyzn, którzy są "silni". Jak przywódca stada, który jako pierwszy może zaliczyć kolejne samice, bo sklepał maski okolicznym samcom tego samego gatunku. Ale w takim razie równie dobrze mogliby być bezideowymi kibolami albo dresiarzami, nawet byłoby łatwiej, bo nie musieliby szukać wroga, mogliby bić wszystkich jak leci.

Strach.

Zwierzęta, które się boją, stają się agresywne. Czego mają się bać? Odpowiedź jest prosta - tego, czego nie znają. Odmienności. Jakiejkolwiek inności - ci ludzie nie akceptują innych: kolorów skóry, orientacji seksualnych, poglądów politycznych. Budują sobie w głowach ideał człowieka na podstawie własnych, upośledzonych cech. Innych odrzucają. Właśnie ze strachu. Bo jeszcze się okaże, że są lepsi. Albo chociaż równie dobrzy. I co wtedy?
Jest jeszcze jedno. Potwierdzeniem ich strachu jest to, że ci faszystowscy krzykacze boją się pokazać. Boją się podpisać własnym nazwiskiem pod własnym zdaniem. Zawsze występują anonimowo. Boją się pokazać twarz. Boją się mówić wprost, używając zastępczych symboli w stylu "14" czy "88".
Doszedłem do wniosku, że jeśli mógłbym za coś szanować lewaków z ich popieprzonymi poglądami, to za to, że oni przynajmniej nie boją się umieścić swojej twarzy i nazwiska pod swoimi przekonaniami. A faszystowskie watahy to po prostu bandy tchórzy.

Superfrajer

2009-05-06T11:02:00.006+02:00

Znowu się spotkali. Spotykali się już tak jakiś czas, wszyscy znajomi liczyli na to, że coś z tego będzie - w końcu Adam był samotny już bardzo długo. Przeżył trochę toksycznych romansów, nieszczęśliwych miłości, ale był w porządku. Pozytywny człowiek, mówili. Ewa też już jakiś czas była sama, przypadek sprawił, że na siebie trafili. Pasujecie do siebie, słyszał od znajomych za każdym razem. Potrafił ją rozbawić, ona miała uśmiech anioła. Definitywnie Adam bardzo ją polubił. I miał powody, by myśleć, że ona lubi jego. Tego wieczoru poszli sobie trochę potańczyć. Jak ona tańczyła! Nie mógł oderwać od niej oczu, a przecież nie mógł być jak frajer cały czas w nią wpatrzony, gdzieś jest granica, trochę tajemniczości, czy jak to nazwać... No, w każdym razie wiedział, że kobietom nie można okazywać zbyt wiele zainteresowania. Tę lekcję już odrobił.
Przetańczyli całą noc i nad ranem, kiedy wychodzili, lekko podpici, oboje wiedzieli, że "Taniej będzie zamówić jedną taksówkę". Pojechali do niego. Była piękna, a nagość w świetle wstającego słońca jeszcze dodawał jej uroku. Kochali się długo. Zasnęła w jego ramionach. To chyba było to.
Obudziła się z zimna. Obok niej - puste miejsce w łóżku. Zawołała go, a skoro nie odpowiadał, wstała i wyszła z pokoju. Łkał zamknięty w łazience, nie mogąc powstrzymać rozpaczy. Wreszcie coś mu się udało.

Trochę muzyki na wiosnę...

2009-05-03T09:55:00.005+02:00

Jest wiosna, robi się coraz cieplej i wspanialej, więc postanowiłem wam zaproponować trochę muzyki, która według mnie do tego wesołego okresu rozkwitania i alergii pasuje. Więc kiedy już zapuchną wam oczy, nos zatka się permanentnie, skóra zacznie swędzieć, posłuchajcie sobie tych albumów. Na początek - debiutancki album zespołu Breakout, z 1969 roku. To bluesowa, bardzo dobra bluesowa płyta, idealnie oddająca muzyczny duch epoki. W żaden sposób nie odstaje od muzyki mistrzów zza oceanu. Brzmienie gitary Tadeusza Nalepy to niesamowita podróż przez świat dźwięków. Elementy lekko psychodeliczne (szczególnie teksty wyśpiewywane przez Mirę Kubasińską) są dodatkowym smaczkiem. Polecam.

Skoro już siedzimy w klasyce - zespół The Beatles nagrał kiedyś taką płytę... 12 i ostatnią w ich karierze - "Let It Be". To tylko 35 minut muzyki, ale za to jakiej. Harmonie, melodie obecne w tej muzyce każą zastanowić się, dlaczego, do cholery, to nie mogło trwać dalej. Prawdziwie rockowa płyta, pozytywna jakoś i idealnie mi pasuje do wiosny. Zupełnie dziwne, biorąc pod uwagę, że to była jesień dla zespołu. "I've Got a Feeling".

Z zupełnie innej beczki - rok 2008, jeden z najciekawszych zespołów metalowych, Meshuggah, wydaje świeżą, dobrze nagraną płytę - "obZen". Ci kolesie naprawdę wiedzą jak potraktować rytm, żeby bylo ciekawie. Dla mnie ich muzyka to przede wszystkim przeciekawe zabawy z rytmiką, choć trzeba przyznać, że płyta ta ma też w sobie niezwykłą moc. Chłopaki po prostu mocno i równo napierdalają. Niesamowicie eneretyczne, nastrajając e do działania, o prostu - słuchając chce się żyć! Meshuggah wyrastają niedościgniony wzór dla wielu ciężkogrających kapel. Mają zawitać do Polski - 11 lipca w Krakowie na Knock Out Festival.

Kto nie słyszał, ten burak! Jak najszybciej zdobyć. Płytka z 2008 roku, ale jej charakter, taneczność, totalna energia zachwyca coraz bardziej każdego następnego słonecznego dnia. Kawałki jak "Thunder" czy "Omen" podbiły moje serce już po pierwszym przesłuchaniu. The Prodigy robi swoje, jak zwykle rozpieprzając jakąkolwiek konkurencję (no na nich nie ma mocnych). Dobra wiadomość jest taka, że The Prodigy zagrają w Polsce na Heineken Open'er Festival 2009. Dobra, idę cieszyć się życiem :)

Ktośtam Albo Cośtam

2009-05-02T13:45:00.005+02:00

Troszkę boli mnie głowa. Jest prawie 14, piję piwo, bo odkąd wstałem męczył mnie potworny głowoból. Inwencja twórcza ukierunkowana jest więc jednoznacznie.

Kac (z niem. Katzenjammer) – złe samopoczucie występujące kilka godzin po spożyciu nadmiernej ilości napojów alkoholowych. Etanol zawarty w napojach alkoholowych odpowiada za stan tzw. upojenia alkoholowego. Jego picie zmienia jednak metabolizm organizmu, gdyż jest on wydalany praktycznie w całości w postaci zmienionej. Najczęstszymi dolegliwościami towarzyszącymi kacowi są ból głowy i odwodnienie organizmu.
- Wikipedia

Znam mnóstwo sposobów na kaca. Witamina C, litr wody przed snem itd. Jednak zawsze zapominam o tym, kiedy jestem pijany. Zresztą - chyba nie tylko ja. Kończy się zawsze na tym samym - piwko pomaga skutecznie. Znaczy klin.
Najgorsze w kacowaniu są rozkminy o wszystkim i o niczym. Ten nieuchwytny strach, czy raczej niepokój.
Kurwa! Nigdy więcej wódki z power drinkiem! Ten drink słusznie nazwany był przez nas "Silent Assasinem" - nie wiem kiedy urwał mi się film i nie pamiętam niczego (zupełnie niczego). Zastanawiam się jakim cudem mam swoje rzeczy. Jedno jest pewne - udało mi sę ustalić, że Modrzew wrzucił mnie do taksówki z dwoma dychami na dojazd. I podobno jak dojechałem do domu jadłem pizzę. A miało być tak pięknie;).

Pozytyw

2009-04-26T02:15:00.002+02:00

Mam 22 lata. Nie mam pracy ani prawa jazdy. Nie mam żony, dzieci, nie przepracowałem legalnie ani jednego dnia. Łysieję, po nocach duszę się z powodu alergii, a na dodatek jestem takim frajerem, że potrafię w ciągu pół godziny poparzyć sobie usta i polać oko wodą po goleniu.

I wcale się tym nie przejmuję. Jestem ciekawy świata. Mam swoje pasje. Swoje nawyki, swoje studia, swoich znajomych, swoje życie. Dużo się zastanawiam, chociaż do niewielu wniosków dochodzę. Słucham, podglądam, węszę. Coś z tego jeszcze będzie. To znaczy ze świata.
Widzę tu analogię. Świat też łysieje i ogólnie jest dość nieprzyjemny. Ale coś z niego może być. Tak jak ze mnie. W końcu - z taką ponurą facjatą mogę w razie czego grać rosyjskich rzeźników w hollywoodzkich filmach.
Pozytyw.

Samotność. Po prostu

2009-04-25T20:49:00.001+02:00

We live, as we dream - alone. - Joseph Conrad

Wcale nie jestem złym człowiekiem. Myślę, że jeśli zrobiłem coś złego wynikało to tylko z mojej samotności. A chyba zrobiłem parę złych rzeczy. Czy żałuję? Nie jestem pewien. W końcu, to czyny determinują osobowość. Jestem tym, co do tej pory uczyniłem. Tylko dzięki czynom jestem sobą.
Jestem samotny. Wcale nie użalam się nad sobą. Owszem, lubię to czasem robić, ale teraz nie mam zamiaru. Po prostu chcę być szczery. Choć żyję w dużym mieście pełnym ludzi, choć mam mnóstwo znajomych, choć trudno mi czasem znaleźć chwilę tylko dla siebie jestem samotny. Myślę też, że samotność jest uwarunkowaniem biologicznym. Człowiek jest jedyną istotą na świecie, która zabija istoty tego samego gatunku dla zabawy. Poczucie samotności jest po prostu efektem ubocznym ludzkiej nieufności względem innych swojego rodzaju i jest właściwe każdej ludzkiej jednostce. Uważam, że samotność może mieć też swoje, nieodkryte dotąd funkcje. Wydaje mi się bowiem, że gdyby była przypadkiem, zostałaby wyeliminowana na drodze doboru naturalnego. Wracając do meritum – jestem samotny. Wydaje mi się, że to cecha każdej inteligentnej osoby. Głupi być może nie mają tego problemu, chociaż głowy nie dam sobie obciąć - sam głupi nie jestem, a z osobami takimi ciężko porozmawiać na tego typu tematy. Jeśli mam rację, to samotność można by powiązać z kolejną cechą człowieka.
Związek samotności z biologią wyostrza się jeszcze bardziej, kiedy zastanowimy się, kogo nazywamy samotnym (np. kim jest samotna matka). Samotny to osoba bez stałego partnera seksualnego. Choć doświadczenie pokazuje, że nawet ludzie w szczęśliwych związkach mogą być samotni, to takie rozumienie tego słowa wskazuje nam dobry kierunek.
Czasem wydaje mi się, że sam jestem sobie winny samotności. Wybieram przyjaciół, którzy średnio mnie rozumieją, ponieważ mają zupełnie inne podejście do życia. Od innych uciekam, jakby przy okazji, uciekając od zła w moim życiu. Byli go zbyt blisko. W końcu wszystkich poznanych ludzi trzymam na dystans - nawet tych, których lubię, szanuję, z którymi lubię przebywać - tworzę barierę, która powoduje, że nie możemy się bardziej zbliżyć. Zacna nieufność jest przy okazji największym wrogiem człowieka. Bo trudno żyć, będąc zdanym tylko na siebie. A póki masz w sobie nieufność (zbawienną nieufność!) jesteś skazany na samotność.
Zastanawia mnie tylko czy trzeba nauczyć się z tym żyć, czy można nauczyć się ufać. Czy lepiej zaufać komuś i popłynąć w przestworza zupełnie nieznanego, być może znów wystawiając się na ciosy, czy iść prostą, zbadaną drogą pewników, gdzie racjonalnie poruszająca się osoba nie musi ufać, bo wie? Nie bardzo wiem jak do tej całej biologii wpakować ciekawość. Bo bardziej kręci nas to, co niepewne. I choćbyśmy znowu mieli się zawieść, zwykle wybierzemy to, co nowe, energiczne, niebezpieczne - mimo, że spokój, stałość i piękno prostoty też nas pociąga. Myślę, że o byciu dorosłym człowiekiem możemy mówić wtedy, kiedy przestaniemy biegać za nieznanym, kiedy wybierzemy spokój.
Jestem na rozstaju.

Mordercy Graczy

2009-02-27T18:17:00.001+01:00

Zapraszam na portal Mordercy Graczy stworzony przez i dla Mistrzów Gry. Na razie jest mało materiałów, więc zapraszam do współtworzenia... i korzystania ze strony.
Znajdziecie tam między innymi scenariusze, pomysły na sesję, a przede wszystkim porad dla mg i bazę danych dla każdego mistrza, zawierającą lokacje, bohaterów niezależnych (npc) i wszystko, co potrzeba MG! Przynajmniej w zamyśle tak ma być ;-).

Przypadki chodzą po ludziach...

2009-02-18T00:46:00.002+01:00

Jack zwlekł się z łóżka dopiero po półgodzinnej walce ze snem. Wzrokiem ogarnął swoją zatęchłą klitkę. 10 metrów kwadratowych: szafa, kibel, umywalka, najmniejszy prysznic w galaktyce, łóżko i mnóstwo puszek. Dobrze że chociaż okno mam, pomyślał, odsłaniając żaluzje. Niewiele to dało. Nadal było ciemno jak w... O, pełne piwo! Wypite duszkiem sprawiło, że poczuł się, jakby jeszcze nie miał kaca. O to chodziło. Szybki prysznic i na miasto. Załatwiać sprawy. Zaraz po wyjściu złapał taksówkę. Szybko wprowadził koordynaty i runął na kanapę, żeby zapalić papierosa.
Kiedy wysiadł, ogarnęło go niemałe zdumienie. Centrum było zamknięte. Spojrzał na zegarek. 22:04. Zresztą, co to ma za znaczenie? Centrum było otwarte całą dobę. Dookoła tez było raczej pusto. Tylko jakiś bezpański pies sikał na pijanego kloszarda. Wrzucił kilka monet do automatu, zamówił kanapkę z serem. Nagle uświadomił sobie: jeszcze nikogo dzisiaj nie widział. Podszedł szybkim krokiem do kloszarda. Android wyciągnął dłoń. Ani jednego człowieka!Ani u mnie, ani po drodze, ani w pobliżu Centrum!
- Co się tu stało? Wiesz coś na ten temat? - Android pokiwał głową i bliżej podsunął dłoń. Zaczął mówić dopiero, gdy dostał piękny, nowiutki banknot.
- Wszyscy wyjechali, proszę pana.
- Jak to wyjechali? Co ty pierdolisz?
- Naprawdę proszę pana – niech pan kupi sobie gazetę. Zostawili tylko androidy i społecznie nieprzystosowanych – alkoholików, przestępców, chorych na AIDS...
- Niemożliwe.
Jednak gazety mówiły to samo. Jakim cudem nie załapał się na jakiś transport? Przecież nie był jakimś degeneratem, po prostu zapił, każdemu w tym cholernym kraju się zdarza. Zawołał taksówkę. Wprowadził koordynaty pozamiejskie. „Błąd”. Jeszcze raz. „Błąd”. Wyświetlił sobie mapę. Wybrał ulicę najbliżej Muru. Kiedy wysiadł, roboty porządkowe uspokajały grupkę młodych punków, uzbrojonych w pałki. Nie szło im za dobrze. Już miał zawrócić, ale jeden z gówniarzy, stojący najwidoczniej z bok, pewnie szef, zaszedł mu drogę.
Wyglądał groźnie. Kolczyki, tatuaże, czarne postrzępione ubranie, ćwieki. Podobno wyglądali tak od zawsze. O dziwo – uśmiechał się.
- Co jest stary? Wybierasz się gdzieś?
- No... Chciałem poza miasto...
- Poza miasto nie wyjdziesz. - Palcem wskazał na kilka świeżych trupów na Murze i obok. - Miasto jest stracone. Nikt stąd nie wyjdzie.
- No i... I co...
- Co z nami zrobią? Nic.
- Nic?
- Nie zrobią nic. Gdzie ty byłeś przez ostatnie kilka dni? Wali od ciebie wódą, człowieku, mógłbyś się czasem ogarnąć, radia posłuchać, albo coś. Miasto jest samowystarczalne, przeżyjemy. Ale nie wyjdziemy. Od dzisiaj to więzienie. Nie mogli sobie już poradzić z wojną gangów, z narkotykami, z przestępczością, więc zamknęli całe miasto. A potem ewakuowali każdego, kto chciał. A przecież nikt ścigany nie przyjdzie w ręce władz i nie powie, żeby go stąd zabrali. Gdzie? Na krzesło?
- Eeee... No... A...
- A tacy jak ty się nie załapali. Bo zapili. A tacy jak ja nie chcieli. Bo w tym mieście znajdę więcej wolności, niż pod kontrolą tych skurwieli z Rządu. A teraz, zejdź mi z oczu i wybierz sobie jakąś willę. Tylko najpierw daj mi resztę kasy, którą masz przy sobie. Automaty dalej działają na pieniądze.
No cóż, brudas trochę się przeliczył. Chwilę potem leżał w kałuży swojej krwi. Koledzy nie podeszli, aby mu pomóc. Szybkie ruchy wojskowych wszczepów domięśniowych dostatecznie ich przestraszyły.
Jack wrócił do siebie. Zanim odszedł ze służby musiał wybrać – dożywotnia wysoka renta, czy zostawią mu wszczepy. I choć przez pół życia biedował, teraz mógłby być dumny z wyboru. Gdyby nie to, że był na siebie wściekły. Bo nie załapał się na pieprzony autobus do cywilizacji.
Z rozmyślań wyrwał go wybuch. Budynek za oknem płonął. „Pieprzone dzikusy” pomyślał, wchodząc do windy. Wjechał na dach. Dzikusy strzelały do siebie, rzucały granatami. Na szczęście na tej wysokości nie było tego nawet słychać.
Podszedł do krawędzi. Spojrzał w dół. Sto pięter. Wtedy usłyszał otwierające się drzwi. Kobieta w nich stojąca miała piękne oczy.
- Cześć. - powiedziała. - napijesz się piwa?

Czasami się nie śpi...

2009-02-13T04:48:00.001+01:00

Piszę dlatego, że jest 4:48. Właśnie wstał Leszczu, robi sobie śniadanie. Ja niedawno jadłem kolację. I jeszcze nie spałem.
No i wcale nie dlatego, że chcę być fajny - po prostu zasnąć nie mogę. Niestety trochę tak jest, że kiedy człek sobie przykłada głowe do poduszki, zaczyna mysleć. Myśleć o tym, co dziś zrobił, na co ma ochotę, albo jakie ma plany na jutro. A tak się składa, że jutro może być średnio przyjemnie. Bez wdawania się w szczegóły napisze tylko, że w życiu najgorsze momenty to te, kiedy podejmuje sie decyzje - gdyż później głupio się z nich wycofywać, nawet gdy owe okazały się błędne.
Otóż ostatnimi czasy myślałem trochę o moralności, zasadach. Bardzo łatwo było mi się ich wyrzec z dnia na dzień. Ale jakoś uporczywie wracają.
Dobrze, kończę ten chaos myśli, doprecyzuję to w lepszym stanie umysłu. Bez komentarzy, proszę!

1984

2009-02-10T13:45:00.001+01:00

W portalu "Dziennik" czytam:

Od 1 lutego, żeby wjechać i zaparkować na łódzkiej Piotrkowskiej, trzeba mieć za szybą samochodu specjalny identyfikator. Ale aby go otrzymać, trzeba wypełnić stos papierów. Urzędnicy wymagają informacji o: kolorze oczu, wzroście, numerze KRS-u. Stertę danych osobowych trzymają teraz w pokoju zamkniętym na klucz.

I dalej pocisk, że dane osobowe, że może ma do nich dostęp za dużo osób, że w/w identyfikatoz zawiera imię i nazwisko w widocznym miejscu. Ale według mnie jest coś ważniejszego. Kolejna instytucja zbiera o nas informacje. Tyle, ile się da. Dziwne, że nie trzeba mówić, w jakim banku się ma pieniądze, gdzie się kupuje bułki i czy pali się papierosy. Kolejne narzędzie do inwigilacji społeczeństwa, które, jedno dodane do drugiego, naprawdę mogą zsumować się w Wielkiego Brata.

Kiedy już będą wiedzieć, co robimy, co lubimy, będą mieli nad nami niesamowitą kontrolę. Takie narzędzia już są. Na szczęście istnieje prawo, które zabrania wykorzystywać je w sposób podły. Ale prawo można złamać.

Proszę sobie wyobrazić: bank, dzięki karcie płatniczej i kredytowej wie, co kupujemy, jak gospodarujemy pieniędzmi. Wie nawet, gdzie jesteśmy, a właściwie, gdzie korzystamy z karty. Trudno, w końcu karta jest wygodna, zresztą, kto by chciał takich informacji? I czy mogą się one przeciwko mnie obrócić?

Druga sprawa jest jeszcze poważniejsza - ktoś czyta moje e-maile. I do ich treści dopasowuje reklamy. Ja wiem, że ten "ktoś" to bot. Ale ten bot odczytuje i przetwarza informacje w mojej prywatnej poczcie, żeby dopasować reklamy do treści. Ile czasu trwałaby zmiana kodu, aby bot wysyłał jednocześnie informacje pewnego typu do swojego kreatora, pana wielkiego braa za komputerem? No, jasne, to nielegalne. Ale pozwala na totalną inwigilację.

Nie mówię, że należałoby zrezygnować z nowoczesnych technologii. Bez karty, czy adresu e-mail trudno żyć w dzisiejszych czasach. Ale warto się zastanowić, czy chcemy dawać kolejne szanse kolejnym instytucjom, aby te nas podglądały.

Kupię trochę miłości

2009-02-08T23:51:00.001+01:00

Mężczyzna wszedł do swojego domu i otworzył piwo. Zdał sobie sprawę, że znowu jest sam. Bardzo sie starał, ale nie mógł przypomnieć sobie żadnej sytuacji, kiedy nie był. Puścił muzykę. Zaczął wspominać. Wtedy przypomniał sobie miłość.
Ona... Tak, ona była dla niego wszystkim. On dla niej nikim. Takie historie zawsze źle się kończą. Dla niego zaczęło się obsesją, przemieniło w depresję. A w końcu - oprzytomniał. I przestał kochać. Nie tylko ją - tak w ogóle przestał.
Dopiero teraz uświadomił sobie, że wtedy nie był tak całkiem sam. Miał swoją miłość.
Włączył komputer. Kiedy to było? Wydawało mu się, że minęło wiele, wiele lat. Poczul się stary. Co to było za uczucie? Przeglądarka internetowa. Serwis z ogłoszeniami.
"Kupię trochę miłości. Nie musi być szczęśliwa".
Gdybym wierzył w Boga, pewnie bym go kochał, pomyślał.
Potem zajął się polityką i pieniędzmi. Świat odetchnął.

Ostatnio dużo myslałem na temat miłości. Jest w tych moich rozmyslaniach trochę zazdrości ale też i niezrozumienia. Znam wiele osób, które są w teoretycznie szczęśliwych związkach, kochają się. A tak różnie zachowują się i odczuwają to co robią. Ale, co by nie mówić o źle tego świata, miłość kryje się niemal wszędzie. Jestem pewien, że nawet mężczyzna, który ściął głowę polskiemu inżynierowi w Pakistanie kogoś kocha, lub kochał. Nic w tym odkrywczego - ale przynajmniej to pozytywne - Twoja miłość może sę chować nawet pod stołem ;).
A wszystkim, których kocham dedykuję utwór :P.

Let's go party!!!

2009-02-04T10:20:00.001+01:00

Zainspirowany studiami kulturoznawczymi chciałem was zaprosić na 2 eventy, które odbędą się w moim domu w Toruniu:

09.02. w poniedziałek zapraszam na pokaz filmów. Zapewniam dobry wybór i przyjemny odbiór, kto był, ten wie!
28.02 w sobotę zapraszam na imprezę karnawałową pt. "Święto głupców vs. urodziny Osaki". Wśród atrakcji wybór króla i królowej głupców, konkurs poezji analno-fekalnej, a także obżarstwo, pijaństwo i lubieżność.

Ostatnio jestem w rozjazdach i może być ciężko się ze mną skontaktować, ale jak zostawicie mi wiadomość na gg albo wyślecie smsa to zapewne odczytam w ciągu jakiś 24 godzin ;-)

Muzyczno-fantastyczne ferie Osaki

2009-01-31T12:55:00.001+01:00

Właśnie wróciłem z egzaminu, więc mam 3 tygi wolnego.
Mam wam wszystkim do zaproponowania kilka eventów:
6 II 09 Butelka Klub NRD, Toruń, Polska
11 II 09 Prelekcja 'Szamanizm syberyjski' w Poznaniu - prowadzę
12 II 09 Sepultura Mega Club, Katowice, Polska
14 II 09 Kazik Na Żywo Od Nowa, Toruń, Polska
27 II 09 PCHEŁKI Yakiza, Bydgoszcz, Polska
Oprócz tego będę prowadził LARPa (Kryptonim "Naszyje wriemia") w Kołobrzegu, daty podam na dniach.

Szaman i jego rola w społeczeństwie

2009-01-30T13:12:00.002+01:00

Ostatnio kilku czytelników mojego bloga zwróciło mi uwagę, że za dużo miejsca poświęcam polityce. Dzisiaj coś z zupełnie innej beczki. Poniżej znajduje się moja praca zaliczeniowa na Wstęp do wiedzy o kulturze. Temat jest niesamowicie zajmujący, inaczej bym o tym nic nie pisał - jeśli chcecie się czegoś dowiedzieć, zapraszam do przeczytania:).

Szaman i jego rola w społeczeństwie

Słowo „szaman” pochodzi z Syberii. I choć to tam znajdujemy społeczeństwa w których do dziś istnieją szamani w pierwotnym znaczeniu tego słowa, to aktualnie termin ten kojarzony jest z dużo szerszą gamą osób – wszelkiego rodzaju znachorami, czarownikami, wróżbitami i uzdrowicielami.

Ja jednak zajmę się jedynie szamanami w rozumieniu osób, które potrafią popadać w kontrolowany trans, podczas którego, jak utrzymują, podróżują do światów duchów i kontaktują się z tymi „stworzeniami”. Głównym obiektem mojego zainteresowania będą więc szamani syberyjscy oraz ich rola w tamtejszym społeczeństwie teraz, jak i w przeszłości.

Kim jest szaman?

Szaman to osoba potrafiąca za pomocą technik ekstatycznych wprowadzić się w stan transu, ekstazy. Robi to poprzez określone działanie, w którego skład wchodzi taniec, uderzanie w bęben, śpiewanie, ale też niezrozumiałe bełkotanie jak i nieskoordynowane, szaleńcze ruchy. Podczas transu jego dusza opuszcza ciało, by wędrować swobodnie.

Dzięki temu szaman może rozmawiać, czy nawet walczyć z duchami, gdyż moment opuszczenia ciała przez duszę jest jednocześnie momentem wniknięcia w ich świat. To właśnie możliwość podróży po innych, duchowych sferach kosmosu wyróżnia szamana spośród innych ludzi. Wierzenia szamanistyczne mają rozbudowane i zróżnicowane wyobrażenia na temat kosmologii, jednak wszystkie stawiają szamana w roli przewodnika dusz i pośrednika między owymi światami.

Prawdopodobnym jest, że szamanizm jest jedną z najstarszych religii na świecie, której początki sięgają aż prehistorii. Choć jednak hipotezy o prehistorycznym szamanizmie były wysnuwane, brakuje na to mocnych dowodów.

Funkcje szamana

Szaman pełni wiele funkcji – jest lekarzem, kapłanem, mistykiem. Przede wszystkim jednak jest to osoba potrafiąca zmusić swoją duszę do opuszczenia ciała i wędrówki do innych kosmosów (szczególnie zaś do świata wyższego – w niebie, oraz do niższego – podziemnego). Osiąga to za pomocą wejścia w stan kontrolowanego transu. Podobne wierzenia i praktyki znajdujemy w wielu miejscach na świecie – od wspomnianej Syberii, przez Amerykę Północną i Południową aż po kraje południowo-wschodniej Azji. Szamanizm jednak nie jest i nigdy nie był zinstytucjonalizowany ani skodyfikowany – choć zachowania i znaczenia szamana są podobne w wielu miejscach, to można zauważyć znaczące różnice pomiędzy różnymi kulturami, a nawet wewnątrz tej samej kultury. Tak np. osoby nazywane przez nas szamanami wywodzący się z kultur indiańskich (rdzennych amerykańskich) zamiast transu i wędrówki duszy skupiają się raczej na poszukiwaniu i interpretowaniu wizji, często używając do tego narkotyków halucynogennych. Koreańskie szamanki zaś to po prostu kobiety potrafiące panować nad transem – bez śladu wierzeń w wędrowanie duszy.

Wróćmy jednak do szamanów syberyjskich. Wśród ludów tych powszechna jest wiara w trójdzielność świata. Świat, w którym żyją ludzie, jest światem środkowym, nad nami znajduje się górny świat, zwykle podzielony dodatkowo na kilka warstw, zresztą tak samo jak dolny (podziemny) świat, który jednak różni się tym, że często umieszczano w nim krainę umarłych. Światy te są zarazem podobne i niepodobne do naszego – choć można tam znaleźć podobne zwierzęta, góry, rzeki jak w „naszym świecie”, to często był wyobrażany jako „odwrotny” - np. gdy w świecie środkowym był dzień, w pozostałych była noc. Podstawową rolą szamana jest umiejętność podróżowania po tych światach.

Kompetencje szamana są szerokie, ale ograniczone – nie jest on np. odpowiedzialny za ceremonie narodzin, ani ceremonie ślubne i pogrzebowe. Owszem, czasami wzywany jest do ciężkich porodów, a w niektórych regionach uniemożliwia duszy zmarłego powrót i strzeże zawierających małżeństwa przed złymi duchami – jednak i tu jego rola ogranicza się tylko do magicznej obrony. W związku z jego umiejętnością podróżowania pomiędzy światami (wynikającą z tego, że już tam był – podczas inicjacji) szaman jest przede wszystkim uzdrowicielem i znachorem. Poszukuje on zbiegłej duszy chorego, by umieścić ją z powrotem w ciele, w ten sposób przyczyniając się do jego wyzdrowienia. Skoro zaś pełni funkcję przewodnika dusz, odprowadza też duszę zmarłego do świata podziemnego.

Koncepcja choroby spowodowanej porwaniem lub zbłądzeniem duszy jest koncepcją dominującą wśród ludów szamanistycznych. W niektórych regionach Azji uważa się jednak, że przyczyną choroby jest opętanie chorego przez złe duchy lub wniknięcie w jego ciało jakiegoś magicznego przedmiotu. W tych przypadkach leczenie polegać będzie na wypędzeniu złośliwych duchów lub wydobyciu przedmiotu. Tylko szaman widzi duchy – więc tylko on może orzec, czy ma podjąć się wypędzania obcych duchów z ciała, czy może przywoływania, a nawet gonienia zbiegłej (ukradzionej) duszy. Leczenie wymaga pewnych ofiar, które niezbędne są do odzyskania równowagi duchowej, która jest częstą przyczyną chorób. Najczęściej wynika to z zaniedbania wobec sił piekielnych, które też należą do sfery sacrum.

Na dalekiej północy Azji do obowiązków szamana należy nawet radzenie sobie z sytuacją przerzedzania się zwierzyny – korzysta on wtedy ze swoich zdolności ekstatycznych, które pozwalają mu na przewidywanie pogody, jasnowidzenie oraz widzenie na odległość (może wypatrzeć, gdzie może być więcej zwierząt). Ponadto zdolności te mogą być wykorzystane w sytuacji poszukiwania zgubionych przedmiotów, a nawet zwierząt lub ludzi zabłąkanych w tundrze (nie jest to jednak specjalnością szamana, tylko niekiedy godzi się na to). Czasami szaman godzi się nawet na szkodzenie wrogowi swojego „klienta”, choć to raczej rzadkie przypadki.

Szaman służy społeczeństwu, w którym żyje. Swoich podróży nie odbywa ani dla przyjemności, ani dla celów badawczych, lecz z poczucia obowiązku. Szaman – jeden z najstarszych zawodów świata – łączy zadania, które w bardziej rozwiniętych społeczeństwach pełnią lekarze, jasnowidze, kapłani i politycy.

Oprócz leczenia chorób i ratowania dusz, o którym wspominałem wyżej, zadanie szamana polega na trosce o duchowe życie wspólnoty. Niekiedy szaman dzierży też funkcję przywódcy, choć zwykle występuje osobny wódz danego plemienia.

Osiągnięcie mocy

Aby uzyskać umiejętność podróżowania po światach duchów, trzeba przejść długą drogę wtajemniczeń i doświadczyć dość nieprzyjemnych spotkań z duchami. Szamani są neurotykami, psychopatami, może wyjątkowo wrażliwymi i inteligentnymi osobami o wielkiej zdolności empatii, a może po prostu hochsztaplerami. Pewne jest, że jest to osoba fizycznie i emocjonalnie doskonała – wprowadzenie się w trans, ekstazę, kontrola nad nim i w końcu umiejętność wyjścia z tego cało wymaga zarówno fizycznej, jak i emocjonalnej siły. Co dziwne, według wierzeń syberyjskich szaman nie wybiera swojego powołania. To duchy (często zmarłych szamanów) wybierają go i namawiają na przyjęcie na siebie obowiązków szamana. Często robią to w stosunkowo bolesny sposób – mianowicie poprzez ciężką chorobę (np. ospę). Tamtejsze ludy wierzą, że choroba ta może zostać zesłana przez duchy na swojego wybrańca i przeżyje on tylko wtedy, gdy zgodzi się na przyjęcie funkcji podróżnika między światami. W innych rejonach Syberii zapaść można nawet na „chorobę szamańską” - chory na nią zachowuje się jak niespełna rozumu – bełkocze, biega nago, leży całymi dniami bez ruchu lub siedzi na drzewie. Ta trwająca nawet do kilku lat (!) choroba to wynik walki człowieka z duchami, które chcą zmusić go do zostania szamanem. Zwykle im się udaje. Choroba spełnia tradycyjny schemat ceremonii inicjacyjnej – cierpienie, śmierć i zmartwychwstanie. W ekstazie spowodowanej wycieńczeniem chorego ma on wizje – kawałkowania ciała, by potem zostało złożone z powrotem, wniebowstąpienia i rozmów z bogami, zstąpienia do piekieł, by porozumiewać się z duchami zmarłych.

Dzięki przeżyciu inicjacji szaman staje się uprawniony do podróży duszy. Skoro już umarł i odrodził się – znaczy to także, że był w światach wyższym lub niższym i potrafił wrócić. Daje to nadzieje, że będzie potrafił zrobić to ponownie.

Ponieważ ryzyko zabłądzenia w innych obszarach kosmosu mimo doświadczenia i umiejętności szamana jest wciąż duże, szaman ucieka się do pomocy duchów opiekuńczych. Mogą to być duchy przodków, innych ludzi, a nawet zwierząt. W tym ostatnim wypadku zwierzę to służy szamanowi także jako środek lokomocji. Pomocnicy ci mogą ostrzegać szamana przed niebezpieczeństwem i dzielić się z nim swoimi własnymi magicznymi właściwościami. I tak na przykład duch myszy może pozwolić przecisnąć się przez każdą szczelinę, a duch dużego drapieżnika sprawia, że szaman staje się silny i przerażający.

Według wierzeń szamanistycznych w dawnych czasach szamani otrzymywali swe powołanie od duchów niebiańskich, teraz zaś tylko od swoich przodków. Wiąże się to z wiarą w koncepcję upadku szamanów – pierwsi szamani mieli posiadać o wiele większe moce – potrafili np. latać w obłokach na swych koniach i dokonywali cudów, o jakich ich dzisiejsi potomkowie mogą tylko marzyć.

Ciekawego i wartego wspomnienia dualistycznego rozróżnienia wśród szamanów można doszukać się u Buriatów – ich szamani dzielą się na czarnych i białych. Pierwsi kontaktują się z duchami, zaś drudzy z bogami. Wynika to bezpośrednio z mitologii tego ludu. Według ich wierzeń istnieje niezliczona ilość półbogów, którzy dzielą się na chanów białych i czarnych właśnie, którzy zaciekle się nienawidzą. Choć jedynie czarni szamani mają dostęp do czarnych chanów – więc są dla społeczeństwa wielce przydatni – nie są szczególnie lubiani.

Szamanistyczna wizja świata

Szamani i szamanizm nie mogliby istnieć, gdyby nie pewne wierzenia, z których wyrośli. Pewne poglądy i przede wszystkim kosmologia ludów syberyjskich uwarunkowała te zjawiska i jest wobec nich nadrzędna, czy może raczej „pierwotna”. Wszelkie działania szamana uznane byłyby za nieskuteczne, gdyby były one nieznane (czyli też niezrozumiałe) dla widzów. Muszą więc być one dostosowane do ogólnie przyjętych w danym regionie wierzeń. Praktyka szamańska jest tylko częścią tych wierzeń.

Kluczowymi pojęciami dla szamanizmu są „duch” i „dusza”.

„Duch” to swego rodzaju „istota” danej rzeczy, osoby itd. Jest to rzecz, dzięki której drzewo jest drzewem, lis lisem, a młotek młotkiem. Jest to jednak także świadomość – zakłada się więc, że oprócz człowieka, świadomość mają także drzewa, lisy czy młotki – a raczej ich duchy. Są to istoty, które mogą oddziaływać i oddziałują na ludzi i świat ich otaczający. Niektóre duchy mogą pomagać, współczuć i kochać, jednak są też zdolne o negatywnych uczuć. Mają też swoje pragnienia, odczuwają głód.

„Dusza” zaś jest czymś co wyróżnia człowieka. Zwykle też nie występuje pojedynczo. Człowiek posiada, w zależności od regionu świata od trzech do siedmiu dusz, które mają różne funkcje i po śmierci udają się w różne miejsca (w przypadku trzech dusz jedna zostaje w grobie, jedna odchodzi do niebios a ostatnia do piekieł, przy czym ta ostatnia jest najczęściej odpowiedzialna za choroby, gdyż zdarza jej się „uciekać” do świata podziemnego jeszcze za życia danej osoby). Dusze ponadto często nie są niematerialne czy niezniszczalne. Mogą zawierać się w oczach, kościach czy krwi. Dopiero kompleks dusz może odzwierciedlić całą duchową stronę żyjącego człowieka.

Kolejną ważną dla szamanizmu sprawą jest kwestia wielowarstwowości świata. Cała moc szamana zawiera się w umiejętności podróżowania między tymi światami. Jak wcześniej wspomniałem, najczęściej dzielono kosmos na trzy odrębne, a jednak mieszające się ze sobą światy (przy czym każdy z nie-ludzkich światów mógł się dzielić (i często dzielił się) na kolejne poziomy czy „warstwy”):

środkowy, ludzki;
górny, niebiański; niebiosa;
dolny, podziemny, zwany też piekłami.

Światy te połączone są ze sobą środkową osią. Wyraża to współzależność i łączność między światami, ale symbolizm ten skażony jest niejako przez wpływy obcych dla szamanizmu pierwotnego idei i religii. Zasadniczy schemat wydaje się prosty: każdy z trzech istniejących światów połączony jest ze sobą osią, przechodzącą przez otwór, który powoduje możliwość przenikania się światów. Przez otwór ów dusze zmarłych schodzą do piekieł, a bogowie zstępują na ziemię. Wreszcie, przez ten sam otwór szaman przenika do innych światów.

Niebo czasem przedstawiane jest jako namiot. Po jego środku, jak palik tkwi zaś Gwiazda Polarna. Jest ona dla wielu ludów „filarem świata”. Podobnym filarem świata na „naszej” płaszczyźnie dla wielu ludów są po prostu pale podtrzymujący ich własne namioty.

Prócz „filaru świata” znajdujemy w szamanizmie koncepcję „góry kosmicznej”. Szczyt tej góry znajduje się w Gwieździe Polarnej. Jest ona „środkiem świata”. To właśnie na tę górę wspina się szaman podczas inicjacji; po do niej podróżuje później w swoich stanach ekstatycznych.

Dopełnieniem symbolizmu Gwiazdy Polarnej jest „Drzewo Świata”. Symbole te czasami dopełniają się, czasem pokrywają. Drzewo to ma duże znaczenie dla szamana. To z jego drewna zrobiony jest szamański bęben, jego wyobrażenia znajdują się w i wokół jego domostwa, a także na samym bębnie. Wchodzenie na rytualną brzozę jest tożsame z udaniem się na wierzchołek Drzewa Świata. Drzewo wreszcie łączy wszystkie trzy krainy kosmiczne (gałęzie sięgają nieba, zaś korzenie – piekła). Wyraża ono odradzający się wiecznie wszechświat, jest niewyczerpanym źródłem życia, tam też znajdują się dusze dzieci zanim się one narodzą.

Zrozumienie podstawowych wierzeń szamanistycznych prowadzi nas też do zrozumienia roli szamana. Wszak przy innej kosmologii, nie zakładającej symultanicznego istnienia różnych, niedostępnych zwykłym ludziom światów, nie byłoby miejsca dla tego typu osobnika.

Strój i bęben szamana

Strój jest odbiciem kosmosu szamanistycznego. Nasycony jest duchami, a samo przywdzianie go (czy manipulowanie przedmiotami zastępującymi ów strój) znaczy dla szamana przejście ze świata profanum do sacrum. Jest to ostatni, już po przygotowaniach stopień przed wejściem w trans. Strój taki przechodzi z pokolenia na pokolenie (kupowany od rodziny zmarłego szamana za cenę konia), nie może być noszony przez osobę nieprzygotowaną, nie-szamana, nie może też wyjść poza dany ród. Nasycony „ich” duchami strój noszony przez kogoś innego, kto nie potrafiłby nad nimi zapanować, mógłby przynieść nieszczęście na całą wspólnotę. Kiedy strój jest zbyt zniszczony, żeby go używać, wiesza się go w lesie – mieszkające w nim duchy odchodzą, by móc wcielić się w kolejny, nowy strój. W wielu miejscach nieprzydatnym staje się strój, który służył do leczenia takiego chorego, któremu nie udało się przeżyć choroby.

Jak przytacza Mircea Eliade (za Szaszkowem) każdy szaman syberyjski powinien posiadać:

kaftan z żelaznymi wizurenkami zwierząt;
maskę (u samojedzkich tadibejów chustkę, którą zasłania się oczy szamana, gdyż ten wchodzi do świata duchów podążając za „wewnętrznym światłem”);
metalowy pektorał;
kołpak (uważany przez Szaszkowa za jeden z głównych atrybutów szamana).

Na plecach w kaftanie znajduje się przewiercony krążek wyobrażający Ziemię z jej środkowym otworem, przez który szaman dostaje się do świata duchów. Tamże znajduje się także półksiężyc, i żelazny łańcuch (symbol mocy szamańskiej), a także wiszące kółka wyobrażające słońce. Żelazne blachy na kaftanie mają chronić przed ciosami złych duchów. Frędzle zaś, przyszyte do kaftana wyobrażają pióra.

Duża ilość metalowych ozdób na stroju szamana syberyjskiego powoduje hałas, słyszany podczas szamańskiego tańca.

U Tunguzów dominują stroje wyobrażające bądź to kaczkę, bądź renifera. Mają oni też rzeźbione laski, których końce przypominają konia. Na plecach kaftana mają metrowe wstążki.

Wróćmy na chwilę bo szamańskiej maski. W gruncie rzeczy nie jest ona na Syberii tak popularnym atrybutem szamana, jak przywykło się sądzić. Używana jest w czasie ceremonii pogrzebowych (by dusze zmarłych nie rozpoznały z kim mają do czynienia) czy nawet do... straszenia dzieci. Nie powinna nas jednak dziwić rzadkość owych masek – wszak cały strój szamana pełni funkcję maski – być może więc po prostu ją zastąpił. Maska i strój szamana odgrywają tę samą rolę – więc mogą być używane wymiennie.

Zdecydowanie ważniejszym atrybutem szamana jest jego bęben – odgrywa on w ceremoniach najważniejszą wręcz rolę. Jest złożonym symbolem, posiadającym szeroką gamę funkcji. To rytm wybijany na bębnie przenosi szamana do środka świata, pozwala mu latać, wzywa duchy, pomaga je uwięzić, w końcu granie na bębnie wspomaga koncentrację szamana. Bęben gwarantuje łączność z niebem. Jest to spowodowane tym, że z nieba pochodzi – wszak jego obręcz została wykonana z Drzewa Kosmicznego.

Bęben robiony jest z drzewa przypadkowego – czy raczej – wybranego przez duchy. Szaman wchodzi do lasu i z zamkniętymi oczami dotyka losowego drzewa. Następnego dnia jego współplemieńcy wezmą z oznaczonego drzewa drewno na obręcz. Po wykonaniu bębna dochodzi do ceremonii „ożywienia go”. Obręcz podczas ceremonii zostaje oblana piwem (wtedy za pośrednictwem szamana opowiada swoją historię, począwszy od rośnięcia w lesie), następnie to samo czeka skórę bębna (wtedy przemawia zwierzę). Duch zwierzęcia będzie odtąd najpotężniejszym duchem pomocniczym szamana.

Szamanizm a choroby psychiczne

W początkach XX wieku zaczęto wskazywać na możliwość występowania chorób psychicznych u szamanów – ich zachowanie, szczególnie podczas transu, trudno bowiem uznać za normalne. Nieskoordynowane ruchy, śpiewy, tańce przywodziły na myśl szaleństwo. Wnioski te jednak wyciągane były zwykle na podstawie relacji z obrzędów szamańskich – które dla badaczy ze świata zachodniego mogły wydawać się drastyczne, czy wręcz przerażające. Zaś poza stanem transu szamani są zwykle całkiem normalnymi ludźmi.

Przerażające wizje szamana mogą zostać porównane do schizofrenii. O ile jednak wizje schizofrenika niszczą jego osobowość i powodują zobojętnienie wobec świata, to te szamańskie są zawsze wyrazem dbania o wspólnotę, zaś sam szaman w znacznym stopniu zachowuje nad sobą kontrolę.

Pamiętać należy jednak o przytoczonej przeze mnie „chorobie szamańskiej” i zastanowić się, w czym znajduje ona swój początek. Według S. Szirokogorowa (co przytacza w swojej książce „Podróże do piekieł” Wasilewski po śmierci starego szamana wśród Ewenków młodzi ludzie masowo zaczynali mieć napady histeryczne i objawy chorobowe – według badacza spowodowane niepewnością, w którego z nich wejdzie duch starego szamana. Kiedy jeden z młodzieńców zdecydował się już na przyjęcie roli szamana, objawy ustawały u wszystkich wcześniej „chorych”.

Być może i pełnienie funkcji szamana wymaga pewnych cech neurotycznych czy histerycznych, ale na pewno siłą jego jest to, że potrafi nad nimi zapanować czy też ukierunkować je odpowiednio.

Wpływ szamanizmu na społeczeństwa zachodu

Trzeba przyznać, że szamanizm stał się popularny. Na zachodzie istnieje wiele ruchów neo-szamanistycznych, choć najczęściej odnoszą się one do kultury ludów północnoamerykańskich. W Stanach Zjednoczonych istnieją nawet czasopisma traktujące o szamanizmie. Nie zawsze są to poważne i rzetelne ruchy i organizacje, ale to niestety specyfika popkultury.

Zaistniała sytuacja wynika po trosze z kryzysu euro-amerykańskich wzorców kulturowych i wynikających z niego spadku zaufania do chrześcijaństwa i naukowej wizji świata. Ludzie coraz śmielej zaczęli odchodzić od konwencjonalnych sposobów patrzenia na rzeczywistość, podważając dotychczasowe wyobrażenia o rzeczywistości. Nie sposób nie wspomnieć w tym miejscu o ruchu hipisowskim, kontrkulturze, która w latach 60. XX wieku zaczęła eksperymentować z narkotykami halucynogennymi, co z cała pewnością mogło wpłynąć na zmianę opinii na temat rzeczywistości. Był to także czas fascynacji kulturami i religiami spoza judeochrześcijańskiego kręgu kulturowego.

Jednak ruchy neoszamanistyczne często są zniekształcone przez idee wywodzące się np. z ruchu New Age – jak wegetarianizm (podczas gdy szamanizm wywodzi się z kultur łowieckich) czy feminizm (opozycyjny wobec tradycyjnego patriarchatu ludów syberyjskich).

Także w Polsce są osoby zainteresowane i inspirujące się szamanizmem. Idealnym przykładem będzie tu Maja Lidia Kossakowska, znana autorka literatury fantasy. Jej ostatnia książka, „Ruda Sfora”opiera się na tradycjach szamanizmu jakuckiego, garściami czerpie z mitów i legend oraz oryginalnej szamańskiej kosmologii.

Szamanizm jest też wdzięcznym obiektem studiów naukowych, którym zajmuje się wielu uczonych, szczególnie zaś antropologów kultury.

***
Szamanizm to rzecz niesłychanie rozbudowana i ciekawa, przede wszystkim bardzo różnorodna. Trzeba pamiętać, że w zimnych i odległych zakątkach Syberii, ale także wśród Eskimosów, Indian, a także innych ludów dokoła świata jest wciąż żywy i obecny. Choć jego dzisiejszy kształt jest zniekształcony przez wpływy innych kultur i religii, dalej zachowuje swą tożsamość i wyjątkowość.

Szybka refleksa na temat "dopalaczy"

2009-01-26T17:05:00.001+01:00

Polecam lekturę artykułu z gazetypeel. Ja już pisałem o narkotykach, ale napiszę i o tym. Jak to powiedział mój przyjaciel Tomek, panowie w mercedesach już się cieszą. Nie trzeba dodawać, że chodzi o tych panów, co w schowku trzymają gnaty i biały proch. Bo po co mieć kontrolę nad używkami? Lepiej zdelegalizować, zeby bylo po staremu - chcesz fazy? Idź do przestępcy.
To dość śmiałe stwierdzenie, ale zachowanie Rządu nasunęło m do głowy myśl o mafijnym lobby... Wyobraźcie sobie:

"My, pruszkowkska mafia, uważamy, że narkotyki i dopalacze musza być nielegalne, bo inaczej nic nie zarobimy" - powiedział pan w ciemnych okularach.
"Ok, zobaczymy, czym da się pognębić tych legalnie działających ludzi, a następnie zdelegalizujemy ich produkty, aby do waszej mafii płynęło więcej pieniędzy. Kto to widział, żeby państwo mogło sprawdzić gdzie i ile kupuje się narkotyków? I jeszcze ściągnąć z tego podatki? Tego już za wiele" - odpowiada Minister.

To oczywiście czysta fikcja, ale...

Liberalizm...

2009-01-26T11:40:00.001+01:00

"Liberalizm (z łac. liberalis – wolnościowy, od łac. liber – wolny) - ideologia, kierunek polityczny głoszący, iż szeroko rozumiana wolność jest nadrzędną wartością. Najogólniej mówiąc liberalizm odwołuje się do indywidualizmu, stawia wyżej prawa jednostki niż znaczenie wspólnoty, głosi nieskrępowaną (aczkolwiek w ramach prawa) działalność poszczególnych obywateli we wszystkich sferach życia zbiorowego.

Liberalizm jako postawa społeczna w uproszczeniu jest tolerancyjnym stosunkiem wobec poglądów lub czynów innych ludzi."

Mówi Wikipedia. A coś mi sie wydawało, że liberalizm jest postrzegany jako wielkie zło, pewien niezidentyfikowany potwór starający się zniszczyć naszą piękną Polskę. Przeciwko liberalizmowi są zarówno socjaliści (oni mają to wspólnotowe zboczenie, że wolą ograniczyć swoje prawa w imię Interesu Ogółu), jak i konserwatyści - wszak liberalizm to "rozpasanie" i aborcja, o środowiskach narodowych to już nie ma co wspominać...
Więc pomyślmy jeszcze raz: wolność i tolerancja. To chyba to, na czym najbardziej mi zależy. Liberalizm oznaczałby koniec z durnymi przepisami zapewniającymi "bezpieczeństwo", koniec z wysokimi podatkami, które ograniczają rozwój przedsiębiorstw (a co za tym idzie zwiekszają bezrobocie; to ten motyw, którego nie rozumieją socjaliści), koniec z zakazami eutanazji, związków homoseksualnych etc. Liberalizm znaczy: RÓB CO CI SIĘ PODOBA, dopóki nie wchodzisz innym w drogę. Wow. To by było życie, co? Nie wiem, gdzie w Polsce schował się ten liberalizm, co wszyscy z nim tak walczą. Nie wiem też, dlaczego wlaczą, więc może to niespecjalnie dobry temat do rozważań?
Liberalizm raz jeszcze z wikipedii:

Formy liberalizmu występujące w różnych jego nurtach to:

liberalizm polityczny – jest przekonaniem, iż jednostki są podstawą prawa i społeczeństwa. Zgodnie z tym przekonaniem społeczeństwo wraz ze swoimi instytucjami powinno chronić wolność pojedynczych jednostek bez faworyzowania tych o wyższej pozycji społecznej. Magna Charta Libertatum z 1215 roku jest przykładem politycznego dokumentu potwierdzającego, że prawa jednostki, stoją ponad przywieje monarchów. Polityczny liberalizm kładzie nacisk na umowę społeczną, zgodnie, z którą obywatele tworzą prawa ich dotyczące i jednocześnie zgadzają się na ich przestrzeganie. Umowa ta jest oparta na przekonaniu, że obywatele wiedzą najlepiej, co jest najlepsze dla nich. Liberalizm polityczny stał się początkiem liberalnej demokracji.
liberalizm kulturowy – skupia się na prawach jednostek do ich sumienia i stylu życia. Liberalizm kulturowy obejmuje takie kwestie jak wolność seksualna, wolność religijna, wolność poznawcza oraz ochronę przed ingerencją państwa w sferę życia prywatnego. O liberaliźmie kulturowym pisał John Stuart Mill w swoim dziele O wolności (On Liberty), ostro sprzeciwiając się ingerencji państwa w życie prywatne jednostek, które mają prawo do własnej moralności jak i w skrajności także czynienia szkody samym sobie^[3]. Przykładem liberalizmu kulturowego jest np. sprzeciw wobec państwowych regulacji dotyczących sztuki, gier hazardowych, seksu, prostytucji, aborcji, antykoncepcji, alkoholu czy niektórych substancji uznawanych za narkotyki.
liberalizm ekonomiczny - pogląd, który odrzuca wszelkie ograniczenia, które krępują wolny rozwój gospodarczy i wolną konkurencję na rynku, promując „państwo-minimum” tzn. państwo ograniczające swoją działalność do zapewnienia bezpieczeństwa wewnętrznego, zewnętrznego oraz zajmowania się sprawami, którymi nie jest w stanie zająć się prywatny kapitał.
liberalizm socjalny – zwany także nowym liberalizmem lub reformowanym liberalizmem powstały w późniejszych latach XIX wieku w krajach rozwijających się, na który wpływ miały poglądy Jeremiego Benthama oraz Johna Stuarta Milla. Według poglądu warunkiem korzystania z wolności jest zagwarantowanie przez państwo wszystkim obywatelom równości szans w dostępie do podstawowych dóbr (np. edukacji, kultury, służby zdrowia).

Zasługujecie chyba na mój komentarz, co do wytłuszczonych fragmentów:

Społeczeństwo wraz ze swoimi instytucjami powinno chronić wolność pojedynczych jednostek bez faworyzowania tych o wyższej pozycji społecznej. Znaczy to mniej więcej tyle, że to, że ktoś ma więcej, nie czyni go od razu równiejszym, ani wolniejszym. Takie założenie jest podstawą do późniejszych rozważań o wyrównywaniu szans. To założenie stoi u podstaw cywilizowanych kodeksów karnych, powinno stać u podstaw każdego przepisu prawnego.
Obywatele wiedzą najlepiej, co jest najlepsze dla nich. Czy to wymaga komentarza? Jak dla mnie to wygląda tak: po co nakazywać zapinanie sie w pasy? Jesli ktoś jest idiotą, to przynajmniej nie przekaże swoich debilnych genów, jeśli zginie w wypadku. A taki nakaz otwiera możliwości na przyszłość - wyobraźmy sobie zakaz noszenia długich włosów (bo mogą się robaki zalęgnąć), nakaz noszenia biało-czerwonych szalików zimą (dla bezpieczeństwa, żeby się nie przeziębić, a przy okazji aby propagować patriotyzm) itd. Ja już tak mam, że jak mi coś każą, to na złość robię. I pewnie nie ja jeden.
Wolność seksualna, wolność religijna, wolność poznawcza oraz ochrona przed ingerencją państwa w sferę życia prywatnego. Pierwszej części najbardziej boją się konserwatyści, drugiej właściwie wszyscy. Wolność seksualna, religijna i poznawcza zabuża pięknie ułożony, wedle reguł tysiącletnich, świat-konserwę. Nie wiem tylko, dlaczego. Wszak taka wolność zakłada, że można żyć wedle tych reguł. Ale zakłada też, że nikomu nie można ich narzucić. Ingerecja państwa w prywatne życie to domena totalitaryzmu. I każdy jej przejaw jest groźny.
Sprzeciw wobec państwowych regulacji dotyczących sztuki, gier hazardowych, seksu, prostytucji, aborcji, antykoncepcji, alkoholu czy niektórych substancji uznawanych za narkotyki.No sprawa jest jasna - państwo powinno raz na zawsze odpierdolić się od tych spraw i pozwolić nam decydować, zgodnie z naszym sumieniem i rozumem.
Państwo ograniczające swoją działalność do zapewnienia bezpieczeństwa wewnętrznego, zewnętrznego oraz zajmowania się sprawami, którymi nie jest w stanie zająć się prywatny kapitał. To się chyba socjalistom nie podoba... Bo niby problem jest, państwo musi być opiekuńcze, pisać ulotki, żeby nie wkładać żarówek do ust i nie wsadzać petard w dupę. Ale spoko, dla socjalistów punkt następny:
Warunkiem korzystania z wolności jest zagwarantowanie przez państwo wszystkim obywatelom równości szans. To znaczy darmowej edukacji, służby zdrowia itd. Proste. Logiczne. Sensowne. O jej.

W Polsce nie ma partii liberalnej. Nie ma nikogo, kto broniłby tych szczytnych ideałów. Mamy tylko PO (liberalny konserwatyzm - to nie pomysłka, ich pomysły liberalne ograniczają się od neoliberalizmu gospodarczego), PiS (konserwatyzm socjalny), SLD (socjaldemokrację) i PSL (takie coś z takim czymś bez takiego czegoś). A szkoda. Wychodzi na to, że osoby, które propagują wolność w jednych dziedzinach, żałują nam jej w drugich (tak jest i z PO - patrz -> In Vitro i z SLD -> cały ten socjalizm).

In vitro

2009-01-25T13:25:00.001+01:00

W moim ulubionym "Dzienniku" przeczytałem artykuł o In Vitro, w którym czytam:

"Trzeba brać pod uwagę stanowisko Kościoła, ale politycy muszą liczyć się ze zdaniem społeczeństwa" - powiedział dziś na antenie Radia Zet Stanisław Żelichowski z PSL.

Dlaczego trzeba uwzględniać stanowisko Kościoła? Od razu mi ciśnienie podskoczyło. Wcale nie trzeba! Trzeba uwzględniać stanowisko Społeczeństwa!
Na onet.pl czytam:

Gosiewski podkreślił także, że "ludzie mają prawo do własnych poglądów", nie inaczej jest w PiS. Należy jednak – w jego opinii – brać pod uwagę nauczanie Kościoła katolickiego.

Czyli ta sama śpiewka, z innej partii. A w "Dzienniku" możemy dowiedzieć się, czemu Gowin się tym zajmował:

"Projekt Jarosława Gowina o in vitro będzie zmieniony" - dodał szef Klubu Poselskiego PO Zbigniew Chlebowski.

Słowa Zbigniewa Chlebowskiego to zapowiedź zmian i odejścia PO od projektu Jarosława Gowina, który starał się wyjść na przeciw oczekiwaniom Kościoła, ale ostatecznie nie zyskał jego poparcia. Kościół w całości odrzuca in vitro i taki właśnie projekt, całkowicie zakazujący tej metody, przygotowuje Bolesław Piecha z PiS.

Więc i człowiek z PO robił to samo - uwzgledniał stanowisko kościoła. Bardzo mi przykro, ale, jak się okazuje, PO jets partią niemal równie konserwatywną jak PiS. Czy jedyni ludzie, którzy preferują liberalizm w sprawach obyczajowych to Lewica? To chyba nie tak powinno być... A wiecie o co chodzi panu Gowinowi?

- Mnie nie chodzi o żadne abstrakcyjne idee, mnie chodzi o to, by uratować rocznie tysiące istnień ludzkich - oświadczył Gowin.

Pisze Gazeta Wyborcza. Śmiech po prostu. takie tyci-tyci komóreczki, co zanim rozwiną jakikolwiek organ, nie mówiąc już o mózgu, trudno, choćby nie wiem co, nazwać "człowiekiem".
No tak, ale wróćmy do głównego problemu. Jak do tej pory 3 z 4 stronnictw w Sejmie RP okazały się konserwatywno-katolickie. Mam wielką nadzieję, że "Projekt Jarosława Gowina o in vitro będzie zmieniony" właśnie dlatego, że był zbyt restrykcyjny, a nie dlatego, żeby jeszcze bardziej ułagodzić Kościół, któremu najwidoczniej łatwo przychodzi unieszczęśliwianie tysięcy par, które nie mogą mieć dzieci w imię obrony życia poczętego. Zresztą, tradycje krzywdzenia ludzi mają odwieczną, czemu tu się dziwić. Myślałem niedawno, że w Polsce będzie już tylko lepiej. To idealny sprawdzian na to. Czy na starość będę mógł sobie siedzieć w ogródku, paląc trawkę, zupełnie nie przejmując się tym, że moi sąsiedzi są gejami i robią akurat grilla dla znajomych homoseksualistów? Czy w przypadku nieuleczalnego raka, zabijającego mnie w wielkich bólach będę mógł poprosić o eutanazję? Mam nadzieję, że tak będzie. Zobaczymy, czy uda mi się tego dożyć - partia rządząca właśnie w tym momencie da cynk - ile to jeszcze może potrwać, zanim zapanuje tu spokój.

Jestem antysemitą! (się okazało)

2009-01-21T20:47:00.001+01:00

W "Dzienniku" 4 stycznia pojawiły się opinie, które nieco mnie zszokowały. Po pierwsze pan Cezary Michalski:

Przez Europę przetoczyły się masowe manifestacje w związku z nową falą przemocy na Bliskim Wschodzie. Nie były politycznie bezstronne, były po prostu antyżydowskie. Antysemityzm w Europie znalazł sobie politycznie poprawny język - stał się antysyjonizmem. Jest dozwolony, jeśli potępia imperialistyczne państwo Izrael.

Ok, spoko. Jeśli ktoś tak po prostu nie uważa, że reakcja państwa Izrael na wybryki Hamasu jest nieproporcjonalna i chce dać temu wyraz, znaczy to, że jest antysemitą...? Ciekawe podejście. Założenie więc jest takie: Żydzi zawsze mają rację, a jak ktoś się z nimi nie zgadza, to jest antysemitą. Czy ja czegoś nie rozumiem? Ataki na Izrael są uzasadnione - nie są wymysłem jakegoś marginesu. Izrael robi źle, bombardując miasta w Strefie Gazy. Tak samo jak USA i Polska robiły źle atakując Irak, tak samo, jak hitlerowskie Niemcy robiły źle napadając na pół Europy. Bo działania wojenne zawsze są złe. Obojętnie jakie piekne cele by im nie przyświecały. Dalej ten sam pan:

Pusty śmiech mnie chwyta, kiedy wysłuchuję pochwał, jak to islamski Hamas troszczy się o zwykłych ludzi, jak buduje szpitale, finansuje islamskie szkolnictwo, a przede wszystkim jest mniej skorumpowany niż świecki Fatah. Dla Hamasu każdy zabity w izraelskich nalotach zwykły Palestyńczyk to polityczny sukces. Właśnie dlatego ostrzeliwano od wielu dni izraelskie terytorium, żeby sprowokować militarną odpowiedź, żeby „męczenników”, których tak łatwo jest zastąpić, było jak najwięcej.

No tak, ale Hamas w istocie to robi... Autor tekstu wychodzi z założenia, że Hamas za nic ma ludzkie (ba, Palestyńczyków, ich współobywateli) życie. Czy tak jest? Nie jestem w stanie, podobnie jak pan Michalski, arb itralnie stwierdzić. Faktem jest natomiast, że Izrael daje Hamasowi argumenty - argumentem przeciw Izraelowi jest każdy zabity palestyński cywil. Każdy z nich jest też politycznym sukcesem Hamasu. To wynika z równania, którego zapomniano w w/w artykule wyprowadzić...
Nie jestem antysemitą. Nie znam ani jednego Żyda. Nie mogę oprzeć swoich opinii o tym narodzie na żadnych przesłankach. To, co się słyszy i widzi w takich sytuacjach to za mało, żeby przedstawiać opinie. Na pewno jest jednak wielu Żydów, których szanuję. Nie zmienia to jednak mojego zdania na temat wojny w Strefie Gazy. Nikt nie ma prawa zabijać ludzi. To, że państwo Izrael tak długo zajmowało się bombardowaniem Gazy, co spowodowało setki ofiar, było złe. Rozumiem powody. Nie rozumiem środków. Podobnie jest zresztą z drugą stroną. Ale pamiętać należy o tym, że przed wojną, to Palestyńczycy mieli gorzej. Izraelczycy są obywatelemi swojego państwa, mogą podróżować, mają co jeść, uczą się, żyją. W Strefie Gazy ludzie nie mają takich przywilejów. Egzystują.
A tak w ogóle to mi przykro. Takie rzeczy nie powinny się zdarzać.

Proszę pana, proszę zlikwidować mafię!

2008-12-21T13:27:00.001+01:00

Najstarszą działkę marihuany znaleziono w chińskim grobowcu sprzed kilku tysięcy lat. "Jesteśmy pewni, że hodowano ją jako psychoaktywną substancję do palenia, a nie na przykład jako materiał na ubrania czy jedzenie" - piszą w "Dzienniku Botaniki Eksperymentalnej" - autorzy odkrycia

I tak sobie pomyślałem... Może czas już zalegalizować narkotyki? Nie mówię tylko o marihuanie. Jestem przekonany, że zalegalizowanie WSZYSTKICH narkotyków byłoby nam wszystkim na rękę. Nie sposób nie zauważyć korzyści.

Rozprowadzaniem dragów zajmują się przestępcy. Jest to jedno z ich głównego źródła utrzymania. Nie muszę chyba wspominać o tym, że członkowie organizacji przestępczych raczej nie kierują się etyką i tym podobnymi bzdurami. Sprzedają wszystko, wszystkim, jak leci. Czyli też trefny, zanieczyszczony towar. Czyli też dzieciakom. Zalegalizowanie narkotyków ukróciłoby ich rządy na ulicach. Kto by kupował nielegalnie, od mafii, skoro może mieć to samo w sklepie obok? Mniej kasy dla nich.
Towar sprzedawany w legalnych punktach miałby stałą, wysoką jakość, co zmniejszałoby szanse uzależnień i śmierci. Sprzedawcy nie mogliby sprzedawać narkotyków dzieciom.
Narkotyki te byłyby opodatkowane - rząd naszego kraju dostawałby z tego kasę. Z dwojga złego, wolę, żeby ta kasa szła do budżetu państwa niż do ciemnych panów z giwerami. Oczywiście, w konserwatywnych politykach znajdziemy oponentów - oni nie chcą pieniędzy, które zostały wydane na narkotyki (na "śmierć"). Ale! Skoro nie chcą tych pieniędzy, to:
Pieniądze z podatków i akcyzy nałożonych na narkotyki mogą być w całości wykorzystane na zaniedbane w Polsce profilaktykę i leczenie uzależnień.
Zakazany owoc smakuje lepiej.
Jak ktoś chce, to i tak kupi. Jak ktoś jest głupi, to i tak się uzależni. Ale ja będę mógł przypalić, jak będę miał ochotę, bez problemów z prawem. Bo przecież mądry człowiek może spróbować wszystkiego.

I na dokładkę - Szwajcarzy:

Kontrowersyjny program radzenia sobie z narkomanią sięga połowy lat 80. Wówczas ulice Bazylei, Zurychu czy Berna przypominały wysypisko zużytych strzykawek. W 1994 r. rząd zdecydował się na darmowe wydawanie heroiny najsilniej uzależnionym. Efekt: narkomania zniknęła z ulicy.

Dziś każdego dnia ok. 1300 narkomanów przychodzi do jednej z 23 klinik w Szwajcarii oferujących pod czujnym okiem lekarzy i pielęgniarek "bezpieczne zastrzyki". Według zwolenników pomysłu program "Heroina na receptę" pomógł obniżyć przestępczość związaną z handlem narkotykami.

MusicCV

2008-12-20T19:26:00.001+01:00

http://www.musiccv.com/ - portal społecznościowy dla muzyków. Można znaleźć wszystko, przede wszystkim muzyków - działa, mnie znalazła kapela. Polecam każdemu, kto nie ma z kim pograć, gdzie nagrać, albo zagrać - osobiście widzę spory potencjał w tym, dopiero rozwijającym się, pomyśle :-).

Na zdrowie! W sejmie, w pracy, w szkole!

2008-11-23T14:31:00.001+01:00

Więc pan Marek Siwiec, związany z SLD, partią, w której jak wiadomo, są sami abstynenci, z której wywodzi się Aleksander Kwaśniewski, uważa, że mamy spisek. Nazywa go paktem, ale chodzi mu o spisek. Definitywnie.

"Historia z posłanką Kruk nie jest nic warta, bo podobne zdarzały się wcześniej i będą zdarzać się w przyszłości. To, co interesuje mnie najbardziej, to fakt, że istniał cichy pakt o nieagresji między PO i PiS-em. Nie dość, że istniał, to jeszcze był przestrzegany"

Też mi coś. Co w tym dziwnego? Chleją wszyscy. Chleją w chuj dużo. Pakt? Nie żaden pakt. To Niepisana Księga Zasad Pijaka. To tak już jest, że pijany pijanemu chętniej pomoże. Pijanemu więcej się wybacza. Pijani mają lepiej, po prostu. I nie ma co się oburzać. Że była w pracy? A kto choć raz nie obudził się nawet nie na kacu, ale właśnie najebany w poniedziałek rano? Czasami się zdarzało co? I co, jak było w pracy? Dobrze? Acha, rano walnęliście klina.
Spójrzmy na to z szerszej perspektywy. Jesteśmy narodem, który wódkę ma we krwi. Od pokoleń jesteśmy narodem, który jest non toper pijany. Wszyscy trochę wstydzimy się żuli, którzy są permanentnym elementem naszych ulic, bo wszyscy mamy coś z takiego pijaka. Ok, myjemy się, chodzimy do pracy, do szkoły, wychowujemy dzieci, stać nas na whisky... Ale pijemy. Tak jak ten żul. Chcesz coś załatwić? Kup flaszkę. Podziękować? Może koniak. Idziesz do znajomych? Rum czy gin? Popołudnie w domu? "Synku, kup 4 piwa i karmę dla psa". Idziesz z dziewczyną na spacer do parku? Skitrajcie się gdzieś z winem. Dlaczego atakujecie panią Kruk za bycie pijanym? Żeby unaocznić innym swoje podejście (podejście anty of coz) do alkoholizmu i pijaństwa w pracy. Dlaczego chcecie to podejście wszystkim usilnie pokazać? Bo się wstydzicie. Bo w was też to siedzi. Może małe i skarlałe, ale gdzieś tam jest. W żyganiu na osiemnastce, w przymykaniu oka na pijącego gimnazjalistę, w paru piwach przed snem i degustacji najlepszych gatunków najdroższych win. Bo i tak każdy z was chce się czasem najebać. I mieć w dupie, że jutro idze się do pracy. Że ma się obowiązki. Zazdrościcie. I tyle.
Inna sprawa, że posłanka Kruk nie jest zbyt rozgarnięta. Po co się przyznawać, że pije się od dwóch dni, jak wszyscy widzieli tylko jedną wpadkę?:

Na pytanie dziennikarki Radia Zet, czy to prawda, że jest pijana, Elżbieta Kruk wybełkotała: - W związku z tym, że co? Że miałam urodziny dwa dni temu?

Mam nadzieję, że przekonałem was do tego, że to nie żaden spisek alkoholowej frakcji Sejmu (90% posłów). Tak już jest w życiu, że alkohol zbliża ludzi. To i nie skarżą na siebie nawzajem.

Niepisana Księga Zasad Pijaka:
(wersja spisana)

Staraj się nie wychylać, kiedy pijany jesteś. A jak już nie możesz, licz na innych pijaków, pomogą ci.
Aby Tobie pomogli, ty pomagaj im. Prawo karmy.
Nie mów mamie pijaka, że jest pijany!
Nie mów nikomu, że dany pijak jest aktualnie pijany, lub był w przeszłości, gdy nie powinien!
Ukryj pijaka, gdy jego pijaństwo w sposób nieunikniony wiedzie go ku niedobrym konsekwencjom!
Kopnij pijaka w kostkę, gdy chce rozmawiać z ludźmi mającymi w dłoniach mikrofony (lub ze swoim szefem, o ile ten nie jest pijany)!
Jak się wyda, że był pijany, to mów: "Może był chory?"!
Albowiem opinia publiczna nie pije; zaś niemal każdy kto się na nią składa - owszem.
Wybaczy więc.

Chyba po raz pierwszy poczułem jakąś sympatię do kogokolwiek z PiS. Tak trzymać, pani Elżbieto! Też napiję się przed jakimś wykładem! I nawet coś na nim powiem! Na przykład, że miałem urodziny.

Jak się nachapać niewiele robiąc?

2008-11-22T12:42:00.001+01:00

... wymyślić swoją własną religię. L. Ron Hubbard jest najlepszym przykładem, że można sporo zarobić na pseudonaukowych nibyreligijnych bzdurach. Pan, który był pisarzem sci-fi, wymyśla nagle, w pewnym momencie życia niesamowitą space operę i wydaje ją nie jako powieść, lecz jako system religijno-filozoficzny. Czerpiąc z psychologii, hinduizmu i książek o kosmitach ten koleś obłowił się i ustawił grupkę hierarchów swego kościoła na długie lata. Otóż: ci śmieszni panowie i panie wierzą, że zły kosmiczny Lord umieścił na ziemi dusze kosmitów i uwięził je w wulkanach i stąd biorą się wszystkie traumy ludzi, to znaczy tych kosmitów, którymi jesteśmy. Czy coś w tym stylu. I że mamy jesteśmy nieśmiertelnymi istotami duchowymi. Odkrywcze. Ale:

Ludzie w to wierzą.
Płacą im.
Nawet Tom Cruise.

Coś mi się wydaje, że Kościół katolicki powstał podobnie. Tylko jakiś zdrowo myślący koleś, zamiast wymyślać przybyszy z kosmosu, oparł się na autentycznej historii Jezusa z Nazaretu. Chociaż L. Ron też zdrowo myślał - skoro działa... A działa zadziwiająco dobrze - "Audytorzy" (czyli spowiednicy) nie muszą zachowywać tajemnicy rozmów z wiernymi (oczywiście płatnych), członkowie organizacji donoszą na siebie nawzajem (to ich obowiązek), a sama scjentologia jest jedyną drogą do zbawienia. Jak to dobrze, że istnieje religia, która (no, może nie wprost) - przyznaje, że zbawienie zależy od kasy!
Więc pomyślałem sobie, może ja też założę "Związek religijny"... Coś czuję, że zbliża się do mnie objawienie... Na razie zastanawiam się, cóż to za istota i wjaki sposób przekarze mi wiedzę o istocie wszechrzeczy. Dam znać. Jakby nie wyszło, to może sprzeda się chociaż jako powieść, albo nie wiem... serial?

Wirtualny pieniążek dla wirtualnego Jezuska

2008-11-11T12:26:00.001+01:00

W Brazylijskim kościele mają fajne pomysły. Np. Bankomaty z funkcją płacenia na kościół w... Kościołach. Przeczytałem, że pomoże to wiernym spełniać obowiązek płacenia kościołowi "dziesięciny". Obowiązek. Bo w dzisiejszych niedobrych czasach ludzie nie noszą gotówki... W końcu mogliby zostać okradzeni... Przez kogoś innego niż Kościół. A to biskupom nie na rękę. Swoją drogą to całkiem logiczne, takie zwracanie się do nowoczesnych technologii. Wirtualne pieniądze, wirtualna Biblia, wirtualna spowiedź, wszystko to bardzo dobre pomysły, ale według mnie mają też dość ciekawe znaczenie symboliczne. Bo i wiara w dzisiejszych czasach jest taka właśnie wirtualna... Czyli niby jest, ale w sumie to nie ma. I tak samo z tym ich Bogiem - niby jest miłosierny, ale w sumie to nie jest, bo w końcu istnieje piekło. Niby jest sprawiedliwy, ale tak właściwie to tylko w Starym Testamencie. Jest wirtualnie sprawiedliwy i wirtualnie miłosierny. Cały jest wirtualny.

Socjalistyczne gówno

2008-11-09T18:40:00.001+01:00

Cholernie dużo ludzi nosi koszulki, gadżety z symbolami komunistycznymi, z wizerunkiem Che Guevary i tak dalej. W zasadzie rozumiem, że to taka moda, ale nikt nie przystałby np. na noszenie swastyk. A to nie taka znowu wielka różnica. Nikt nie bierze pod uwagę tego, że sierp i młot to symbol imperium, które zabiło znacznie więcej ludzi niż III Rzesza. Nikt nie chce pamiętać, że ich idol Che w wywiadzie dla amerykańskich mediów powiedział, że "jest gotów poświęcić życie wszystkich Kubańczyków, byle światowy socjalizm mógł zatryumfować" (cytat za wikipedią).
Wkurwia mnie to. I tak samo wkurwiają mnie młodzi socjaliści-komuniści, którzy, nie pamiętając już, czym jest cenzura, żywność na kartki, Służba Bezpieczeństwa, jedynowładztwo partii i wojsko na ulicach, zaczytują się w dziełach Lenina. Bardzo chcą wyrównywać szanse, bardzo chcą podnosić podatki, żeby dawać biednym, właściwie to nie reformować szpitalnictwa, a Hugo Chavez jest dla nich wielkim idolem - wszak lud jest za nim i socjalizm w Wenezueli czyni cuda. Wszyscy mają po równo. Znaczy są równie biedni. Co mam na ten temat do powiedzenia? Pierdolić waszą rewolucję. Pouczcie się historii. I ani razu nie powiedziałem, że nasz demokratyczny kapitalizm jest taki cudowny. Po prostu pozwala mi oglądać nowości na dvd, mówić, że zarówno prezydent jak i premier zupełnie się na swoje stanowiska nie nadają, a nawet oglądać gołe baby w Internecie. A ja wolę, jak się mi nie zabrania.

A Baracka Obamę zabije Ku Klux Klan

2008-11-08T20:34:00.001+01:00

Taka szybka refleksja na temat ZjednoczonoStanowych wyborów prezydenckich - chociaż kandydaci różnili się tylko tym, że jeden jest czarny, a drugi stary, konsekwencje z wybrania demokraty są poważne. Ja na miejscu Amerykanów uważałbym na swojego nowego prezydenta. Może jeszcze przed zaprzysiężeniem wielki Ku Klux Klan zdąży zabić tego człowieka. Ameryka. Kraj wolności.

Dlaczego nie wszyscy powinni pisać wiersze?

2008-06-16T12:36:00.002+02:00

Bo nie powinni. A jeśli już to robią, to przynajmniej niech ich nie upubliczniają. Czasami jest mi bardzo przykro, że trafiam na jakąś górnolotną "poezję". Najczęściej jakieś "zaraz skoczę", "kiedyś umrę", "mroczny anioł" albo "moje istnienie" lub "moja łkająca dusza". Szkoda, na prawdę szkoda, że nie łkająca dupa. Byłby eksperyment z ekstrementami, a każdy wie o mojej fascynacji analem. Ok, rozumiem, że ktoś lubi pisać, sprawia mu to przyjemność, albo nawet i cierpienie, że jest to sposób na wyrażenie siebie, na wykrzyczenie buntu, wyrzucenie strachu i bólu. Tylko dlaczego od razu wpychać to do Internetu? Już parę razy się natknąłem na domorosłych grafomanów na różnych serwisach społecznościowych - epuls czy darkplanet. Te paskudne wierszydła sprawiają, że na prawdę cierpię - a ludzie TO chwalą. Ja zdaję sobie sprawę, że ludzie W OGROMNEJ WIĘKSZOŚCI nie znają się na poezji - że nawet te skrawki poezji, które czytali w liceum albo zupełnie olali, albo o nich zapomnieli. Albo nie kumają, że żeby pisać, trzeba też czytać. Choćbny po to, żeby wiedzieć, jak to się robi. Jasne, można po swojemu - ale najpierw trzeba poznać klasykę. Trzeba mieć jakieś podstawy. To tak jak z liczeniem. Nie nauczysz się całek, jeśli nie umiesz dodawać i odejmować. Z litości nie podam adresów blogów i linków do wierszy, które mnie tak bulwersują. Z litości dla was - ich autorzy niech zgniją w piekle, o ile w nie wierzą.

ANAL Festival '08

2008-06-13T13:37:00.001+02:00

W Kołobrzegu ma szanse odbyć się festiwal antymuzyki ANAL FEST '08. To pierwsza edycja tego niesamowitego wydarzenia, któego ja jestem pomysłodawcą. Zapraszam na oficjalne forum festiwalu - http://analfestival.mojeforum.net/

ANALyze

2008-05-22T12:53:00.001+02:00

Zapraszam was wszystkich na stronę naszego labela: http://www.lastfm.pl/label/ANALyze/ ...
Wytwórnia zbiera artystów spod znaku awantkupy. W tym mnie ;).

P.S. INK_ - Ja wiem, że sam piję jak smok :*
I że niczym się nie różnię od tej opisanej cudownej młodzieży.

Torunskie juwenalia, czyli jak niszczy sobie zycie polska mlodziez

2008-05-21T12:30:00.001+02:00

W zasadzie pomyslalem sobie, ze jeslibym nagral to, co sie ze mna dzialo od poniedzialku (kiedy to po poludniu przyjechalem do Torunia) do niedzieli (kiedy to po poludniu lapalem stopa, by wrocic do domu) na kamere wideo i sprzedal to jakiejs stacji telewizyjnej, to jeszcze pulitzera bym dostal. Takich ilosci alkoholu nie powinienem byc w stanie wypic. Zastanawiam sie, ilu rodzicow wie, co robia jego dzieci - poczawszy od gimnazjum (bylem w gimnazjum, teraz do niego chodzi moj brat, wiec wiem) az po studia (jestem akurat w takim wieku...). Jestem w stanie sobie wyobrazic, ze nie wiedza, ze cale ich zycie kreci sie wokol alkoholu i narkotykow. No i seksu... Czasami. Nasze pokolenie jest pokoleniem hedonistow. To jedyne co laczy nas wszystkich - od 15 do 25 roku zycia - dresiarzy, punkow, studentow, pseudoartystow, karierowiczow - kazdy lubi sie nawalic i pobzykac.
Jednak tygodniowy ciag alkoholowy zmusza do rozmyslan. Jesli cale moje dni polegaly na piciu alkoholu - i to w ilosciach hurtowych, lapaniu dziewczat za tylki i sluchaniu koncertow (chociaz tyle dobrego, cholera, plulbym sobie w brode gdybym nie doszedl na Swietliki albo Pogodno, ale sie udalo) to na prawde mozna sie zastanowic nad sensem zycia. Ale dopiero jak sie wytrzezwieje. Na szczescie skonczyly mi sie pieniadze.
Ludzie lubia alkohiol. Lubia go do tego stopnia, ze przyzwyczajeni sa, ze kazdy pije. Ale tak jak my - nie wiem, czy ktos pil. Wg mnie wiekszosc moich znajomych kwalifikuje sie na menela z ulicy, jesli nie zmieni trybu zycia.
Kiedys dzieciaki maily idealy, w cos wierzyly, chcialy wiecej wolnosci albo mniej niewoli albo w ogole czegokolwiek. A teraz chca tylko kasy. A kase chca miec, zeby dobrze sie bawic.W tym chujowym, samotnym swiecie chlanie jest zajebistym pomyslem na polepszenie sobie humoru. Niestety lepszych pomyslow brak.
Milosc? Kobiety, ktore potrafilem kochac, stwierdzaly, ze jestem za dobrym czlowiekiem. Przyjazn? A coz ja tak scementuje, jak ratowanie pijanego przyjaciela przed zadlawieniem rzygami? Wolnosc? Jestesmy wolni. Nikt niczego nam nie zabrania.
Opowiem wam tylko jeden dzien z mojego Torunia. Budze sie u przyjaciolki. Jeszcze nie mam kaca, ogladamy Pulp Fiction - moj ulubiony film. Potem dzwoni kumpel. Ide do niego, tam sie myje i przebieram. Idziemy pod akademik nr 2, gdzie dzis rozpoczyna sie "Gryl pod Penisem". Na scianie akademika wisi wielki penis. Griluja juz wszyscy. Ci, co jedza kielbaski, zapijaja piwem. Ci, co nie jedza, i tak pija. Sklep jest blisko. W pewnym momencie ktos rzyga, potem siada w swe wymiociny, ale nikomu to nie przeszkadza. Polowa osob, ktore deklarowaly sie na koncerty wymeeka. W tym ja. W kocu od 14 do 21 wypilem jakies 10 browarow. No ale! Musze byc twardy. Pomysl! Po drodze na koncert nie bede pil. Zadzialalo. Przed koncertem Swietlikow, ktory sie spoznial moglem wypic jeszcze 2 i pol piwa, bo zdazylem na tyle wytrzezwiec. Kiedy sie skonczylo znow bylem na tyle trzezwy (przez caly koncert tylko palilem), ze podczas komercyjnego koncertu z przebojami (T.Love) moglem pic dalej. I pilem. Az zrobilo sie jasno. Od spiewow moich i kumpla, uciekly od stolika jakies mlode dziewczyny, zreszta dobrze, bo nawet po pijaku wydawaly mi sie brzydkie. I jeszcze chwile. Potem do sklepu - po piwa. I do kumpeli do chaty. Tam przysnalem na pol godziny, wyciagnalem znajomych z kuchni - gdzie spali an podlodze totalnie zajebani (w ostatniej chwili, bo 5 minut pozniej wstaly wspollokatorki kumpeli - a one sa grzeczne), polezalem na podlodze i okolo 11 otworzylem piwo. Mozna uznac, ze zaczal sie nastepny dzien. Zakonczony byl spaniem pod biblioteka UMK na ziemi.
Nie jest mi wstyd. Na codzien tak sie nie zachowuje. Zastanawiam sie jednak czasami, czy wszyscy moi znajomi (i ja), czy damy rade kiedys przestac tak robic. Mysle, ze do konca zycia niektorzy z nas beda odpierdalac wybryki, ktore u mlodego sa zabawne. A u starego wygladaja przerazajaco.

Fuck you, Religia! [moze troche niewyspany, ale calkiem trzezwy]

2008-05-10T15:55:00.001+02:00

Jestem ateista. Z tego powodu mam troche przejebane - bo musze co chwile udowadniac innym, dlaczego sie myla. A ze tych innych - czyli prawdziwie "religijnych" osob jest nieco wiecej niz mnie, to czesto sprowadza sie do bezsensownego mielenia ozorem. Ale nic to - i tym razem wypowiem sie na ten temat. Bo mnie wkurwia.
Uwazam, ze religia jest wrogiem czlowieka, czlowieczenstwa i rozumu. Ze zrobila wiecej zlego niz dobrego. I nawet nie tyle sam pomysl Boga mnie denerwuje - denerwuje mnie to, do czego sluzy religia. Oczywiscie mowic bede tutaj przede wszystkim o katolicyzmie, poniewaz w nim sie wychowalem i znam go najlepiej (co nie znaczy, ze jestem ekspertem).
Po pierwsze religia zawsze byla sposobem usprawiedliwienia: siebie, swoich zlych czynow, a nawet wojen i ludobojstwa. Zaczynajac od skali masowej - Kosciol rzymski winien jest smierci niezliczonej ilosci osob - owszem, przeprosil za krucjaty. Ale byl ich pomyslodawca i winy tej nie zmaze zadne slowo. A zreszta, czy to jedyne religijne wasnie? Zabijanie sie w imie Boga to moda zadziwiajaco trwala. Darfur, Bosnia, Kosowo, Irlandia - to tylko kilka z powszechnie znanych wspolczesnych wojen religijnych. A ci wszyscy cudowni Muzulmanie z Al Kaidy i Hamasu? Zabijanie jest dla nich codziennoscia. I nie wazne jakie maja powody - bo te nie sa blahe - wazne, ze swoje podle czyny usprawiedliwiaja jedynym slusznym Bogiem.
Zbrodni religii wobec czlowieka jest wiecej. Np. Kosciol w Afryce. Jest jednym z powodow szalejacej tam epidemii AIDS. Przeciez kondomy to grzech. Lepiej umrzec na AIDS niz ubrac kawalek gumy.
Ale tak na prawde nie to mnie najbardziej przeraza - to odlegle dla nas i naszej kultury czasy i miejsca, ktore przecietnego Europejczyka poruszaja na jakies 2 minuty. Co niektorzy zastanawiaja sie nawet, czy na "tych biednych ludzi" poszkodowanych przez AIDS, wojny i glod nie dac by kilku zlotych/euro. Jeszcze mniej z nich to robi. Potem zapominaja. I nic dziwnego. Po cio sie zadreczac? Z zycia trzeba korzystac i to logiczne. O to nie mam wyrzutu.
Najbardziej boli mnie nienawisc i glupota siana w umyslach zwyklych ludzi. Podsycana przez koscielnych radykalow na naszym podworku - moze i stare kobiety z Rodziny Radia MAryja nie sa niebezpieczne, ale lysi chlopcy w mundurach i ze swastykami wyrytymi w sercach owszem. A jakie od nich dostajemy komunikaty? "Bog, Honor, Ojczyzna". Wiec w imie Boga pojda honorowo pobic pedala. Albo innego brudasa.
Ta boska nienawisc jest codziennie na wyciagniecie reki. Czlowiek, ktory tak mocno wierzy bardzo mocno potrafi nienawidzic za nic. Czyli za bycie innym. Nie wiem ile razy zostalem nazwany glupcem, tylko przez to, ze uwazam, ze Boga nie ma. Ale nie raz. Zastanawialiscie sie dlaczego? Nawet nie dlatego, ze zwykle Wierzacym brakuje argumentow - bo nie da sie uargumentowac istnienia Boga. To raczej dlatego, ze oni nienawidza mysli, ze ktos moze byc inny od nich, ze ktos moze zniewazac ich Boga nie wierzac w niego. I spotka mnie sluszna kara. Wiec mozna mnie obrazac, wyzywac od skurwysynow (zdarzylo sie), bo mnie boska litosc nie dotyczy. Skoro nie wierze w Boga, jestem smieciem, ktorym mozna pomiatac - Bog nie zauwazy, bo na mnie akurat mu nie zalezy.
A teraz pare slow o SZATANIE. Szatan jest swietnym motywem literackim i cudownym narzedziem do prowokacji. Jest tez swietny, kiedy chce sie komus zrobic psikusa. Jest tez zwyczajnie smieszny (szatan w muzyce metalowej np., albo w South Park).Sa tez tacy, co to biora na powaznie. Ze trazeba go czcic i tak dalej. Oni tez sa smieszni. Rzadko bywaja tez niebezpieczni, ale smieszni bardzo czesto.
Jakis czas temu z kumplem nagralismy i wrzucilismy na youtube piosenke "szatan to moj pan" z tekstem o zarzynaniu dziewic i takie tam. Uwazam, ze nawet zabawny. Potem dowiedzialem sie, ze kolo Szczecina ma zostac otworzony osrodek dla opetanych przez szatana. Nakrecilem wtedy filmik, w sumie kiepski, o tym wlasnie, i o tym, ze nie wierze w szatana, wiec prosze mnie w zadnym razie nie egzorcyzmowac. Okazalo sie, ze wszyscy, ktorzy zechcieli skomentowac film wzieli go calkiem na powaznie i co najlepsze - przekonywali mnie do tego, ze jestem smiesznym kretynem tylko dlatego, ze uwazam, ze szatan nie istnieje. Przynajmniej ogladalnosc mojego profilu sie zwiekszyla.
Obiecuje, ze nie nakrece juz tak kiepskiego filmu! Ale obiecuje tez, ze bede nie raz jeszcze chwalil w nich szatana, tego wyimaginowanego kusiciela, chocby po to, zeby uslyszec jak bardzo jestem glupoi. Bo ja satanizm uwazam za smieszny. A religie za grozna. O Bogu tez cos nakrece. Nie martwcie sie.
Jak mowilem, zostalem wychowany jako katolik i patrzac na ten tekst to widac - slowo "Bog" pojawia sie zawsze z duzej litery - uczyli mnie tak na religii. Niech juz zostanie. Powiedzmy ze to uklon w strone czasow, gdy bylem ministrantem.

O tym i o tamtym, czyli rozkminy [na kacu]

2008-05-09T15:34:00.001+02:00

Zupelnie niespodziewanie wczorajszy dzien okazal sie zarowno dniem zwyciestwa jak i totalna porazka.
Zaczne od tego, ze poszedlem do pracy (aktualnie zajmuje sie byciem kelnerem) i okazalo sie, ze nie musialem - to byla pomyslka, ide dopiero dzisiaj. Ale przynajmniej udalo sie wyjasnic pare spraw - np. to, ze dzis i jutro to ostatnie dni mej pracy, co bardzo mnie cieszy. Nie dlatego, ze to zla praca - ale dlatego ze tam nie pasuje. Zastanawialem sie nawet dlaczego tak jest. Doszedlem do wniosku, ze ja po prostu nie lubie ludzi. Keidy trzeba byc dla nich milym i po prostu im sluzyc - ja odpadam. Potrafie udawac, ze wszystkich ich lubie i byc dla kazdego mily, ale doprowadza mnie to do szewskiej pasji. Innymi slowy - czulem sie troche jak w dniu swira, kiedy zestresowany lazilem po mieszkaniu przez dwie godziny. Bo sie stresuje. Ale koniec z tym! I to byla ta dobra strona dnia...
Co do porazki - nie potrafie sie pilnowac po prostu. Straszne to, ale wychodzac na jedno piwo skonczylem "impreze" o 4 nad ranem, wychodzilem jak robilo sie jasno i leb boli mnie calkiem mocno. Nie wiem czemu tak sie stalo - po prostu w pewnym momencie przestalem myslec. I tyle. Zaczyna mnie to przerazac. Musze znalezc sobie zone, co mi bedzie mowic co mam robic, bo jesli chodzi o moja rozrywkowosc i podejscie do tematu to jestem typowym facetem. Smyczy mi trzeba i tyle, sam sie upilnowac nie potrafie. Najwieksza porazka bylo to, ze po ktoryms piwie zlamalem sie i zapalilem - a byloby 6 dni. A teraz od nowa musze liczyc. Szkoda.
Zastanawiam sie, kto jest temu wszystkiemu winny? Koncerny tytoniowe, Kompania Piwowarska czy moze Drodzy Rodzice i ze smutkiem stwierdzam, ze ja sam. Trudno wyrzucic sobie samemu w twarz: pijesz, palisz, nie potrafisz sie ogarnac. No i czy jest sens? Sama swiadomosc musi byc poparta czynami. Totez - Osaka sie zmienia na lepsze. Ale nie bede chodzil na solarium ;-) !

Start!

2008-05-08T12:24:00.001+02:00

Oto moj nowy blog. Mam zamiar calkiem niegrzecznie i bez zbytniej poprawnosci politycznej, ale tez zabawnie i z dystansem komentowac to, co dzieje sie wokol mnie - w Polsce i na swiecie. Moze znajdzie sie pare osob, z ktorymi bede mogl wymienic poglady?
Wbrew nazwie nie beda to komentarze tylko i wylacznie po piwie - w temacie kazdego postu wrzuce, po czym jestem ;). Pozdrwaiam i zycze milej zabawy w czytaniu moich stron.